Od tej decyzji Spółka wywiodła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, który wyrokiem z 23 października 2024 r., sygn. akt III SA/Gl 264/24, skargę oddalił.

Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 1 sierpnia 2025 r., sygn.. akt I GSK 341/25 uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gliwicach (pkt. 1 sentencji wyroku) oraz odstąpił od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego w całości.

Tymczasem WSA jednoznacznie wskazał w zaskarżonym wyroku, że istota sporu pomiędzy stronami postępowania sądowoadministracyjnego sprowadza się do odpowiedzi na pytanie, czy do wydatków bieżących w rozumieniu ustawy o finansowaniu zadań oświatowych, które mogły zostać pokryte przez stronę z dotacji za 2022 r. należy również kwota 40 166 zł na rzecz Centrum R sp. z o.o. na poczet szkoleń i webinarów, które miały odbyć się w 2023 r. oraz na poczet wyjazdu pod nazwą [...], który również miał mieć miejsce w 2023 roku., a dalej czy tego typu wydatki można również pogodzić z zasadą roczności budżetu, a także z zasadą, że wykorzystanie dotacji następuje w szczególności przez zapłatę za zrealizowane (już) zadania. I tylko w tym zakresie Sąd I instancji przeprowadził kontrolę zaskarżonej decyzji.

NSA podkreślił, że gdy decyzja organu odwoławczego zakwestionowała także możliwość sfinansowania z dotacji wydatku na ekwiwalent za niewykorzystany urlop wypoczynkowy, a Spółka mimo nie podniesienia w skardze zarzutu obejmującego ten wydatek zaskarżyła decyzję SKO w całości, to sąd administracyjny I instancji – nie będąc związany zarzutami skargi – powinien był rozważyć także prawidłowość rozstrzygnięcia organu odwoławczego, co do tego rodzaju wydatku, gdyż mieściło się to w granicach sprawy (art. 134 § 1 p.p.s.a).

W związku z powyższym naruszeniem, jako przedwczesne Naczelny Sąd Administracyjny uznał odnoszenie się do zarzutów naruszenia przepisów prawa materialnego.

Przystępując do ponownego rozpatrzenia sprawy wskazać należy, że materialnoprawne jej podstawy zawarte zostały w ustawie z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (tekst jedn. Dz. U. z 2025 r. poz. 1483 z późn. zm.; dalej: u.f.p.) oraz w ustawie z dnia 27 października 2017 r. o finansowaniu zadań oświatowych (tekst jedn. Dz. U. z 2026 r. poz. 650, z późn. zm.; dalej: u.f.z.o.).

Zgodnie z art. 252 ust. 1 u.f.p. dotacje udzielone z budżetu jednostki samorządu terytorialnego:

1) wykorzystane niezgodnie z przeznaczeniem,

2) pobrane nienależnie lub w nadmiernej wysokości

- podlegają zwrotowi do budżetu wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych, w ciągu 15 dni od dnia stwierdzenia okoliczności, o których mowa w pkt 1 lub pkt 2.

Znajdujący się w aktach sprawy materiał dowodowy w ocenie Sądu był wystarczający do rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy i nie budził żadnych wątpliwości. Organy obu instancji zbadały wszystkie okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą oraz zebrały i rozpatrzyły cały materiał dowodowy. W zaskarżonej decyzji zarówno SKO, jak i Prezydent w sposób precyzyjny wyjaśnili wszystkie istotne dla sprawy okoliczności.

W analizowanej sprawie spór sprowadza się w istocie do kwestii poprawności zastosowania przez orzekające w sprawie organy art. 35 ust. 3 u.f.z.o. oraz art. 35 ust. 1 pkt. 1 lit a u.f.z.o.

W ocenie Sądu nie zasługiwał na uwzględnienie zarzut naruszenia przepisu art. 35 ust. 3 u.f.z.o. przez wykluczenie rozliczenia wydatków z dotacji oświatowej za 2022r. kwoty 40.166 zł na rzecz Centrum R sp. z o.o. na poczet szkoleń i webinarów, które miały odbyć się w 2023 r. oraz na poczet wyjazdu pod nazwą [...], który również miał mieć miejsce w 2023 roku. W tym zakresie Sąd przyjął pogląd wyrażony w wyroku WSA w Gliwicach z 11 grudnia 2020 r., w sprawie o sygn. akt I SA/Gl 1063/20, zaakceptowany następnie przez NSA wyrokiem z dnia 3 listopada 2021 r., sygn. akt I GSK 448/21.

Zgodnie z tym poglądem w pierwszej kolejności należy zwrócić uwagę, że z art. 35 ust. 3 u.f.z.o. wynika, że dotacja może być wykorzystana wyłącznie na pokrycie bieżących wydatków związanych z realizacją określonych zadań, poniesionych w roku budżetowym, na który dotacja została udzielona. Ustawodawca jasno powiązał finansowanie wydatku bieżącego z dotacji z rokiem budżetowym, na który to wsparcie finansowe zostaje przekazane. Zatem otrzymana dotacja dotycząca 2022 r. mogła być wydatkowana wyłącznie na pokrycie wydatków związanych z realizacją zadań określonych w ust. 1, poniesionych w tym samym roku.

Artykuł 35 ust. 3 u.f.z.o. ma zastosowanie w przypadku, gdy w roku następnym po roku budżetowym nastąpiło wyrównanie dotacji za rok poprzedni. Dzięki tej regulacji wyrównanie dotacji dokonane w roku następnym po roku budżetowym, którego ta dotacja dotyczy powinno być traktowane tak jak dotacja rozliczana w ramach roku, w którym została faktycznie wypłacona, chociaż dotyczyła zadań roku poprzedniego. W tej sprawie taka sytuacja nie miała miejsca.

Przedstawione stanowisko prezentował tutejszy Sąd także w wyrokach z 22 października 2024 r., sygn. akt III SA/Gl 263/24; z 20 listopada 2025 r., sygn. akt III SA/Gl 566/25; z 18 marca 2026 r., sygn. akt III SA/Gl 468/25. Stanowisko w nim zawarte Sąd orzekający w niniejszej sprawie podziela i przyjmuje za swoje.

Z kolei zagadnienie możliwości dokonywania wydatków na ekwiwalent za niewykorzystany urlop wypoczynkowy z dotacji oświatowej był przedmiotem badania orzecznictwa sądowo administracyjnego. NSA w wyroku 8 stycznia 2026 r., sygn. akt I GSK 357/23 wskazał, że w świetle art. 161 Kodeksu Pracy pracodawca jest obowiązany udzielić pracownikowi urlopu w tym roku kalendarzowym, w którym pracownik uzyskał do niego prawo. Zgodnie z art. 171 § 1 Kodeksu Pracy w przypadku niewykorzystania przysługującego urlopu w całości lub w części z powodu rozwiązania lub wygaśnięcia stosunku pracy pracownikowi przysługuje ekwiwalent pieniężny. Prawo pracownika do ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany w całości lub części urlop wypoczynkowy powstaje więc w dniu rozwiązania umowy o pracę - zdarzenia uniemożliwiającego realizację prawa do urlopu wypoczynkowego w naturze. Prawo do ekwiwalentu jest więc prawem pochodnym od prawa do urlopu. W sytuacji, gdy ze względu na ustanie stosunku pracy nie jest możliwe wykorzystanie przez pracownika prawa do urlopu, pracodawca jest zobowiązany do wypłaty ekwiwalentu.

Obowiązek ten wynika ze stosunku pracy i jest ściśle związany z wykonywaniem przez pracownika pracy w czasie, w którym stosunek pracy istniał. Prawo do płatnego urlopu stanowi należność (wynagrodzenie) za świadczoną poprzednio pracę, gdy się weźmie pod uwagę, że na podstawie art. 172 K.p. za czas urlopu pracownikowi przysługuje wynagrodzenie, jakie by otrzymał, gdyby w tym czasie pracował. Dotyczy to również ekwiwalentu za niewykorzystany urlop, wypłacanego po ustaniu zatrudnienia.

Oznacza to, że ekwiwalent wypłacony pracownikowi z tytułu należnego i niewykorzystanego urlopu wypoczynkowego, stanowi przychód podlegający obowiązkowi składkowemu, tj. podlega składce na ubezpieczenie społeczne, a więc wpływa na przychód pracownika. Uprawnione jest zatem stwierdzenie, że ekwiwalent pieniężny za niewykorzystany urlop ma charakter wynagrodzenia za pracę (por. wyrok NSA z 17 stycznia 2024 r., sygn. akt I GSK 1849/22). Sąd w składzie orzekającym w sprawie przytoczone stanowisko podziela. Oznacza to tym samym, że niezasadnie SKO odmówiło rozliczenia z dotacji ekwiwalentu za urlop 226,60 zł z tego powodu, że nie ma ono związku z konkretnym, świadczonym w ramach stosunku pracy zatrudnieniem. Tym samym zasadny okazał się zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego art. 35 ust. 1 pkt. 1 lit. a u.f.z.o.

Nie jest natomiast zasadny na tym etapie postępowania wniosek o umorzenie postępowania administracyjnego. Postępowanie powinno zostać jeszcze raz przeprowadzone z uwzględnieniem stanowiska odnoście oceny wydatku ekwiwalentu za urlop.

W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach uchylił zaskarżoną decyzję oraz decyzję Prezydenta, o czym orzekł - na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2026 r. poz. 143; dalej: p.p.s.a.). w pkt. 1 sentencji wyroku.

Zawarte w pkt. 2 sentencji wyroku orzeczenie w przedmiocie kosztów sądowych oparte zostało na przepisie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radcy prawnego (tekst jedn. Dz. U. z 2026 r. poz. 118). Koszty te wynoszą 587zł i składają się na nie wpis od skargi (100 zł), wynagrodzenie dla pełnomocnika Spółki w wysokości (480 zł) oraz opłata skarbowa za złożone pełnomocnictwo w wysokości 17 zł.