W księgach rachunkowych ujawnienie niedoboru ujmuje się zapisem:

• Wn 241 „Rozliczenie różnic inwentaryzacyjnych” (analitycznie: rozliczenie niedoborów),
• Ma – odpowiednie konto składnika majątku, w którym ujawniono niedobór (np.

300 „Materiały”, 010 „ Środki trwałe”, 100 „Kasa”.

Natomiast ujawnione nadwyżki ewidencjonuje się następująco:

• Wn – odpowiednie konto składnika majątku, w którym ujawniono nadwyżkę (np. 300 „Materiały”, 010 „ Środki trwałe ”, 100 „Kasa”),
• Ma 241 – „Rozliczenie różnic inwentaryzacyjnych” (analitycznie: „Rozliczenie

nadwyżek”).

Do wyceny, rozliczenia i ustalenia różnic inwentaryzacyjnych należy przyjąć ceny

poszczególnych składników majątku z ewidencji księgowej.

Niedobory instytucja kultury wycenia:

• rzeczowe składniki majątku trwałego – według wartości początkowej pomniejszonej o dotychczasowe odpisy amortyzacyjne (umorzeniowe) oraz odpisy z tytułu trwałej utraty wartości,
• rzeczowe składniki majątku obrotowego – w cenie nabycia (ewentualnie zakupu) lub koszcie wytworzenia,
• środki pieniężne w wartości nominalnej.