Wyrok

W dniu 29 października 2025 r. T. SA w P. wniosła skargę na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 15 września 2025 r. nr [...] wydaną przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych.

Przedstawiając we wniosku opis stanu faktycznego skarżąca wskazała, że jest krajowym rezydentem podatkowym, którego przeważającym przedmiotem działalności jest wykonywanie robót związanych z budową dróg szynowych i kolei podziemnej. Dla realizacji ww. robót wnioskodawczyni zatrudnia pracowników m. in. pracowników świadczących pracę w warunkach ruchomego (zmiennego) miejsca pracy. Pracownicy ci przez dłuższy czas świadczą pracę w sposób stały na jednej budowie realizowanej przez spółkę. Wykonywana przez nich praca jest zasadniczo ściśle związana z jedną budową, przy czym takie miejsce pracy zmienia się co kilka miesięcy lub kilka lat, w związku z koniecznością zmiany lokalizacji w celu realizacji innego kontraktu. Biorąc pod uwagę, że ta kategoria pracowników (wraz z pracownikami mobilnymi) świadczy pracę w realizacji kontraktów w różnych lokalizacjach na terenie całego kraju, w interesie spółki jest zapewnienie im odpowiedniego zakwaterowania, umożliwiającego świadczenie pracy na rzecz spółki. W przeciwnym wypadku spółka nie byłaby w stanie prowadzić działalności polegającej na wykonywaniu robót związanych z budową dróg szynowych i kolei podziemnej, która ze swojej natury wiąże się z koniecznością umiejscowienia odpowiednich zasobów ludzkich w danej lokalizacji.

W związku z powyższym, spółka ponosi koszty zakwaterowania ww. kategorii pracowników i pracowników mobilnych w celu umożliwienia im świadczenia pracy na rzecz spółki, co z kolei przekłada się na możliwość realizacji zawartych przez nią kontraktów. Pracownicy ci nie mają wpływu na wybór miejsca zakwaterowania ustalonego przez spółkę. Spółka, według potrzeb związanych z realizacją danego kontraktu, wedle własnego uznania i własnymi staraniami dobiera odpowiednie miejsca zakwaterowania, w tym decydując o warunkach i specyfice (standardzie) zakwaterowania. Spółka nie prowadzi z pracownikami indywidualnych ustaleń co do miejsca i standardów zakwaterowania. Pracownicy z uwagi na specjalistyczne kompetencje oraz uprawienia są alokowani przez spółkę do różnych lokalizacji na terenie kraju. W związku z powyższym spółka w bardzo rzadkich, wyjątkowych przypadkach jest w stanie zatrudnić pracowników. W rezultacie musi odpowiednio zarządzać alokacją zasobów ludzkich w postaci ww. pracowników. W przeciwnym wypadku nie byłaby w stanie wywiązywać się z zobowiązań wobec kontrahentów, a co za tym idzie – efektywnie prowadzić działalności.

Wysyłanie pracowników do pracy w różnych częściach kraju następuje po podpisaniu przez pracownika umowy o pracę, w której zawarte jest miejsce jej wykonywania. W dniu zawarcia umowy o pracę pracownik ma świadomość, że jego praca będzie świadczona w różnych częściach kraju. Wprawdzie nie jest to praca "pod przymusem", ale biorąc pod uwagę portfel zamówień spółki, które realizowane są na terenie całego kraju, pracownik jest przemieszczany w różne części kraj, w których prowadzone są projekty spółki. Oczywiście pracownik może odmówić przeniesienia w inną lokalizację, jednak w takiej sytuacji ma świadomość, że odmowa wykonywania pracy we wskazanym miejscu może wiązać się z rozwiązaniem umowy o pracę. W wyjątkowych sytuacjach pracownik może wnioskować o zmianę miejsca pracy na inną lokalizację, ale ostateczna decyzja w tym zakresie zależy wyłącznie od skarżącej.

Spółka podkreśliła, że w analizowanej sytuacji pracownicy nie przebywają w podróży służbowej, o której mowa wustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy (Dz. U. z 2025 r. poz. 277 ze zm.; dalej: "K.p."). Stosując się doi 2a K.p. spółka zapewnia ww. pracownikom środki do jej wykonania w postaci finasowania kosztów noclegów, bez których nie mogliby oni wykonywać swoich obowiązków lub bez których zostałyby naruszone wspomniane normy prawa pracy. Ze względu na oddalenie miejsca zamieszkania pracownika od miejsca wykonywania obowiązków pracowniczych, właściwe wykonywanie tych obowiązków wymaga zakwaterowania – miejsca wypoczynku po pracy. Jego zorganizowanie leży wyłącznie w interesie spółki, albowiem pracownik swoje potrzeby mieszkaniowe zaspokaja w inny sposób, w miejscu swego stałego zamieszkania. Zatem konieczność tymczasowego zaspokajania tych potrzeb w miejscu oddelegowania wynika wyłącznie z charakteru świadczonej pracy oraz potrzeb pracodawcy, wykorzystującego pracowniczą siłę najemną do wykonania własnych zobowiązań kontraktowych (przetargi). Miejsce pracy ww. pracowników położone jest poza miejscowością, w której mieści się siedziba spółki. Jednocześnie występują zarówno przypadki, w których pracownicy mieszkają w miejscowości będącej siedzibą spółki, jak i przypadki, gdy mieszkają oni w innych miejscowościach. W konsekwencji, spółka – z tytułu stosunku pracy łączącej ją z ww. pracownikami – stosuje koszty uzyskania przychodów zarówno określone wustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.; dalej: "u.p.d.o.f."), jak iu.p.d.o.f.

Na tle tak przedstawionego stanu faktycznego skarżąca zapytała czy zapewnianie przez nią pracownikom z ruchomym miejscem pracy zakwaterowania w związku z wykonywanymi przez nich obowiązkami, generuje po ich stronie przychód w rozumieniuw zw. z art. 11 ust. 1 oraz art. 12 ust. 3 w zw. z art. 11 ust. 2-2b u.p.d.o.f.

Zdaniem spółki, w przedstawionym stanie faktycznym, zapewnianie przez spółkę ww. pracownikom zakwaterowania w związku z wykonywanymi przez nich obowiązkami, nie generuje po ich stronie przychodu w rozumieniu powołanych wyżej przepisów u.p.d.o.f. Powołując się na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 8 lipca 2014 r. sygn. akt K 7/13, wskazała, że za przychód pracownika z tytułu "innych nieodpłatnych świadczeń", o których mowa w art. 12 ust. 1 i art. 11 ust. 1 u.p.d.o.f., mogą być uznane takie świadczenia, które zostały spełnione za zgodą pracownika (skorzystał z nich w pełni dobrowolnie), zostały spełnione w jego interesie (a nie w interesie pracodawcy) i przyniosły mu korzyść w postaci powiększenia aktywów lub uniknięcia wydatku, który musiałby ponieść, a nadto korzyść ta jest wymierna i przypisana indywidualnemu pracownikowi (nie jest dostępna w sposób ogólny dla wszystkich podmiotów). W sytuacji, gdy otrzymane przez pracownika nieodpłatne świadczenie stanowi świadczenie pracodawcy, na które pracownik wyraził zgodę, które zostało spełnione w jego interesie i oznacza realne przysporzenie mu korzyści, po stronie pracownika powstanie przychód z tytułu innych nieodpłatnych świadczeń.

Skarżąca wskazała, że z opisu stanu faktycznego wynika, iż zapewnianie zakwaterowania pracownikom o ruchomym miejscu pracy leży w jej interesie, a nie pracowników. Pracownicy nie mają bowiem jakiegokolwiek wpływu na wybór miejsca zakwaterowania, jak również na warunki i specyfikę (standard) zakwaterowania. Są oni jedynie biernymi odbiorcami informacji o wybranej lokalizacji oraz standardzie zakwaterowania, wynikających z modelu zarządzania zasobami przyjętego przez spółkę. W rezultacie zapewnianie im przez skarżącą zakwaterowania w związku z wykonywanymi przez nich obowiązkami nie generuje po ich stronie przychodu w przepisów wskazanych w pytaniu. Strona podkreśliła, że powyższy wniosek wspiera także bardzo bogata linia orzecznicza sądów administracyjnych.

Uznając stanowisko skarżącej za nieprawidłowe Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej powołał treść, art. 10 ust.1 pkt 1, art. 11 ust. 1, ust. 2, ust. 2a, art. 12 ust. 1-4, art. 32 ust. 1 u.p.d.o.f. i podkreślił, że ustawy podatkowe nie zawierają definicji "nieodpłatnych świadczeń". Rozumienie tego pojęcia zostało jednak wypracowane w orzecznictwie. W uchwałach z 18 listopada 2002 r., sygn. akt FPS 9/02 oraz z 16 października 2006 r., sygn. akt FPS 1/06 (wszystkie przytaczane w niniejszej sprawie orzeczenia sądów administracyjnych dostępne w bazie: orzeczenia.nsa.gov.pl) Naczelny Sąd Administracyjny ustalił znaczenie tego terminu w oparciu o przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, uznając, że na gruncie tej ustawy, termin "nieodpłatne świadczenie" ma "szerszy zakres niż w prawie cywilnym, obejmuje bowiem wszystkie zjawiska gospodarcze i zdarzenia prawne, których następstwem jest uzyskanie korzyści kosztem innego podmiotu lub te wszystkie zdarzenia prawne i zdarzenia gospodarcze w działalności osób prawnych, których skutkiem jest nieodpłatne, tj. niezwiązane z kosztami lub inną formą ekwiwalentu przysporzenie majątku tej osobie, mające konkretny wymiar finansowy". W uchwale z 24 maja 2010 r., II FPS 1/10 NSA potwierdził powyższe stanowisko uznając, że ma ono również zastosowanie do podatku dochodowego od osób fizycznych, w stosunku do sytuacji wynikających zw zw. zi 3 u.p.d.o.f.

Kwestia rozumienia pojęcia "innych nieodpłatnych świadczeń" - w aspekcie świadczeń pracowniczych - była również przedmiotem analizy Trybunału Konstytucyjnego w wyroku z 8 lipca 2014 r., K 7/13, w świetle którego nie każde świadczenie spełnione przez pracodawcę na rzecz pracownika bez ustalonej za nie zapłaty jest świadczeniem podlegającym podatkowi dochodowemu, podobnie jak nie każde tego rodzaju świadczenie jest wyłączone spod ww. regulacji. Trybunał zauważył, że ze względu na otwarty i rozwijający się katalog świadczeń oferowanych przez pracodawców nie jest możliwe enumeratywne wyliczenie w ustawie podatkowej wszystkich nieodpłatnych przysporzeń.

W sytuacji, gdy pracodawcy oferują pracownikom całą gamę nieprzewidzianych w umowie o pracę świadczeń, które leżą niejako wpół drogi między gratyfikacją (rzeczową czy w postaci usługi), przyznaną pracownikowi jako element wynagrodzenia za pracę, która jest objęta podatkiem dochodowym, a wymaganymi przez odpowiednie przepisy świadczeniami ze strony pracodawcy, które służą stworzeniu odpowiednich warunków pracy (przepisy bhp) i które są zwolnione z tego podatku - każda sprawa wymaga jej rozpatrzenia z uwzględnieniem wszystkich elementów dotyczących wykonywanej pracy, tj. w szczególności postanowień umowy o pracę, charakteru pracy oraz obowiązków pracodawcy wynikających z powszechnie obowiązujących przepisów prawa pracy. W konsekwencji, rozciąganie powyższych ustaleń na wszystkie kategorie podatników, ewentualnie wszystkie sytuacje, w których pracodawca zapewnia pracownikowi zakwaterowanie (nocleg), jest nie tylko nieuzasadnione, ale wręcz nieuprawnione. Dotyczy to również m. in. niniejszej sprawy, tj. zapewnienia bezpłatnego zakwaterowania (sfinansowania noclegu) pracownikom delegowanym do pracy w różne części kraju, które nastąpi za ich zgodą.

Ponadto Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej wskazał, że zarówno w orzecznictwie jak i w doktrynie prawa podatkowego powszechnie przyjmuje się, że przepisy dotyczące ulg i zwolnień podatkowych należy interpretować przy pomocy przede wszystkim reguł wykładni językowej. Skoro ustawodawca w katalogu zwolnień zawarł przepisu.p.d.o.f., który zwolnieniem od podatku obejmuje wartość świadczeń ponoszonych przez pracodawcę z tytułu zakwaterowania pracowników, ze wskazanym zastrzeżeniem – do wysokości nieprzekraczającej miesięcznie kwoty 500 zł – to niewątpliwie świadczenia takie zalicza do przychodu, zwolnionego z opodatkowania w konkretnej wysokości. Powyższe zwolnienie nie będzie miało zastosowania w stosunku do pracowników z ruchomym miejscem pracy bowiem – jak wynika z opisu sprawy – w przypadku tych pracowników, których miejsce zamieszkania położone jest poza miejscowością, w której znajduje się zakład pracy – pracownicy ci korzystają z podwyższonych zryczałtowanych kosztów uzyskania przychodów. Organ interpretacyjny także podkreślił, że w przypadku oddelegowania powszechnie obowiązujące przepisy prawa pracy nie nakładają na pracodawcę obowiązku zrekompensowania pracownikowi wydatków, tak jak ma to miejsce w przypadku podróży służbowej zgodnie z art. 77 5K.p.

W rozpatrywanej sprawie pracownicy wykonujący pracę w ruchomym (zmiennym) miejscu pracy przez dłuższy czas świadczą pracę w sposób stały na jednej budowie realizowanej przez spółkę. Praca jest zasadniczo ściśle związana z jedną budową, przy czym takie miejsce pracy zmienia się co kilka miesięcy lub kilka lat, w związku z koniecznością zmiany lokalizacji w celu realizacji innego kontraktu. Zatem wykonywania pracy na poszczególnych miejscach budowy/remontu nie można utożsamiać ani z podróżą służbową ani z pracą mobilną. Oddelegowanie, w przeciwieństwie do podróży służbowej, nie stanowi wykonania zadania pracowniczego/służbowego (poza stałym miejscem pracy, na polecenie pracodawcy) rozumianego, jako zdarzenie incydentalne w stosunku do pracy umówionej i wykonywanej zwykle w ramach stosunku pracy.

Oddelegowanie dotyczy bowiem czasowego wykonywania pracy w innej miejscowości. W sytuacji zatem, gdy pracodawca, mimo braku ciążącego na nim obowiązku, zapewni oddelegowanym pracownikom bezpłatne zakwaterowanie (nocleg) , przy uwzględnieniu przytoczonych przepisów u.p.d.o.f., orzecznictwa sądowoadministracyjnego oraz wyroku TK, wartość tych świadczeń stanowi dla pracowników przychód, o którym mowa w art. 12 ust. 1 w zw. z art. 11 ust. 1 u.p.d.o.f. podlegający opodatkowaniu tym podatkiem. Mamy bowiem do czynienia ze świadczeniem, którego otrzymanie nie jest wynikiem zaistnienia zdarzenia o charakterze nietypowym lub okazjonalnym.

Świadczenia te będą związane z wykonywaniem zadań pracowniczych/służbowych w związku z przeniesieniem pracownika na teren innej lokalizacji w kraju w celu świadczenia pracy, tj. w miejscu pracy przyjętym i zaakceptowanym przez pracownika. Powyższe z kolei prowadzi do wniosku, że w sytuacji braku tego świadczenia ze strony pracodawcy pracownik musiałby ponieść ten wydatek. Tym samym przyjęcie świadczenia oferowanego przez pracodawcę leży w interesie pracownika, gdyż będzie równoznaczne z uniknięciem przez niego wydatku na zakwaterowanie, jaki musiałby ponieść dla wykonania obowiązków pracowniczych.

Z tych też względów Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej uznał, że przyjęcie przez pracownika świadczenia w postaci bezpłatnego zakwaterowania następuje za zgodą pracownika oraz przynosi mu wymierną korzyść majątkową. Spełniony jest warunek dobrowolności świadczenia oraz jego udzielenia w interesie pracownika. Jednocześnie ww. korzyść jest przypisana indywidualnie do pracownika. Pracodawca przenosi bowiem do nowego miejsca pracy poszczególnych pracowników i to dla nich, a nie dla bliżej nieokreślonego kręgu osób, organizuje bezpłatne zakwaterowanie. Ewentualne trudności w ustaleniu wartości świadczenia nie mogą stanowić podstawy do uznania, że dana osoba świadczenia nie otrzymała – jest to tylko problem organizacyjny możliwy do rozwiązania.

Mając na uwadze powyższe, zapewnianie przez spółkę ww. pracownikom zakwaterowania w związku z wykonywanymi przez nich obowiązkami, generuje po ich stronie przychód, o którym mowa w art. 12 ust. 1 u.p.d.o.f., podlegający opodatkowaniu tym podatkiem. Od wartości świadczeń ciążą zatem na spółce obowiązki płatnika polegające na obliczeniu, pobraniu i odprowadzeniu zaliczki na podatek dochodowy od osób fizycznych.

W skardze na opisaną wyżej interpretację indywidualną, wnosząc o jej uchylenie oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, zgodnie z właściwymi przepisami, spółka zarzuciła naruszenie:

1.i 3 u.p.d.o.f. przez błędną wykładnię i uznanie jako przychód ze stosunku pracy kosztów poniesionych przez spółkę na zapewnienie noclegów pracownikom z ruchomym miejscem pracy, podczas gdy wydatki te są związane wyłącznie z celami służbowymi (interesem pracodawcy), a nie osobistymi pracowników - pracownicy nie otrzymują żadnego przysporzenia finansowego, korzyści ani świadczenia z tego tytułu, nie unikają wydatków związanych zakwaterowaniem, a jedynie otrzymują zapewnienie noclegu w związku z realizowaniem obowiązków służbowych na rzecz pracodawcy, skarżąca w żaden sposób nie pozostawia pracownikom swobody w zarządzaniu i rozporządzaniu zakwaterowaniem, pracownicy wykorzystują zakwaterowanie tylko w jednym, konkretnym celu jakim jest wykonywanie powierzonych im obowiązków pracowniczych, w związku z czym, wydatki te nie powinny być kwalifikowane jako przychód ze stosunku pracy;

2., 2a i 2b w zw. z art. 10 ust. 1 u.p.d.of. przez błędną wykładnię prowadzącą do konkluzji, że zapewnienie pracownikom świadczeń w postaci zapewnienia noclegu i zakwaterowania, stanowi przychód ze stosunku pracy podlegający opodatkowaniu, a w konsekwencji uznanie, że strona winna wypełniać w odniesieniu do ww. świadczeń obowiązki płatnika zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych;

3.u.p.d.o.f. przez błędną wykładnię i uznanie spółki jako płatnika, zobowiązanego do obliczania i pobierania zaliczki na podatek dochodowych od osób fizycznych w zakresie poniesionych przez pracodawcę wydatków na noclegi dla pracowników, podczas gdy zapewnienie pracownikom noclegu w określonym stanie faktycznym nie stanowi dla nich przychodu, a zatem nie aktualizuje się obowiązek określony w tym przepisie;

4. art. 7 dyrektywy 96/71/WE z 16 grudnia 1996 r. dotyczącej delegowania pracowników w ramach świadczenia usług (Dz. U. UE. L. z 1997 r. Nr 18, str. 1 ze zm.; dalej: "dyrektywa 96/71/WE") oraz art. 4 ust. 3 lit. f i ust. 5 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/67/UE z dnia 15 maja 2014 r. w sprawie egzekwowania dyrektywy 96/71/WE dotyczącej delegowania pracowników w ramach świadczenia usług, zmieniającej rozporządzenie (UE) nr 1024/2012 w sprawie współpracy administracyjnej za pośrednictwem systemu wymiany informacji na rynku wewnętrznym (Dz. U. UE. L. z 2014 r. Nr 159, str. 11; dalej: "dyrektywa 2014/67/UE") przez ich niewłaściwą wykładnię, doprowadzającą do różnicowania sytuacji prawnej, w której w ramach tego samego pracodawcy inaczej będą rozliczani pracownicy świadczący pracę za granicą i korzystający z regulacji unijnych (wykluczających przychód z tytułu zakwaterowania), a inaczej pracownicy wykonujący pracę w kraju;

5. art. 120 w zw. z art. 121 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.; dalej: "Ordynacja podatkowa") przez naruszenie zasady praworządności i wydanie interpretacji w sposób naruszający przepisy u.p.d.o.f., a w konsekwencji załatwienie sprawy w sposób niebudzący zaufania do organów podatkowych;

6. art. 121 § 1 w zw. z art. 14h Ordynacji podatkowej przez nieuwzględnienie w wydanej interpretacji orzecznictwa sądów administracyjnych powoływanego przez skarżącą, nie poddanie analizie wszystkich regulacji prawnych mających wpływ na ocenę spornej kwestii, a tym samym prowadzenie postępowania w sposób niebudzący zaufania do organu podatkowego.

W uzasadnieniu skargi spółka szczegółowo umotywowała i rozwinęła poszczególne zarzuty. Podkreśliła, że zapewnianie zakwaterowania ww. pracownikom leży w jej interesie, a nie pracowników. Ponosi koszty zakwaterowania w celu zapewnienia prawidłowego wykonania obowiązków pracowniczych w związku z realizacją danego kontraktu/kontraktów. Noclegi zapewniane przez pracodawcę nie odpowiadają na potrzeby mieszkaniowe ani życiowe pracowników, lecz są narzucone przez pracodawcę wyłącznie po to, by możliwe było świadczenie pracy przy danym kontrakcie. Pokryty koszt nie jest kosztem normalnej egzystencji pracownika tylko kosztem jego czasowej dyspozycyjności dla pracodawcy w innej lokalizacji. Beneficjentem jest tu pracodawca, który dzięki temu ma fachową kadrę na budowie bez konieczności stałego relokowania rodzin.

Sam pracownik nie wzbogaca się, dostaje tylko miejsce noclegowe konieczne do wykonywania zadań służbowych w danym czasie, wracając do prywatnego domu po zakończeniu tygodnia pracy. O interesie pracodawcy świadczą także jednoznaczne argumenty ekonomiczne. Zapewnienie noclegu jest wyłącznie optymalizacją kosztów realizacji kontraktu i dążeniem do zapewnienia konkurencyjności spółki na rynku. W przypadku, gdyby spółka nie zapewniała noclegom pracownikom z ruchomym miejscem pracy, konieczne byłoby wypłacenie im większych wynagrodzeń, aby ci mogli we własnym zakresie pokryć koszty noclegu. Spółka może też efektywnie negocjować ceny noclegu lub wynająć większy obiekt dla wielu pracowników, co jest tańsze niż suma indywidualnie organizowanych noclegów. W ten sposób spółka zapewnia niższe koszty realizacji kontraktu, może zaoferować lepszą cenę wykonania usługi i wygrać przetarg na realizację budowy. Natomiast pracownik nie wybiera miejsca, standardu ani zasad zakwaterowania, a zakwaterowanie jest warunkiem wykonywania pracy we wskazanej lokalizacji.

Odmowa przyjęcia zakwaterowania może być poczytana jako naruszenie obowiązków pracowniczych i skutkować rozwiązaniem umowy. Tym samym nie sposób twierdzić, że pracownik przyjmuje świadczenie dobrowolnie. Ponadto, zapewnienie noclegu w pobliżu wyznaczonego miejsca pracy przyczynia się do lepszej organizacji pracy oraz wydajności pracowników. W przypadku prac budowlanych na torach kolejowych, umożliwienie łatwego i szybkiego dotarcia do miejsca pobytu, zmniejsza uciążliwość pracy, realizując wskazany w art. 94 K.p. obowiązek pracodawcy. Dodatkowo, zapewnienie jednolitego noclegu dla wszystkich pracowników przyczynia się do równego ich traktowania. Zdaniem spółki przywołany przez Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej art. 21 ust. 1 pkt 19 u.p.d.o.f., również nie przesądza czy zakwaterowanie jest nieodpłatnym świadczeniem, czy nie. W pierwszym rzędzie należy dokonać oceny czy zakwaterowanie stanowi nieodpłatne świadczenie, a dopiero w przypadku twierdzącej odpowiedzi na to pytanie, można zastosować zwolnienie, o ile spełnione są warunki przewidziane w ustawie.

Odpowiadając na skargę, Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Sąd zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 57a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej: "P.p.s.a.") skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zgodnie bowiem z treścią art. 134 § 1 P.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a.

W ramach tak wyznaczonej kompetencji Sąd stwierdza, że skarga jest zasadna. Przed przystąpieniem do uzasadnienia powyższego stwierdzenia należy wyjaśnić zakres zaskarżenia ww. interpretacji. Ze skargi wprost wynika, że spółka zaskarża wydaną na jej wniosek interpretację indywidualną w części w jakiej Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej uznał jej stanowisko za nieprawidłowe, a zatem w zakresie odpowiedzi na zawarte we wniosku pytanie nr [...], żądając jednocześnie uchylenia zaskarżonej interpretacji w tej części. W tej sytuacji, uznając zarzuty skargi za zasadne, Sąd uchylił zaskarżoną interpretację, to jest faktycznie interpretację w zakresie odpowiedzi na pytanie nr [...]. Natomiast interpretacja indywidualna w zakresie odpowiedzi na pytanie nr [...] (uznającej stanowisko skarżącej za prawidłowe) nie została zaskarżona, zatem interpretacji organu w zakresie odpowiedzi na to pytanie uzasadniany wyrok nie dotyczy.

Istota sporu w rozpoznawanej sprawie koncentruje się na ocenie czy zapewnienie zakwaterowania pracownikom z ruchomym miejscem pracy - w stanie faktycznym opisanym we wniosku – stanowi dla tych pracowników przychód ze stosunku pracy. Skarżąca uważa, że nie stanowi, natomiast zdaniem Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej tak, bowiem zapewnienie ww. zakwaterowania stanowi dla tych pracowników wymierną korzyść majątkową, leży w ich interesie, gdyż unikają oni wydatku na zakwaterowanie i dobrowolnie przyjmują to świadczenie wyrażając na nie zgodę. W powyższym sporze Sąd przyznał rację skarżącej.

Na wstępie poniższych rozważań należy podkreślić, że zaprezentowany we wniosku skarżącej problem dotyczy pracowników świadczących pracę w warunkach ruchomego (zmiennego) miejsca pracy na terenie naszego kraju. Natomiast w przypadku takiego rodzaju pracy świadczonej przez pracowników, ale poza granicami kraju, istnieje szerokie orzecznictwo sądów administracyjnych, w szczególności Naczelnego Sądu Administracyjnego, na które powoływała się również skarżąca. Ono stanowi punkt wyjścia do rozstrzygnięcia spornego w kontrolowanej sprawie problemu, a zaprezentowane w nich poglądy i argumentację Sąd pełni podziela.