Bez dokonania pogłębionej analizy szczegółowych okoliczności sprawy, udzielenie jednoznacznej odpowiedzi na zadane pytanie nie jest możliwe. Można przedstawić jedynie uwagi ogólne.

W wyroku Sądu Najwyższego – Izba Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z 27 lipca 1976 r. (sygn. akt I PRN 49/76), stwierdzono, że pracownik odwołany w trybie art. 70 § 2 Kodeksu pracy w okresie wypowiedzenia stosunku pracy nie ma obowiązku świadczenia innej pracy, a świadczenie tej pracy zależy od inicjatywy lub zgody odwołanego pracownika. Wskazuje na to art. 71 Kodeksu pracy, który stanowi, że na wniosek lub za zgodą pracownika pracodawca może zatrudnić go w okresie wypowiedzenia przy innej pracy, odpowiedniej ze względu na jego kwalifikacje zawodowe, a po upływie okresu wypowiedzenia zatrudnić na uzgodnionych przez strony warunkach pracy i płacy.

Co do zasady jednak odwołanie wywołuje natychmiastowy skutek polegający na pozbawieniu stanowiska odwołanego pracownika. Oznacza to, że odwołana osoba nie powinna od chwili odwołania świadczyć pracy na danym stanowisku.

Jeżeli przyjąć takie rozumienie odwołania, iż dyrektor instytucji kultury z dniem odwołania przestaje być jej dyrektorem, to czynności prawne podejmowane przez niego jako dyrektora są prawnie wadliwe. Podejmowane są bowiem przez osobę już do nich nieuprawnioną.

Wydaje się, że w okolicznościach przedstawionych w pytaniu możemy mieć do czynienia z sytuacją. w której kancelaria prawna, wykonując usługę na rzecz instytucji kultury, na zlecenie wydane przez osobę podającą się za dyrektora tej instytucji, działała w dobrej wierze. Skłaniałoby to do wniosku, że instytucja kultury powinna wypłacić kancelarii wynagrodzenie, a następnie zażądać do byłego dyrektora tej instytucji, w ramach regresu, zwrotu wydatkowanych w ten sposób środków. Jest to jednak tylko pewna hipoteza, która wymagałoby potwierdzenia, po przeprowadzeniu pogłębionej analizy prawnej, uwzględniającej całokształt szczegółowych okoliczności sprawy.