W tym przypadku za dni robocze należy uznać dni od poniedziałku do piątku, z wyłączeniem przypadających w tych dniach świąt.

W wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z 3 września 2015 r. (sygn. akt II SA/Bk 397/15), stwierdzono: „wobec braku definicji legalnej dni roboczych (...), pojęcie to należy wykładać w nawiązaniu do ustawowej kategorii dni wolnych od pracy. Katalog tych dni został zawarty w ustawie z 18 stycznia 1951 r. o dniach wolnych od pracy (Dz. U. Nr 21, poz. 28 ze zm.) i obejmuje niedzielę i święta wymienione w tej ustawie”.

W związku z powyższym, w przypadku, o którym mowa w pytaniu, za dni robocze należy uznać dni od poniedziałku do piątku, z wyłączeniem przypadających w tych dniach świąt, niezależnie od tego, że dany pracownik, według obowiązującego go rozkładu czasu pracy, wykonuje pracę tylko w niektóre z tych dni. W przywołanym postanowieniu regulaminu zakładowego funduszu świadczeń socjalnych pracodawca wspomina bowiem o dniach roboczych w ogólności, a nie o dniach, które nie są dniami pracy konkretnego pracownika.