Inwentaryzacja w księgach rachunkowych – jak rozliczyć niedobory i nadwyżki? Na praktycznych przykładach

Ewidencjonuj niedobory i nadwyżki na odrębnych kontach analitycznych.

Wykorzystaj np. konto 241-1 „Rozliczenie niedoborów” i 241-2 „Rozliczenie nadwyżek”. Ułatwi to kontrolę i rozliczenie różnic inwentaryzacyjnych.

Prawidłowo wyceniaj różnice inwentaryzacyjne.

Niedobory środków trwałych wyceniaj według wartości księgowej netto, a zapasów według ceny nabycia lub kosztu wytworzenia. Przy wycenie nadwyżek uwzględnij ceny ewidencyjne, a w razie ich braku – możliwe do uzyskania ceny sprzedaży netto.

Rozróżniaj niedobory zawinione i niezawinione.

Niedobory niezawinione oraz powstałe wskutek zdarzeń losowych ujmuj na koncie 761 „Pozostałe koszty operacyjne”. W przypadku niedoborów zawinionych uwzględnij rozrachunki z pracownikiem lub roszczenia sporne.

Rozlicz wszystkie różnice przed zamknięciem ksiąg rachunkowych.

Na podstawie wyników komisji inwentaryzacyjnej i decyzji dyrektora dokonaj odpowiednich księgowań. Pamiętaj, że konto 241 „Rozliczenie różnic inwentaryzacyjnych” na koniec roku nie powinno wykazywać salda.

Nie utożsamiaj skontrum z inwentaryzacją księgozbioru.

Skontrum materiałów bibliotecznych przeprowadza się według odrębnych zasad. Jego dokumentację można wykorzystać do inwentaryzacji księgowej, ale sam protokół komisji skontrowej nie zastępuje inwentaryzacji wymaganej ustawą o rachunkowości.