Z tym samym pracodawcą, w zakresie wykonywania pracy tego samego rodzaju, pracownik może pozostawać tylko w jednym stosunku pracy.

Jak wynika z wyroku Sądu Najwyższego z 13 marca 1997 r. (sygn.. akt I PKN 43/97), z tym samym pracodawcą, w zakresie wykonywania pracy tego samego rodzaju, pracownik może pozostawać tylko w jednym stosunku pracy. W wyroku tym czytamy m.in.: Założenia, które leżą u podstaw konstrukcji stosunku pracy (art. 22 kp, art. 29 kp, art. 2 kp) oraz względy związane z potrzebą szerzej rozumianej ochrony interesów pracownika, polegającej na ustaleniu limitów i ograniczeń w przedłużaniu dobowego, tygodniowego i rocznego czasu pracy, prowadzą do konkluzji, że z tym samym pracodawcą, w zakresie wykonywania pracy tego samego rodzaju, pracownik może pozostawać tylko w jednym stosunku pracy (może go z nim łączyć tylko jedna umowa).

Podobnie wyjątkiem od zasady ogólnej jest dopuszczenie możliwości zawierania odrębnych umów o pracę między tymi samymi podmiotami (istnienia między nimi więcej niż jednego stosunku pracy), jeżeli ich przedmiotem ma być praca innego rodzaju niż wcześniej umówiona (wynikająca z wcześniej nawiązanej umowy o pracę).

Zatem pracownik nie może mieć dwóch umów o pracę, kreujących dwa stosunki pracy, zawartych z tym samym pracodawcą, na podstawie których jest zatrudniony na takim samym stanowisku (przy pracach tego samego rodzaju), pomimo tego że miejsca wykonywania pracy są różne.

Natomiast dopuszczalne jest określenie w jednej umowie o pracę więcej niż jednego miejsca wykonywania pracy (art. 29 § 1 pkt 1 i 2 Kodeksu pracy).