Wyrok

Naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię to mylne rozumienie treści określonej normy prawnej. Błąd zatem, jakiego może się dopuścić wojewódzki sąd administracyjny może dotyczyć nieprawidłowego odczytania normy, mylnego zrozumienia przepisu, bądź niezrozumienia intencji ustawodawcy. W każdym więc z tych przypadków chodzi o sytuację, gdy wykładnia dokonana przez sąd jest nie do przyjęcia w kontekście logiczno-językowym, pozostałych przepisów prawa lub celu, w jakim został wprowadzony dany przepis.

Odnosząc się do zarzutów naruszenia prawa materialnego zawartych w pkt 1 i 2 petitum skargi kasacyjnej tj. błędnej wykładni § 2 ust. 5 w zw. z § 1 ust 5 umowy nr 670 o udzielenie dotacji celowej w 2014 roku na dofinansowanie zadania związanego z usuwaniem skutków erozji dna wąwozów lessowych zawartej pomiędzy skarżącą a Wojewodą Lubelskim poprzez przyjęcie, iż termin do wykorzystania dotacji celowej, jak również termin do wniesienia wkładu własnego przez skarżącą powinien nastąpić w terminie 14 dni od daty wskazanej w § 1 ust. 5 w sytuacji, gdy według skarżącej kasacyjnie Gminy prawidłowa interpretacja postanowień ww. umowy prowadzi do wniosku, iż termin do wykorzystania dotacji celowej, jak również termin do wniesienia wkładu własnego upływa w dniu 31 grudnia 2014 roku – okazał się niezasadny.

Przede wszystkim, jak wynika z treści zaskarżonej decyzji Ministra Finansów z dnia 10 lipca 2015 r. oraz wyroku WSA w Warszawie, zarówno organ, jak i Sąd I instancji nie dokonali jakiejkolwiek wykładni postanowień § 2 ust. 5 w związku z § 1 ust. 5 umowy dotacji nr 670 z dnia 4 lipca 2014 r.

Zapis § 2 ust. 5 umowy nie dotyczy bowiem kwestii terminu wykorzystania dotacji celowej, a reguluje kwestie proporcji dofinansowania środkami dotacji celowej z budżetu państwa przedmiotowego zadania w przypadku zaistnienia sytuacji obniżenia kosztów zadania, uzyskania odszkodowania. Zatem w żaden sposób zapis ten nie wiąże się z kwestią terminów wykonania zadania oraz terminów wykorzystania dotacji celowej na to zadanie.

Powoływanie się przez autora skargi kasacyjnej (w pkt 1 i 2 petitum środka prawnego) na regulacje § 2 ust. 5 w związku z § 1 ust. 5 wskazanej umowy dotacji w kontekście zarzutów skargi kasacyjnej odnoszących się do przyjętego rozstrzygnięcia merytorycznego w sprawie jest, jak trafnie zauważył Minister Finansów, nieuzasadnione i całkowicie nieprzystające.

Nie jest natomiast kwestią sporną w sprawie, że zgodnie z zapisem § 2 ust. 3 umowy dotacji nr 670 z dnia 4 lipca 2014 r., Gmina Krynice zobowiązała się do wykorzystania otrzymanej dotacji, jak również do wniesienia wkładu własnego w terminie 14 dni od określonego w § 1 ust. 5 umowy dnia wykonania zadania, jednakże nie później niż do 31 grudnia 2014 r., tj. do wykorzystania dotacji oraz wniesienia wkładu własnego, jak trafnie w sprawie przyjęto – do dnia 29 września 2014 r. Z postanowień art. 150 u.f.p. dotyczącego dotacji celowych wynika, że beneficjentem dotacji celowej udzielanej na podstawie umowy dotacyjnej może być każdy podmiot, zarówno zaliczony do sektora finansów publicznych, jak i spoza tego sektora.

Nie oznacza to jednak, że donator może działać w pełni swobodnie przy udzielaniu dotacji celowej w tym trybie. W ramach dotacji celowej są bowiem przekazywane środki publiczne. Udzielenie dotacji jest zatem wydatkiem dokonywanym z zasobów pieniężnych sektora finansów publicznych.

W tym zakresie obowiązują zasady gospodarki środkami publicznymi, a w szczególności zasady odnoszące się do wydatków publicznych.

Z regulacji zawartej w art. 44 ust. 3 u.f.p. wynika, że wydatki publiczne powinny być dokonywane w sposób celowy i oszczędny, z zachowaniem zasad: uzyskiwania najlepszych efektów z danych nakładów (efektywne wykorzystanie środków publicznych powinno być rozumiane jako skuteczne, wydajne oraz dające pozytywne wyniki ); optymalnego doboru metod i środków służących osiągnięciu założonych celów; w sposób umożliwiający terminową realizację zadań; w wysokości i terminach wynikających z wcześniej zaciągniętych zobowiązań.

Wu.f.p. wymieniono konieczne elementy treści umowy dotacyjnej, które odnoszą się do udzielanej dotacji i trybu jej rozliczenia. Elementy treści umowy dotacyjnej nie tworzą katalogu zamkniętego, ponieważ zostały poprzedzone zwrotem "w szczególności". Ustawodawca wymaga natomiast zamieszczenia w umowie dotacyjnej tych elementów treści, które nawiązują do szczególnego statusu prawnego dotacji celowej i związanych z nim rygorystycznych zasad ustalania oraz wykorzystywania środków publicznych przekazywanych w formie takiej dotacji.

Pozostałe niezbędne elementy treści umowy dotacyjnej dotyczą zadania, którego realizacja następuje ze środków dotacji celowej stanowiącej jedyne źródło finansowania zadania (całkowite finansowanie) lub jedno ze źródeł (dofinansowanie). W umowie dotacyjnej należy zatem zamieścić szczegółowy opis zadania, w tym cel, na jaki dotacja została przyznana, i termin wykonania zadania, oraz postanowienia o trybie kontroli wykonania zadania.

Przeznaczenie dotacji wytycza nie tylko cel dotacji, lecz także termin, w jakim realizacja zadania powinna nastąpić, co oznacza, że przekroczenie dopuszczalnego terminu wykorzystania dotacji i dokonanie płatności ze środków dotacji po tym terminie nie może uzasadniać twierdzenia, że przeznaczenie dotacji zostało zachowane (por. Z. Ofiarski (red.) Ustawa o finansach publicznych. Komentarz Pub. WKB 2019).

Stosownie bowiem dou.f.p. wykorzystanie dotacji następuje przez zapłatę za zrealizowane zadanie, na które dotacja była udzielona (co znajduje również potwierdzenie w postanowieniach zawartej umowy).

Zwrotowi do budżetu podlega niewykorzystana część dotacji. Stosownie natomiast do § 2 ust. 6 umowy, Gmina zobowiązała się do zwrotu niewykorzystanej kwoty dotacji na rachunek pomocniczy Wydziału Finansów i Certyfikacji Lubelskiego Urzędu Wojewódzkiego w Lublinie w terminie 15 dni od określonego w § 1 ust. 5 umowy dnia wykonania zadania, tj. do dnia 30 września 2014 r.

Poza sporem pozostaje również, że Gmina Krynice dokonała zapłaty za przedmiotowe zadanie w dniu 14 października 2014 r., czyli po terminie określonym w umowie dotacji.

Treść przedmiotowej umowy jest jasna. Jej umowne zapisy wskazywały zatem, iż niedopuszczalne było wykorzystanie dotacji (rozumiane, jako zapłata za zrealizowane zadanie) po terminie, do którego Gmina zobowiązała się wykorzystać udzieloną dotację. Zgodnie bowiem z postanowieniami umowy, po terminie w niej określonym Gmina nie miała już podstaw do korzystania ze środków pochodzących z dotacji.

Stosownie zatem do brzmieniaw związku z punktem 3 tego przepisu ustawy o finansach publicznych i postanowień zawartej umowy skarżąca powinna była, jak zasadnie w sprawie przyjęto dokonać zwrotu niewykorzystanej dotacji celowej.

Zastrzeżenie o wykorzystaniu dotacji udzielonej w dniu 4 lipca 2014 r., które nastąpi nie później niż do dnia 31 grudnia 2014 r., zawarte w § 3 ust. 2 umowy dotacji z dnia 4 lipca 2014 r., nie oznaczało, że wykorzystanie dotacji było możliwe po upływie określonego w tym przepisie terminu, zatem po upływie 14 dni od daty wykonania zadania.

Z zapisu tego postanowienia umownego pozostającego w zgodzie z treściąu.f.p. wynika, że termin wykorzystania dotacji mógłby być krótszy, jednakże nie dłuższy niż termin 14-dniowy, określony w § 3 ust. 2 umowy dotacji, liczony od dnia wykonania zadania, maksymalnie do dnia 31 grudnia 2014 r.

Oznaczało to, że beneficjenta dotacji wiąże termin maksymalnie 14 dniowy od wykonania zadania do momentu zapłaty wykonawcy, co nie zakazuje dokonania zapłaty wcześniej przed upływem 14 dniowym od wykonania zadania (termin minimalny), Natomiast zawarty w § 2 ust. 3 umowy obowiązek ten nie może polegać na wykorzystaniu dotacji (zapłacie) maksymalnie w dniu 31 grudnia 2014 r., poczynając od terminu wskazanego w § 1 ust. 5 umowy dotacji.

Ocena prawna dokonana przez WSA w Warszawie w zakresie regulacji umowy dotacji nr 670 z dnia 4 lipca 2014 r. okazała się prawidłowa. Niezrozumiałe jest zatem podtrzymane w skardze kasacyjnej stanowisko Gminy o niejednolitym rozumieniu przez organy obu instancji jak i WSA określonego w umowie terminu wydatkowania środków dotacji (zapłaty za zrealizowane zadanie).

Niezasadny okazał się też zarzut błędnej wykładni, a w rezultacie niewłaściwego zastosowania art. 169 ust. 6 ustawy o finansach publicznych.

Zgodnie z brzmieniem tego przepisu, w przypadku niedokonania zwrotu dotacji w terminie, o którym mowa w ust. 1 oraz w art. 150 pkt 5, art. 151 ust. 2 pkt 6, art. 168 ust. 1 i 2, organ lub inny dysponent części budżetowej, który udzielił dotacji, wydaje decyzję określającą kwotę przypadającą do zwrotu i termin, od którego nalicza się odsetki.

Należy zatem zauważyć, że artykuł 169 ust. 6 ustawy o finansach publicznych rozróżnia terminy zwrotu dotacji określone wskazanymi przepisami, a tym samym odwołuje się nie tylko do dotacji określonych w art. 169 ust. 1 tej ustawy lecz również do dotacji niewykorzystanych do końca roku budżetowego (zgodnie z art. 168 ust. 1 ustawy o finansach publicznych) oraz do dotacji niewykorzystanych i niezwróconych w terminach określonych umowie dotacji (zgodnie z art. 150 pkt 5 w związku z punktem 3 ustawy o finansach publicznych).

Stosownie do art. 150 pkt 5 ustawy o finansach publicznych, dysponent części budżetowej lub dysponent środków, o których mowa w art. 127 ust. 2, udzielając dotacji celowej, w tym jednostce sektora finansów publicznych, w przypadku gdy odrębne przepisy lub umowa międzynarodowa nie określają trybu i zasad udzielania lub rozliczania tej dotacji, zawiera umowę, która określa termin zwrotu niewykorzystanej części dotacji, nie dłuższy niż 15 dni od określonego w umowie dnia wykonania zadania, a w przypadku zadania realizowanego za granicą – 30 dni od określonego w umowie dnia jego wykonania.

Stosownie do art. 150 pkt 3 ustawy, termin wykorzystania dotacji nie może być dłuższy niż do dnia 31 grudnia danego roku budżetowego. Środki z dotacji przekazane beneficjentom na podstawie umowy, jak już wyżej wskazano, nie tracą publicznego charakteru, bowiem beneficjent nie staje się ich właścicielem, a jedynie dysponentem środków publicznych przyznanych z budżetu państwa na realizację ściśle określonego zadania (celu)

W przypadku stwierdzenia wykorzystania dotacji niezgodnie z przeznaczeniem (przekazanej na podstawie umowy) bądź pobranej nienależnie lub w nadmiernej wysokości stosownie do treści art. 169 ust. 6 u.f.p. jej zwrot następuje na podstawie decyzji administracyjnej, a nie w trybie postępowania cywilnego.

Wykorzystanie dotacji niezgodnie z przeznaczeniem oznacza nie tylko wykorzystanie jej na inny niż określony w umowie cel, ale także wykorzystanie środków niezgodnie z warunkami określonymi w umowie, a w przedmiotowej sprawie doszło do niewykorzystania dotacji w terminie określonym w § 2 ust. 3 umowy dotacji nr 670 z dnia 4 lipca 2014 r. co uzasadniało w świetle art. 169 ust 6 u.f.p. ich zwrot.

Nie można również podzielić stanowiska w zakresie naruszenia przez WSA w Warszawie przepisów postępowania tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku Prawo o ustroju sądów administracyjnych (dalej: p.u.s.a.) oraz art. 3 § 1 p.u.s.a. poprzez nienależyte wykonanie obowiązku kontroli w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez wadliwe uzasadnienie zaskarżonego wyroku, nieodpowiadające wymogom art. 141 § 4 p.p.s.a., polegające na błędnym podaniu podstawy prawnej zwrotu dotacji jak też niepełne przedstawienie w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku stanu faktycznego i prawnego oraz niespójnej oceny prawnej.

Zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. skarżąca kasacyjnie Gmina uzasadnia też brakiem rozpoznania i dokonania oceny prawnej podniesionego przez skarżącego na rozprawie w dniu 14 września 2016 roku zarzutu przyczynienia się Wojewody Lubelskiego do braku możliwości wykorzystania dotacji celowej w terminie wskazanym w umowie, a to z uwagi na dokonanie przez Wojewodę przelewu środków dotacji celowej w dniu 29 września 2014 roku, tj. w dniu, w którym środki te winny zostać wykorzystane przez skarżącą na cel w umowie wskazany, jak też brakiem rozpoznania i oceny złożonego przez skarżącego na rozprawie w dniu 14 września 2016 roku wniosku dowodowego z dokumentu, tj. wzoru aktualnie stosownego przez Wojewodę Lubelskiego wzoru umowy na udzielenie dotacji celowej.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego podniesiony wyżej zarzut naruszenia wskazanych przepisów postępowania nie jest zasadny, a co za tym idzie nie może skutecznie podważać trafności wydanego przez Sąd I instancji rozstrzygnięcia. W szczególności chybiony pozostaje zarzut naruszenia art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002r. prawo o ustroju sądów administracyjnych.

Zgodnie z tym przepisem podstawowe kryterium sprawowania kontroli działalności administracji publicznej stanowi jej zgodność z prawem. Przedmiotem kontroli legalności jest zatem przestrzeganie prawa przez organy administracji publicznej, a więc ochrona praw podmiotowych jednostek (por. T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu..., s. 32; w kwestii pojęcia publicznych praw podmiotowych por. W. Jakimowicz, Publiczne prawa podmiotowe, Zakamycze 2002).

Kontrola sądów administracyjnych polega zatem na zbadaniu, czy organ administracji publicznej nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Kontrola ta powinna zawsze przebiegać w trzech płaszczyznach: a) oceny zgodności rozstrzygnięcia (decyzji innego aktu) lub działania z prawem materialnym, b) dochowania wymaganej prawem procedury, c) respektowania reguł kompetencji (por. wyrok NSA z 26 stycznia 2006 r., I GSK 1421/05, Lex nr 265017).

Kontroli tej sąd dokonuje w ramach zakreślonych przepisami ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (por. wyrok NSA z 15 lutego 2006 r., I OSK 468/05, Lex nr 196298).

Przepis art. 1 § 1 i 2 p.u.s.a. normuje zatem zakres i kryterium kontroli działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne. To, czy ocena legalności zaskarżonego rozstrzygnięcia była prawidłowa czy też błędna nie może być utożsamiane z naruszeniem tego przepisu. Wyjątkowo, gdyby np. sąd skontrolował zaskarżone rozstrzygnięcie w oparciu o inne kryterium, niż kryterium legalności, czy też orzekł w sprawie, która nie podlega rozpoznaniu przez sądy administracyjne, przepis ten mógłby stanowić podstawę kasacyjną w powiązaniu z naruszeniem innych przepisów, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

W sprawie niniejszej sytuacja taka nie zachodzi, skoro Sąd I instancji rozstrzygał w sprawie podlegającej jego właściwości, a kontroli decyzji organów administracji publicznej dokonał z punktu widzenia ich legalności. Tym samym nie można uznać zasadności podniesionego wyżej zarzutu

Jako niezasadny uznać należy też zarzut naruszenia art. 3 § 1 p.u.s.a. W przepisie tym określono właściwość sądów administracyjnych. Naruszenie powołanego przepisu mogłoby zatem polegać na wykroczeniu poza właściwość sądu, a taka sytuacja nie miała miejsca w rozpoznawanej sprawie. Sąd I instancji rozpoznał skargę i skontrolował, czy organy w toku rozpoznawania sprawy nie naruszyły prawa oraz rozstrzygnął spór publicznoprawny podzielając trafność rozstrzygnięcia co do zasadności zwrotu dotacji celowej.

Zarzut naruszenia art. 1 § 1 i 2 p.u.s.a. i art. 3 § 1 p.u.s.a. nie mogą być zatem uznane za usprawiedliwione. Przepisy ten nie stanowią bowiem podstawy do czynienia zaskarżonemu orzeczeniu zarzutu błędnego rozstrzygnięcia, gdyż celowi temu służą inne przepisy.

Również za niezasadny uznać należało powiązany z wyżej wskazanymi przepisami zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem – uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania co do dalszego postępowania.

Mając na uwadze treść wskazanego przepisu podnieść należy, że z punktu widzenia określonych w nim wymogów, którym czynić powinno zadość uzasadnienie wyroku sądu administracyjnego, nie ma podstaw, aby twierdzić, że w rozpatrywanej sprawie wymogom tym, Sąd I instancji uchybił.

Wadliwość uzasadnienia wyroku może stanowić przedmiot skutecznego zarzutu kasacyjnego z art. 141 § 4 p.p.s.a. wówczas, gdy uzasadnienie sporządzone jest w taki sposób, że niemożliwa jest kontrola instancyjna zaskarżonego wyroku. Funkcja uzasadnienia wyroku wyraża się w tym, że jego adresatem, oprócz stron, jest także Naczelny Sąd Administracyjny. Tworzy to więc po stronie wojewódzkiego sądu administracyjnego obowiązek wyjaśnienia motywów podjętego rozstrzygnięcia w taki sposób, który umożliwi przeprowadzenie kontroli instancyjnej zaskarżonego orzeczenia w sytuacji, gdy strona postępowania zażąda, poprzez wniesienie skargi kasacyjnej, jego kontroli.

Wbrew stanowisku skarżącej kasacyjnie Gminy uzasadnienie zaskarżonego wyroku realizuje funkcję kontroli trafności wydanego w sprawie orzeczenia, co również wbrew sugestiom autora skargi kasacyjnej, nie pozbawia NSA możliwości skontrolowania zaskarżonego w zakresie, który wyznaczony został granicami wniesionego środka zaskarżenia.

Z punktu widzenia przedstawionych argumentów, w tym również zważywszy na przedmiot orzekania Sądu I instancji w rozpatrywanej sprawie, nie ma więc podstaw, aby skutecznie zarzucać, że uzasadnienie zaskarżonego wyroku charakteryzuje się brakami ponieważ Sąd I instancji wyjaśnił podstawy swego rozstrzygnięcia,

Natomiast, czego nie bierze pod uwagę skarga kasacyjna, ta część uzasadnienia wyroku sądu administracyjnego nie powinna łączyć się z oceną pod względem zgodności z prawem rozstrzygnięcia (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 maja 2010 r., sygn. akt II FSK 119/09; LEX nr 590810). Toteż, zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. nie jest więc usprawiedliwioną podstawą dla czynienia zaskarżonemu wyrokowi zarzutu dokonania błędnych ustaleń faktycznych, czy też błędnego rozstrzygnięcia sprawy.

Należy zauważyć, że ustalenie i ocena, iż w przedmiotowej sprawie dotacja została wykorzystana nieprawidłowo, zostało szczegółowo zweryfikowane w toku prowadzonego postępowania administracyjnego. Organy, w toku tego postępowania administracyjnego, rozpoznały sprawę, analizując posiadane i przedstawione przez stronę dowody i argumenty, wyjaśniły wszelkie okoliczności sprawy i odniosły się do nich w uzasadnieniach decyzji.

W związku z powyższym nie znajduje uzasadnienia zarzut pominięcia przez WSA w Warszawie zbadania faktu przelania dotacji celowej na konto skarżącej w dniu 29 września 2014 roku. Przy czym jak słusznie zauważa z Minister Finansów, termin wykonania zadania, termin rozliczenia dotacji oraz termin wydatkowania środków dotacji stanowią odrębne pojęcia i są uregulowane oddzielnie w umowie dotacji z dnia 4 lipca 2014 r. W umowie tej konkretnie wskazano termin, w którym beneficjent dotacji był uprawniony do dysponowania środkami i ich wykorzystania (tj. zapłaty za zrealizowane zadanie) oraz termin dokonania zwrotu niewykorzystanych środków dotacji.

WSA w Warszawie w treści uzasadnienia wyroku przedstawił stanowisko w zakresie zapisów umowy dotacji nr 670 z dnia 4 lipca 2014 r. w powyższym zakresie w związku z tym nie znajduje również uzasadnienia zarzut skargi kasacyjnej o braku ustalenia przez WSA pojęcia "zapłaty za zrealizowane zadanie" w ujęciu wskazanym w § 2 ust. 3 umowy dotacji nr 670 z 4 lipca 2014 r.

Słusznie Minister Finansów zwraca uwagę, że skarżąca myli pojęcia rozliczenia dotacji z pojęciem zapłaty środkami dotacji, stwierdzając: "poprzez fakt otrzymania dopiero w dniu 29 września 2014 roku dotacji celowej nie było możliwe dokonanie jej rozliczenie (zapłata) w tym samym dniu, a tym samym, przy założeniu iżby skarżąca była zobowiązana do rozliczenia dotacji (w terminie do dnia 29 września 2014 roku, czemu konsekwentnie zaprzecza z przyczyn wyjaśnionych w niniejszej skardze)".

Kwestia terminu rozliczenia dotacji została uregulowana w § 3 ust. 1 umowy dotacji nr 670, zgodnie z którym jednostka samorządu terytorialnego zobowiązuje się do złożenia do Wydziału Środowiska i Rolnictwa Lubelskiego Urzędu Wojewódzkiego w Lublinie rozliczenia dotacji w terminie 30 dni od określonego w § 1 ust. 5 dnia wykonania zadania czyli do 15 października 2014 r., zaś jak ustalono wyżej zapłaty miała dokonać do 29 września 2014 r.

Ponadto poza sporem pozostaje że skarżąca posiadając w dniu 29 września 2014r. środki wykorzystała je dopiero w dniu 14 października 2014r. Tym samym na ocenę możliwości wywiązania się z warunków umowy nie wpływa fakt przekazania przez donatora na konto Gminy środków w dniu 29 września 2014r. Powyższe wskazuje, na brak podstaw do uznania zasadności podniesionych w skardze kasacyjnej zarzutów naruszenia art. 145 §1 pkt 1 lit c p.p.s.a. w zw. z art. 7, 8, 9 i art. 77 § 1 k.p.a. zawartych w pkt 4 petitum skargi kasacyjnej )

W sprawie nie doszło też do naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit c p.p.s.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. Ten ostatni ma zastosowanie w postępowaniu administracyjnym wskazując elementy konieczne uzasadnienia decyzji (uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa). Sąd I instancji nie miał podstaw, by organowi zarzucić uchybienie wymogom uzasadnienia przyjmując że uzasadnienie to nie zawiera elementów przewidzianych art. 107 § 3 k.p.a.

Również jako oczywiście chybiony okazał się zarzut naruszenia art. 113 § 1 p.p.s.a., poprzez uznanie, iż sprawa została dostatecznie wyjaśniona, mimo naruszenia wskazanych przez kasatora przepisów prawa procesowego. Dostateczne wyjaśnienie sprawy, o którym mowa w przepisie art. 113 § 1 p.p.s.a., to stan zdolności sprawy do wydania wyroku, niezależnie od stopnia wyjaśnienia sprawy z punktu widzenia prawdy materialnej.

Zarzut naruszenia tego przepisu zasadniczo nie może być samodzielną podstawą skargi kasacyjnej na mocy art. 174 pkt 2 p.p.s.a. Przepis art. 113 § 1 p.p.s.a. ma charakter porządkowy, bowiem określa jedynie moment zakończenia fazy rozpoznawczej postępowania przed sądem administracyjnym. Postępowanie to nie wiąże się z czynieniem ustaleń faktycznych. W związku z tym sprawę można uznać za dostatecznie wyjaśnioną, jeżeli strony wyczerpały możliwość korzystania z przysługujących im uprawnień procesowych, a sąd nie znalazł podstaw do działania z urzędu. Ocena, czy sprawa została dostatecznie wyjaśniona, należy do sądu. (por. B. Dauter Komentarz do art. 113 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi).

Jako niezasadny uznać należało też zarzut naruszenia art. 133 § 1 p.p.s.a. poprzez wydanie wyroku z pominięciem dowodów zgromadzonych w aktach sprawy a wymienionych w uzasadnieniu skargi kasacyjnej.

Zgodnie z art. 133 § 1 p.p.s.a. sąd orzeka na podstawie akt sprawy, a więc bazuje na materiale dowodowym zgromadzonym w postępowaniu administracyjnym. Podstawą orzekania jest zatem materiał dowodowy zgromadzony przez organ w toku prowadzonego postępowania.

Sąd rozpatruje sprawę na podstawie stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dniu wydania zaskarżonego aktu, a wypełniając swoją funkcję bada, czy ustalenia faktyczne dokonane przez organ odpowiadają prawu (wyrok NSA z 11 stycznia 2012 r., I FSK 447/11, LEX nr 1113116). Natomiast pominięcie podczas kontroli sądowej niektórych dowodów z akt sprawy nie stanowi naruszenia art. 133 § 1 p.p.s.a. lecz może stanowić naruszenie regulacji odnoszących się do gromadzenia i oceny dowodów w toku postępowania administracyjnego (np. art. 7, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a.). Postawione w skardze kasacyjnej zarzuty naruszenia przepisów kpa w powiązaniu z art. 145 § 1 pkt 1 lit c p.p.s.a. zawarte w pkt 4 i 5 petitum skargi kasacyjnej okazały się wadliwe.

Nie znajduje uzasadnienia również zarzut naruszenia art. 106 § 3 p.p.s.a. w związku z art. 113 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 160 p.p.s.a. i art. 162 p.p.s.a. w związku z art. 133 § 1 zdanie pierwsze p.p.s.a., art. 134 § 1 p.p.s.a (pkt 5 petitum skargi kasacyjnej) poprzez brak jakiegokolwiek ustosunkowania się przez WSA w Warszawie do wniosku dowodowego skarżącego złożonego na rozprawie w dniu 14 września 2016 r. tj. dowodu w postaci aktualnie stosowanego przez Wojewodę Lubelskiego wzoru umowy o dotację celową. Z protokołu rozprawy przed WSA w dniu 14 września 2016r. nie wynika bowiem by taki wniosek dowodowy był składany. Niezależnie od powyższego brak odniesienia się do wniosku dowodowego Gminy nie wpływa na wynik sprawy.

Przedmiotem postępowania w sprawie była bowiem analiza prawidłowości wykorzystania dotacji celowej przyznanej Gminie Krynice na realizację zadania inwestycyjnego zgodnie z zapisami wiążącej w przedmiotowej sprawie strony umowy dotacji nr 670 zawartej w dniu 4 lipca 2014 r. Zatem analiza wzoru umowy dotacji przedłożonej w dniu 14 września 2016 roku przez stronę skarżącą w innej wersji (obowiązującej w późniejszym okresie), nie miała wpływu na ocenę prawidłowości wykorzystania dotacji celowej w przedmiotowej sprawie.

W konsekwencji, skoro postawione w skardze kasacyjnej zarzuty nie okazały się zasadne, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. skargę tę oddalił.

O kosztach postępowania kasacyjnego w kwocie 4050 zł, stanowiących wynagrodzenie pełnomocnika organu za udział w rozprawie przed NSA i nie prowadzącego sprawy w I instancji orzeczono stosownie do art. 204 pkt 1 p.p.s.a. i art. 205 § 2 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. c) w zw. z §14 ust 1 pkt 1 lit. a ) i § 2 pkt 6 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2015 poz. 1804).