Nieuwzględnienia w podstawie wymiaru składek na ubezpieczenia wartości karty komunikacyjnej uprawniającej pracowników do skorzystania z usług transportowych związanych z dojazdem do pracy lub świadczeniem tej pracy

Decyzja nr 295

Na podstawie art. 34 ust. 1 i ust. 5 ustawy z dnia marca 2018 r. prawo przedsiębiorców (Dz. U. z 2024 r., poz. 236 ze zm.), w związku z art. 83d ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz. U. z 2025r., poz. 350 ze zm.), Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w Gdańsku uznaje za nieprawidłowe stanowisko przedstawione we wniosku z dnia 16 maja 2025 r. doręczonym dnia 22 maja 2025 r. w przedmiocie nieuwzględnienia w podstawie wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne, ubezpieczenie zdrowotne, Fundusz Pracy i Fundusz Gwarantowanych Świadczeń pracowniczych wartości karty komunikacyjnej uprawniającej pracowników do skorzystania z usług transportowych związanych z dojazdem do pracy lub Świadczeniem tej pracy.

UZASADNIENIE

Dnia 22 maja 2025 r. do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w ….. wpłynął wniosek złożony przez o wydanie interpretacji indywidualnej w trybie art. 34 ust. 1 ustawy prawo przedsiębiorców.

Wnioskodawca w treści wniosku wskazał, że na podstawie regulaminu wynagradzania, planuje wprowadzić pozapłacowe benefity pracownicze w postaci umożliwienia pracownikom korzystania z bezpłatnych lub częściowo odpłatnych przejazdów środkami transportu publicznego,

W celu skorzystania z powyższego benefitu, pracodawca zamierza wydać uprawnionym pracownikom kartę płatniczą wyposażoną w nowoczesna technologię EMV, z ustalonym miesięcznym limitem o równowartości na przykład zł, przeznaczoną wyłącznie do wnoszenia opłat za usługi transportowe a jednocześnie stanowiącą nośnik biletów uprawniających do przejazdów komunikacją publiczną („Karta Komunikacyjna”).

Karta Komunikacyjna będzie uprawniać pracowników do skorzystania wyłącznie z usług transportowych związanych z dojazdem do pracy lub świadczeniem tej pracy np.: biletów komunikacji miejskiej, pociągów regionalnych, przejazdów taxi, rowerów miejskich, pojazdów wynajmowanych na minuty oraz innych, publicznych środków transportu.

Alternatywnym sposobem korzystania z benefitu będzie posługiwanie się dedykowaną aplikacją mobilną o cechach takich samych jak Karta Komunikacyjna. Ilekroć w dalszej części tego wniosku mowa jest o Karcie Komunikacyjnej rozumie się przez to również aplikację mobilną.

Karta Komunikacyjna wyposażona jest w technologie EMV (Europay-Mastercard-Visa standard techniczny opracowany przez te trzy organizacje).

Technologia EMV jest to światowy standard wykorzystujący technologię chipową w celu zwiększenia bezpieczeństwa i ograniczenia oszustw w transakcjach przy użyciu kart płatniczych. Ponadto, poza samą funkcją płatniczą karta może zostać wyposażona w praktycznie dowolną funkcjonalność obsługiwaną przez odpowiednią aplikacje umieszczaną na mikroprocesorze karty (funkcje nie-płatnicze).

Benefit oferowany pracownikom bazuje właśnie na nie-płatniczej funkcjonalności Karty Komunikacyjnej. Karta Komunikacyjna z technologią FMV oferowana przez Wnioskodawcę jest przykładem wykorzystania dodatkowej aplikacji nie-płatniczej na kartach mikroprocesorowych w postaci tzw. aplikacji biletowej.

Karta Komunikacyjna umożliwia odebranie i zapisanie na niej elektronicznego tokenu będącego ekwiwalentem fizycznego oraz wirtualnego biletu uprawniającego do przejazdu Środkami transportu. Po dokonaniu płatności karta komunikacyjna pełni rolę nośnika biletu.

W przypadku kontroli biletu pracownik przedstawia kontrolerowi Kartę Komunikacyjną, a czytnik biletów odczytuje znajdujący się na niej token i w ten sposób weryfikuje posiadanie ważnego biletu na przejazd.

Wydawcą i właścicielem Karty Komunikacyjnej jest organizacja mająca status krajowej instytucji płatniczej. Operator benefitu mobilnościowego oferowanego pracownikom przez pracodawcę ma status agenta tej instytucji,

Karta Komunikacyjna jest zasilana wyłącznie przez pracodawcę w ramach omawianego benefitu - do przewidzianego w regulaminie wynagradzania limitu (analogicznie jak w przypadku oferowanych powszechnie na rynku kart lunchowych).

Karta Komunikacyjna nie może być zasilona przez samego pracownika, ani inną osobę trzecią. Właścicielem środków pieniężnych przechowywanych, do których dostęp realizowany jest ta możliwość pośrednictwem Karty Komunikacyjnej przez cały okres trwania umowy pomiędzy pracodawcą a operatorem benefitu mobilnościowego jest operator tego benefitu.

Środki, do których dostęp realizowany jest za pośrednictwem Karty Komunikacyjnej nie są przekazywane na własność pracownika. Ponadto środki te mogą byt wydatkowane (wymienione) wyłącznie na usługi transportowe, co zabezpiecza warstwa technologiczna Karty Komunikacyjnej.

System jest w taki sposób skonstruowany, że pracownik nie ma zapłaty Kartą Komunikacyjną ta inne produkty lub usługi niż usługi transportowe. Karta Komunikacyjna wyposażona jest w odpowiednie blokady i technologiczne zabezpieczenia, w wyniku których możliwe będzie wydatkowanie środków wyłącznie na rzecz podmiotów posiadających określone kody MCC (Merchant Całegorv Code). Przy próbie zapłaty Kartą Komunikacyjną w innym punkcie zabezpieczenia te uniemożliwią skuteczne przeprowadzenie transakcji.

Każdy podmiot posługujący się terminalem płatniczym ma nadawany przez organizację kart płatniczych (Mastercard lub Visa) czterocyfrowy kod MCC (Merchant Całegory Code). Kody przypisane Są do wszystkich terminali płatniczych znajdujących się w punktach handlowych i usługowych, bramek płatniczych (płatności internetowe) oraz firm zajmujących się sieciowymi przekazami pieniężnymi. Za pomocą kodów MCC określa się branie oraz rodzaj prowadzonej działalności.

Niektóre firmy (np. linie lotnicze wypożyczalnie samochodów) mają unikalne kody MCC. Takie kody pozwalają na ograniczenie możliwości dokonywania płatności Kartą Komunikacyjną tylko do podmiotów posiadających określone numery MCC, a przez to wykluczenie dokonywania płatności taką kartą na inne cele niż wskazane w regulaminie wynagradzania.

Przykładowe kody MCC dla transportu publicznego to:
- 4111 - transport podmiejski - usługi transportowe, bilety autobusowe
- 4112 - linie kolejowe (bilety kolejowe)
- 4121- usługi taksówkowe i przewozu osób
- 4131 - linie autobusowe.

Z kolei kody wypożyczalni samochodów to:
- 3355 - SIXT
- 3357- HERTZ
- 3366 - BUDGET
- 3381 - Europcar
- 3389 - AVIS.

Ze względu na ograniczenia wynikające z kodów MCC Środki, do których dostęp realizowany jest za pośrednictwem Karty Komunikacyjnej nie mogą również zostać wypłacone w gotówce ani przelane na inny rachunek. Oznacza to, że pracownik nie będzie miał możliwości wydatkowana tych środków np. na jedzenie lub alkohol, cele kulturalno-oświatowe, czy sportowo-rekreacyjne, a tylko i wyłącznie na usługi transportowe.

Ponadto zastosowana technologia EMV pozwala na monitorowanie i kontrolowanie przez pracodawcę sposobu korzystania przez pracowników z przyznanego świadczenia. Każdy przejazd dokonywany przez użytkownika będzie zapisywany oraz monitorowany przez Wydawcę Karty Komunikacyjnej, operatora programu mobilnościowego oraz pracodawcę w celu zapewnienia bezpieczeństwa zgodności z przepisami oraz regulaminem wynagradzania świadczonej usługi. Na Karcie Komunikacyjnej zapisane są wszystkie zakupione bilety przeprowadzone przez pracowników transakcje. ponadto operator programu mobilnościowego będzie przekazywać pracodawcy comiesięczne raporty w tym zakresie.

Biorąc zatem pod uwagę wszystkie parametry programu, tj. fakt, że:
- Karta Komunikacyjna stanowi nośnik biletów;
- środki, do których dostęp realizowany jest za pośrednictwem Karty Komunikacyjnej pochodzą wyłącznie od pracodawcy i nie zostają przekazane na Własność pracownika;
- środki, do których dostęp realizowany jest za pośrednictwem Karty Komunikacyjnej mogą być wykorzystane wyłącznie w celu zakupu usług transportowych i w żadnym innym celu co jest zabezpieczone technologicznymi funkcjonalnościami Karty Komunikacyjnej;
- nie ma możliwości wypłaty lub przelania środków z Karty Komunikacyjnej na inny rachunek;
- pracodawca kontroluje sposób korzystania przez pracowników z udostępnionego świadczenia;

świadczenie jest de facto równoznaczne z udostępnieniem pracownikowi puli biletów komunikacji, jedynie „ubranym” w nowoczesną warstwę technologiczna, a nie przekazaniem środków na ich zakup. Forma karty/aplikacji mobilnej w tym przypadku ma służyć wyłącznie zwiększeniu elastyczności w zakresie indywidualizowania świadczenia dla poszczególnych pracowników, ograniczyć ryzyko dyskryminacji pracowników, z jednoczesnym zdjęciem z pracodawcy dodatkowych obowiązków w tym zakresie. Tym samym, unowocześnił i zwiększyć atrakcyjność świadczenia dla jego odbiorców.

Warunki korzystania z benefitu zostaną dokładnie uregulowane przez pracodawcę w regulaminie wynagradzania, a pracownik będzie zobowiązany do nieprzekazywania Karty Komunikacyjnej osobom trzecim. W uzasadnionych przypadkach Wnioskodawca będzie miał możliwość ograniczenia lub zablokowania możliwości korzystania z karty.

Wydawca Karty Komunikacyjnej oraz operator programu mobilnościowego będą mogli ograniczyć lub zablokować możliwość korzystania z danej karty, jeżeli korzystanie z niej będzie powodować lub będzie mogło powodować naruszenie regulaminu lub, jeżeli wydawca karty będzie mieć uzasadnione podstawy, aby podejrzewać, te pracownik lub osoba trzecia popełniła lub ma popełnić przestępstwo lub inne nadużycie w związku z kartą.

W każdym miesiącu pracodawca będzie udostępniał środki przeznaczone na zakup usług transportowych związanych z dojazdem do pracy lub świadczeniem pracy - analogicznie, jak ma to miejsce w przypadku kart lunchowych. Wysokość tego świadczenia będzie wynosiła na przykład …. zł miesięcznie. Każda Karta Komunikacyjna będzie przypisana do konkretnego pracownika. W przypadku, gdy pracownik nie wykorzysta środków w danym miesiącu, pracownikowi nie będzie przysługiwał ekwiwalent pieniężny ani uprawnienie do wypłaty pozostałych środków.

Wartość środków przeznaczonych na skorzystanie z usług transportowych związanych z dojazdem do pracy lub świadczeniem pracy stanowi przychód w rozumieniu art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

We własnym stanowisku w sprawie Wnioskodawca wskazał, że po stronie pracownika powstaje przychód ze stosunku pracy, ale nie stanowi on podstawy wymiaru składek na ubezpieczenia emerytalne i rentowe.

Wnioskodawca wskazał, że podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne pracowników stanowi przychód w rozumieniu przepisów o podatku dochodowym od osób fizycznych z tytułu zatrudnienia w ramach stosunku pracy z wyłączeniem przychodów wymienionych w § 2 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 18 grudnia 1998 r.(„Rozporządzenie”).

Zgodnie zRozporządzenia z podstawy wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne są korzyści materialne wynikające z układów zbiorowych pracy, regulaminów wynagradzania lub przepisów o wynagradzaniu, a polegające na uprawnieniu do zakupu po cenach niższych niż detaliczne niektórych artykułów, przedmiotów lub usług oraz korzystaniu z bezpłatnych lub częściowo odpłatnych przejazdów środkami lokomocji. Z powyższego wynika, że z wyłączenia z podstawy wymiaru składek na ubezpieczenie społeczne korzystają przychody, które:
- są korzyściami materialnymi;
- wynikają z układów zbiorowych pracy, regulaminów wynagradzania lub przepisów 0 wynagradzaniu;
- polegają na (i) uprawnieniu do zakupu po cenach niższych niż detaliczne niektórych artykułów, przedmiotów lub usług; oraz (ii) korzystaniu z bezpłatnych lub częściowo odpłatnych przejazdów Środkami lokomocji.

Wnioskodawca spełnia te przesłanki, gdyż planowany benefit będzie uregulowany w regulaminie wynagradzania będzie skutkować korzyścią materialną dla pracowników w postaci korzystania z bezpłatnych lub częściowo odpłatnych przejazdów środkami lokomocji. Przez korzyść materialną należy rozumieć wszelką korzyść majątkowa, która może przybrać formę fizyczną lub nie fizyczną. Sformułowanie „materialne" użyte wRozporządzenia odnosi się jednoznacznie do przysporzenia majątkowego, a nie do jego „fizycznej" formy.

Ponadto, środki będą przyznane imiennie danemu pracownikowi i będą wynosić na przykład zł miesięcznie. utycie kart Komunikacyjnych będzie technicznie możliwe wyłącznie do zakupu usług transportowych związanych z dojazdem do pracy i świadczeniem pracy. Pracownik nie będzie uprawniony do ekwiwalentu pieniężnego, a z kart nie będzie można dokonywać przelewów, samodzielnie ich doładowywać ani wypłacać gotówki, co uniemożliwi „obejście' ograniczenia zakresu wydatków, jakich będzie można dokonać z wykorzystaniem udostępnionej Karty Komunikacyjnej.

Karta Komunikacyjna będzie wyposażona w technologię EMV umożliwiającą odebranie i zapisanie na karcie elektronicznego tokenu będącego ekwiwalentem fizycznego oraz wirtualnego biletu uprawniającego do przejazdu środkami transportu. Tym samym będzie jednocześnie pełnić rolę nośnika biletu.

Zatem samo świadczenie, choć w nowoczesnej formie, będzie de facto równoznaczne z udostępnieniem pracownikowi przez pracodawcę puli biletów (z opcją indywidualizacji przez pracownika zależności od potrzeb). A ze względu na nałożone blokady kodów MCC inny sposób wykorzystania przyznanego świadczenia nie będzie możliwy.

Jedynie z ostrożności należy wskazać, że nawet gdyby przyjąć, że opisane świadczenie nie ma charakteru rzeczowego (choć w ocenie wnioskodawcy z uwagi na obostrzenia technologiczne świadczenie w istocie ma charakter rzeczowy), w ocenie Wnioskodawcy i tak podlegałoby ono wyłączeniu z oskładkowania na podstawie omawianego przepisu Rozporządzenia.

Wyłączenia przychodów w rozumieniu przepisów o podatku dochodowym od osób fizycznych, osiąganych przez pracowników z tytułu zatrudnienia w ramach stosunku pracy, następuje wyłącznie w przypadkach enumeratywnie wskazanych § 2 Rozporządzenia, ale nie oznacza to, że sytuacje te podlegają restrykcyjnej wykładni zwężającej. W szczególności nie ma żadnych podstaw do takiej interpretacjiRozporządzenia, która wyłączałaby ekwiwalenty pieniężne z zakresu zwolnienia.

Ekwiwalenty pieniężne wypłacane pracownikom z tytułu kosztów przejazdów do pracy na podstawie układów zbiorowych pracy, regulaminów wynagradzania lub przepisów o wynagradzaniu podlegają wyłączeniu z podstawy wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne.

Na podstawie § 2 ust. 1 pkt 26 Rozporządzenia możliwe jest nieuwzględnienie w podstawie wymiaru składek na ubezpieczenia dopłat ustalonych w regulaminie wynagradzania celem rekompensaty faktycznych kosztów dojazdu do pracy środkami komunikacji publicznej, ponoszonych przez pracowników.

Stanowisko odmienne, to nieuprawniona wykładnia restrykcyjna, której nie uzasadnia wymowa normatywna § 2 ust. 1 pkt 26 Rozporządzenia, prowadząca do wniosku, że wszelkie korzyści materialne uzyskiwane przez pracowników na zasadach wynikających z układów zbiorowych pracy, regulaminów wynagradzania lub przepisów o wynagradzaniu z tytułu korzystania z odpłatnych lub częściowo odpłatnych przejazdów środkami lokomocji nie wchodzą do podstawy wymiaru składek na ubezpieczenie emerytalne rentowe. Oznacza to, że każde przysporzenie majątkowe, tym także ekwiwalenty pieniężne z tytułu ponoszonych kosztów przejazdów do pracy środkami lokomocji wypłacane pracownikom przez pracodawcę na podstawie aktów lub przepisów prawa pracy, podlegają wyłączeniu z podstawy wymiaru składek.

Mając na uwadze powyższe, wartość dofinansowania w postaci Karty Komunikacyjnej z ustalonym miesięcznym limitem o równowartości na przykład miesięcznie będzie wyłączona z podstawy wymiaru składek na ubezpieczenia emerytalne i rentowe w konsekwencji czego, będzie podlegała wyłączeniu z podstawy składek na ubezpieczenie chorobowe i wypadkowe. Wskazana kwota również będzie podlegała wyłączeniu z podstawy wymiaru składek na ubezpieczenie zdrowotne, Fundusz Pracy oraz Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych.

Mając na uwadze treść wniosku oraz obowiązujące przepisy, Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w Gdańsku stwierdza co następuje:

Zgodnie z art. 34 ust. 1 ustawy Prawo przedsiębiorców, przedsiębiorca może do właściwego organu lub właściwej państwowej jednostki organizacyjnej wniosek o wydanie wyjaśnienia, co do zakresu i sposobu stosowania przepisów, z których wynika obowiązek świadczenia przez przedsiębiorcę daniny publicznej lub składek na ubezpieczenia społeczne lub zdrowotne, w jego indywidualnej sprawie (interpretacja indywidualna).

Jednocześnie stosownie do art. 83d ust. 1 ustawy dnia 13 października 1998r. o systemie ubezpieczeń społecznych, Zakład wydaje interpretacje indywidualne, o których mowa w art. 34 ustawy z dnia 6 marca 2018 Prawo przedsiębiorców, w zakresie obowiązku podlegania ubezpieczeniom społecznym, zasad obliczania składek na ubezpieczenia społeczne, ubezpieczenie zdrowotne, Fundusz Pracy, Fundusz Solidarnościowy, Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych i Fundusz Emerytur Pomostowych oraz podstawy wymiaru tych składek.

Należy również zauważyć, że zgodnie z art. 34 ust 3 ustawy Prawo przedsiębiorców, przedsiębiorca we wniosku o wydanie interpretacji przedstawia zaistniały stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe oraz własne stanowisko w sprawie. Z przepisu tego wynika wymóg kompleksowości opisu stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego dokonanego przez wnioskodawcę - Zakład Ubezpieczeń Społecznych nie może bowiem w trybie wydawania interpretacji indywidualnej prowadzić postepowania wyjaśniającego, w szczególności nie przeprowadza postępowania dowodowego. Granice sprawy wszczętej wniesieniem wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej zakreślają jedynie ramy zaprezentowanego opisu stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego.

Jednoznacznie ujęty zakres przedmiotowy wniosków o wydanie interpretacji indywidualnej uniemożliwia Zakładowi dokonanie kwalifikacji prawnej określonego świadczenia jako przychodu ze stosunku pracy. Dlatego też, Zakład poprzestaje na oświadczeniu przedsiębiorcy odnośnie tego, iż świadczenia, o których stanowi wniosek będą stanowić przychód pracownika ze stosunku pracy, traktując takie oświadczenia jako element opisu zdarzenia przyszłego.

Stanowisko wyrażone przez przedsiębiorcę we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej w trybie art. 34 ust. 1 ustawy prawo przedsiębiorców uznać należy za nie prawidłowe.

Zgodnie z treściąw zw. z art. 20 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne pracowników stanowi przychód w rozumieniu przepisów o podatku dochodowym od osób fizycznych z tytułu zatrudnienia w ramach stosunku pracy z wyłączeniem przychodów wymienionych w § 2 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 18 grudnia 1998 r. w sprawie zasad ustalania podstawy wymiaru składek na ubezpieczenia emerytalne i rentowe (Dz.U. z 2025 r., poz. 316), jak również wynagrodzeń za czas niezdolności do pracy wskutek choroby lub odosobnienia w związku z chorobą zakaźną oraz zasiłków z ubezpieczeń społecznych.

Za przychody ze stosunku pracy uważa się: wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne oraz wartość pieniężna Świadczeń w naturze bądź ich ekwiwalenty, bez względu na źródło finansowania tych wypłat i świadczeń, a w szczególności: wynagrodzenia zasadnicze, wynagrodzenia za godziny nadliczbowe, różnego rodzaju dodatki, nagrody, ekwiwalenty za niewykorzystany urlop i wszelkie inne kwoty niezależnie od tego, czy ich wysokość została z góry ustalona, a ponadto świadczenia pieniężne ponoszone za pracownika, jak również wartość innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń częściowo odpłatnych.

Z treści § 1 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 18 grudnia 1998 r. w sprawie szczegółowych zasad ustalania podstawy wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne wynika natomiast, iż podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia emerytalne i rentowe stanowi przychód w rozumieniu przepisów o podatku dochodowym od osób fizycznych, osiągany przez pracowników u pracodawcy z tytułu zatrudnienia w ramach stosunku pracy.

W myśl zaśrozporządzenia podstawy wymiaru składek nie stanowią korzyści materialne wynikające z układów zbiorowych pracy, regulaminów wynagradzania lub przepisów o wynagradzaniu, a polegające na uprawnieniu do zakupu po cenach niższych niż detaliczne niektórych artykułów, przedmiotów lub usług oraz korzystaniu z bezpłatnych lub częściowo odpłatnych przejazdów środkami lokomocji.

Z literalnego brzmienia rozporządzenia wynika, iż z wyłączenia z podstaw,' wymiaru składek na ubezpieczenia emerytalne i rentowe korzystają jedynie te przychody, które:
- wynikają z układów zbiorowych pracy, regulaminów wynagradzania lub przepisów o wynagradzaniu,
- przybierają postać niepieniężną (formę zakupu po cenach niższych, niż detaliczne lub formę usługi),
- maja charakter materialny, a Więc nie mają formy pieniężnej,
- umożliwiają korzystanie z bezpłatnych lub częściowo odpłatnych przejazdów środkami lokomocji (transportu publicznego lub transportu organizowanego przez pracodawcę).

W świetle powyższego składki na ubezpieczenia społeczne nie powinny być naliczane od przychodu jaki pracownik uzyskuje korzystając z bezpłatnych przejazdów środkami transportu publicznego na podstawie udostępnionych przez pracodawcę biletów, a przyznanych pracownikom na podstawie układów zbiorowych pracy, regulaminów wynagradzania lub przepisów o wynagradzaniu,

Z treści wniosku wynika, że na podstawie regulaminu wynagradzania, Wnioskodawca planuje wprowadzić pozapłacowe benefity pracownicze w postaci umożliwienia pracownikom korzystania z bezpłatnych lub częściowo odpłatnych przejazdów środkami transportu publicznego.

w celu skorzystania z powyższego benefitu, Wnioskodawca zamierza wydać uprawnionym pracownikom kartę płatniczą wyposażoną w nowoczesną technologię EMV, z ustalonym miesięcznym limitem o równowartości np. 200 zł przeznaczoną wyłącznie do wnoszenia opłata za usługi transportowe, a jednocześnie stanowiącą nośnik biletów uprawniających do przejazdów komunikacją publiczną.

Z powyższego wynika, że świadczenie, o którym mowa we wniosku będzie miało charakter pieniężny bowiem pracownicy będą mieli dostęp do środków pieniężnych zgromadzonych na karcie płatniczej, za której będą mogli nabyć usługi transportowe.

Należy mieć na uwadze, że wyłłączenie z podstawy wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne wartości świadczeń uprawniających pracowników do korzystania z usług transportowych związanych z dojazdem do pracy ma zastosowanie jedynie w przypadku, gdy pracownicy korzystają z bezpłatnych lub odpłatnych przejazdów środkami lokomocji, gdzie pracodawca udostępnia pracownikom bilety. Wyłączenie to nie obejmuje przyznanej pracownikom korzyści w formie pieniężnej.

Dlatego też, stanowisko Wnioskodawcy wskazujące, że wartość ww. świadczeń nie będzie stanowiła podstawy wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne pracowników uznać należy za nieprawidłowe.

Wyłączenia z podstawy wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne określone w ww. rozporządzeniu stanowią wyjątek od ogólnej zasady wynikającej z art. 18 ust. 1 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych, w myśl której podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia emerytalne i rentowe pracowników stanowi przychód z tytułu zatrudnienia w ramach stosunku pracy, z tego powodu przepisy wyłączające dany przychód z podstawy wymiaru składek nie podlegają wykładni rozszerzającej i należy je interpretować ściśle.

Jednocześnie zustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze Środków publicznych (Dz. U. z 2024 r., poz. 146 ze zm.) wynika, iż do ustalenia podstawy wymiaru składek na ubezpieczenie zdrowotne

pracowników stosuje się przepisy określające podstawę składek na ubezpieczenia emerytalne i rentowe tych osób. Tym samym powyższe znajdzie zastosowanie również w odniesieniu do podstawy wymiaru składek na ubezpieczenie zdrowotne.

Powyższe ma również zastosowanie w odniesieniu do składek na Fundusz Pracy i Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych. Wynika to z brzmieniaustawy z dnia 20 marca 2025 r. o rynku pracy i służbach zatrudnienia (tj. Dz.U. z 2025 r., poz. 620 ze zm.) orazustawy z dnia 13 lipca 2006 r. o ochronie roszczeń pracowniczych w razie niewypłacalności pracodawcy Dz.U. z 2025 r., poz.433 ze zm.).

Mając na uwadze powyższe orzeczono jak w sentencji.