Wyrok

Sąd Rejonowy-Sąd Pracy w Koninie wyrokiem z dnia 7 grudnia 1995 r. przywrócił Julię L. do pracy w Wojewódzkiej Stacji Sanitarno-Epidemiologicznej w K. z dniem 1 lutego 1995 r. i "zobowiązał stronę pozwaną do skorygowania pisma z dnia 21 listopada 1994 r. w jego końcowej części w zakresie określenia stanowiska pracy w kontynuowaniu dalszego zatrudnienia".

Sąd I instancji ustalił, że powódka była zatrudniona w pozwanej Stacji na stanowisku kierownika Oddziału Higieny Dzieci i Młodzieży. W dniu 2 sierpnia 1993 r. została powołana na czas określony do 31 sierpnia 1995 r. na stanowisko Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego jednocześnie z pełnieniem funkcji dyrektora Wojewódzkiej Stacji Sanitarno-Epidemiologicznej.

Pismem z dnia 17 października 1994 r. Minister Zdrowia i Opieki Społecznej odwołał powódkę z zajmowanego stanowiska z dniem 18 października 1994 r. W związku z tym pismem z dnia 10 listopada 1994 r., powódka zgłosiła gotowość powrotu do pracy na stanowisko Kierownika Oddziału Higieny Dzieci i Młodzieży zajmowane przed dniem 2 sierpnia 1993 r.

Odpowiadając na powyższe pismo strona pozwana oświadczyła, że nie oczekuje od niej świadczenia pracy, lecz wykorzystania urlopów wypoczynkowych za 1994 i 1995 rok oraz przyjęcia świadectwa pracy. Sąd Rejonowy ponadto ustalił, że organy powołujące powódkę na stanowisko dyrektora zapewniły ją o możliwości powrotu na dotychczasowe stanowisko po upływie okresu, na który nastąpiło powołanie i dlatego powódka zdecydowała się wykonywać okresowo inną pracę. W tej sytuacji ma więc prawo powrotu na stanowisko Kierownika Oddziału Higieny Dzieci i Młodzieży.

Sąd Wojewódzki-Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Poznaniu, rozpoznając rewizję strony pozwanej od wskazanego wyżej wyroku, wyrokiem z dnia 8 listopada 1996 r. oddalił rewizję ustalając jednocześnie, że powódkę łączy ze stroną pozwaną umowa o pracę na czas nie określony zawarta dnia 2 stycznia 1990 r. Sąd II instancji uznał, że skoro strony łączyła umowa o pracę na czas nie określony, to powołanie powódki na stanowisko Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego na czas określony nie mogło doprowadzić do rozwiązania stosunku pracy opartego na umowie.

Powołanie bowiem na czas określony nastąpiło w ramach istniejącej umowy o pracę, bez jej rozwiązania. Pismo strony pozwanej z dnia 17 października 1994 r. o odwołaniu powódki ze stanowiska, zawierające oświadczenie, że rozwiązanie stosunku pracy nastąpi w trybie ustawowym, dotyczy tylko i wyłącznie tego stanowiska oraz stosunku pracy powstałego w wyniku powołania (KP). W związku z tym roszczenie o przywrócenie do pracy jest nieadekwatne do stanu faktycznego.

Właściwe natomiast jest żądanie ustalenia, że strony łączy umowa o pracę na czas nie określony, zawarta dnia 2 stycznia 1990 r., dlatego zastrzeżenie tego w sentencji wyroku było konieczne.

Od powyższego wyroku złożyła skargę kasacyjną pozwana Wojewódzka Stacja Sanitarno-Epidemiologiczna w K. zarzucając w niej naruszenie i , § 1 2i § 2 KP w związku z art. 4, 11 i 23 KP wskutek przyjęcia, że strony łączy umowa o pracę z dnia 2 stycznia 1990 r. oraz orzeczenia w sprawie, w której droga sądowa jest wyłączona.

Zdaniem strony pozwanej przyjęcie przez powódkę pracy na stanowisku Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego oznaczało zmianę istniejącego stosunku pracy w części dotyczącej stanowiska i wynagrodzenia, wobec czego późniejsze odwołanie ze stanowiska spowodowało też definitywne ustanie stosunku pracy. Zapewnienie powódki przez nie uprawnione osoby co do powrotu jej na stanowisko sprzed powołania nie ma znaczenia w sprawie.

W konkluzji strona pozwana wniosła o zmianę zaskarżonego wyroku i oddalenie powództwa ewentualnie o uchylenie tego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi Wojewódzkiemu do ponownego rozpoznania.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Kasacja nie zasługuje na uwzględnienie.

Strona pozwana nie wskazała jako podstawy kasacji naruszenia przepisów postępowania i nie kwestionowała ustalonego w sprawie stanu faktycznego. Zarzut naruszenia prawa materialnego zawarty w kasacji należy zatem ocenić pod kątem, czy Sąd Wojewódzki prawidłowo zastosował przepisy prawne do ustalonego stanu faktycznego.

Z ustaleń faktycznych dokonanych przez Sąd Rejonowy i przyjętych przez Sąd Wojewódzki wynika, że powódka, będąc zatrudniona na podstawie umowy o pracę na czas nie określony na stanowisku Kierownika Oddziału Higieny Dzieci i Młodzieży Stacji Sanitarno-Epidemiologicznej w K., wyraziła zgodę na objęcie stanowiska Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w K. na czas ściśle określony (2 lata) i pod warunkiem, że po jego upływie wróci na dotychczasowe stanowisko.

Przyjęcie powyższego warunku przez organ uprawniony do powołania, a także przez stronę pozwaną i nieodstąpienie od niego przez powódkę oznacza, że ustalenia dokonane przed objęciem przez powódkę stanowiska Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego są wiążące.

Nie może przy tym odnieść skutku zarzut strony pozwanej, iż wymienione uzgodnienia odbywały się między powódką a Głównym Inspektorem Sanitarnym - Ministrem Zdrowia i Opieki Społecznej jako organem dokonującym powołania, a nie Wojewódzką Stacją Sanitarno-Epidemiologiczną jako zatrudniającym powódkę zakładem pracy.

Odbywały się one bowiem za wiedzą strony pozwanej. Z ustaleń dokonanych w sprawie, opartych na zeznaniach świadka Zbigniewa K. - ówczesnego Głównego Inspektora Sanitarnego i Wiceministra Zdrowia i Opieki Społecznej jednoznacznie wynika, że zapewnienie możliwości powrotu na dotychczasowe stanowisko było konsekwencją powszechnie stosowanej praktyki wobec osób, które zgodziły się na czasowe powołanie na stanowiska wojewódzkich inspektorów sanitarnych.

W wykonaniu tej właśnie praktyki nastąpił też powrót na dotychczasowe stanowiska wszystkich odwołanych z dniem 1 stycznia 1995 r. wojewódzkich inspektorów sanitarnych nie będących lekarzami, a jedyną osobą, co do której wcześniejsze postanowienia nie zostały spełnione, była powódka.

W świetle przytoczonych ustaleń Sądy obu instancji trafnie uznały, że powołanie powódki na stanowisko Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w K. nie spowodowało rozwiązania stosunku pracy opartego na podstawie umowy o pracę na czas nie określony ani przekształcenia go w sposób trwały w stosunek pracy z powołania.

Nie ma zresztą dowodów na piśmie, które świadczyłyby o tym, że dotychczasowy stosunek pracy został rozwiązany lub bezterminowo zmieniony. Należy zatem przyjąć, że zgodnie z wolą stron tylko podstawa prawna stosunku pracy została czasowo zmieniona, gdyż umowę o pracę zastąpiło powołanie powódki na stanowisko na czas określony, po którego upływie miał nastąpić jej powrót na dotychczasowe stanowisko, a umowa o pracę reaktywowana.