Pierwszy to tak zwany sposób tradycyjny

Jest to wykorzystanie art. 16f ust. 3 ustawy o CIT. Przepis ten wskazuje, że odpisów amortyzacyjnych dokonuje się zgodnie z art. 16h-16m, gdy wartość początkowa środka trwałego albo wartości niematerialnej i prawnej w dniu przyjęcia do używania jest wyższa niż 10.000 zł. W przypadku gdy wartość początkowa jest równa lub niższa niż 10.000 zł, podatnicy, z zastrzeżeniem art. 16d ust. 1, mogą dokonywać odpisów amortyzacyjnych zgodnie z art. 16h-16m albo jednorazowo w miesiącu oddania do używania tego środka trwałego lub wartości niematerialnej i prawnej, albo w miesiącu następnym. W tym wypadku nie ma znaczenia grupa rodzajowa środków trwałych ani limit kwotowy w roku.

Ważne że składnik ma wartość poniżej 10.000 zł i został uznany za środek trwały.

Drugim sposobem jest skorzystanie z tzw. ulgi amortyzacyjnej na fabrycznie nowe środki trwałe

Ulga jest rozpatrywana odrębnie od wskazanego powyżej sposobu. Zgodnie z art. 16k ust. 14 ustawy o CIT. Podatnicy mogą dokonywać jednorazowo odpisów amortyzacyjnych od wartości początkowej nabytych fabrycznie nowych środków trwałych zaliczonych do grupy 3-6 i 8 Klasyfikacji w roku podatkowym, w którym środki te zostały wprowadzone do ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, do wysokości nieprzekraczającej w roku podatkowym kwoty 100.000 zł.

Kwota 100.000 zł obejmuje sumę odpisów amortyzacyjnych i wpłaty na poczet nabycia środka trwałego, o której mowa w art. 15 ust. 1zd, zaliczonej do kosztów uzyskania przychodów. W praktyce ten przepis wykorzystuje się chcąc amortyzować jednorazowo droższe niż 10.000 zł środki trwałe.

Przepis powyższy stosuje się, pod warunkiem że:

1) wartość początkowa jednego środka trwałego, o którym mowa w ust. 14, nabytego w roku podatkowym, wynosi co najmniej 10.000 zł lub

2) łączna wartość początkowa co najmniej dwóch środków trwałych, o których mowa w ust. 14, nabytych w roku podatkowym, wynosi co najmniej 10.000 zł, a wartość początkowa każdego z nich przekracza 3.500 zł.