Artykuł 27 ust. 1 uodk wskazuje, iż instytucja kultury gospodaruje samodzielnie przydzieloną i nabytą częścią mienia oraz prowadzi samodzielną gospodarkę w ramach posiadanych środków, kierując się zasadami efektywności ich wykorzystania.

Zgodnie z art. 27 ust. 2 tej ustawy instytucja kultury może zbywać środki trwałe. Przy zbywaniu środków trwałych stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące przedsiębiorstw państwowych. Oznacza to, iż jednostka powinna w tym zakresie stosować zarówno regulacje wynikające z rozporządzenia Rady Ministrów z 5 października 1993 r. w sprawie zasad organizowania przetargu na sprzedaż środków trwałych przez przedsiębiorstwa państwowe oraz warunków odstąpienia od przetargu (Dz.U. z 1993 r. nr 97 poz. 443), ale też regulacje rozporządzenie rady ministrów z 21 października 2019 r. w sprawie szczegółowego sposobu gospodarowania składnikami rzeczowymi majątku ruchomego Skarbu Państwa (Dz.U. z 2022 r. poz. 998) – w zakresie zbywania składników majątkowych. Oba te rozporządzenia określają tryb zagospodarowywania składników majątkowych, przy czym ze względu na delegację określoną w art. 27 ust. 2 uodk instytucje wybierają jednie przepisy dotyczące zbywania środków trwałych. Oznacza to, iż zgodnie z tymi przepisami należy przeprowadzać zbycie w trybie:

1) przetargu publicznego;

2) publicznego zaproszenia do negocjacji;

3) aukcji.

Przepisy te mówią, jak to technicznie przeprowadzić.