Instytucje kultury mogą zawierać umowy z osobami prowadzącymi działalność nierejestrowaną.

Pojęcie działalności nieewidencjonowanej (nierejestrowanej) określono w art. 5 ustawy z 6 marca 2018 r. – Prawo przedsiębiorców (tekst jedn.: Dz.U. z 2024 r. poz. 236 ze zm.). W myśl tego przepisu, działalność nieewidencjonowana to działalność wykonywana przez osobę fizyczną, której przychód należny z tej działalności nie przekracza w żadnym miesiącu 75% kwoty minimalnego wynagrodzenia, o którym mowa w ustawie z 10 października 2002 r. o minimalnym wynagrodzeniu za pracę (tekst jedn.: Dz.U. z 2020 r. poz. 2207 ze zm.), i która w okresie ostatnich 60 miesięcy nie wykonywała działalności gospodarczej (nie dotyczy to działalności wykonywanej w ramach umowy spółki cywilnej). Osoba wykonująca działalność nieewidencjonowaną może złożyć wniosek o wpis do Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej, jednak nie ma takiego obowiązku. Jeżeli przychód należny z omawianej działalności przekroczyłby w danym miesiącu wysokość określoną wyżej, działalność ta staje się działalnością gospodarczą i podlega obowiązkowi wpisania do Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej w terminie 7 dni od dnia, w którym nastąpiło przekroczenie ww. wysokości przychodu.

Osoba prowadząca działalność nieewidencjonowaną (nierejestrowaną) może w ramach tej działalności zawierać umowy cywilnoprawne. W związku z tym nie ma przeszkód prawnych, aby instytucja kultury zawarła z taką osobą umowy dotyczące prowadzenia zajęć rysunku i malarstwa oraz nauki języka angielskiego. Najwłaściwszym rodzajem umowy byłaby w tym przypadku umowa o świadczenie usług, do której stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące umowy zlecenia (art. 750 Kodeksu cywilnego)