Wyrok

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu wyrokiem z 22 listopada 2022 r., II SA/Op 178/22, w sprawie ze skargi J.C. na zarządzenie Burmistrza G. z 25 kwietnia 2022 r. w przedmiocie odwołania ze stanowiska Dyrektora Centrum Kultury [...] w G. (dalej: Dyrektor Centrum Kultury), stwierdził nieważność zaskarżonego zarządzenia.

Wyrok został wydany w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy.

Burmistrz G. zarządzeniem z 25 kwietnia 2022 r. odwołał J.C. ze stanowiska Dyrektora Centrum Kultury, powołując się naart. 15 ust. 1 iustawy z dnia 25 października 1991 r. o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej (Dz. U. z 2020 r. poz. 194 ze zm.; dalej: u.o.p.d.k.).

W uzasadnieniu wskazano na utratę zaufania do Dyrektora Centrum Kultury spowodowaną brakiem nadzoru nad działaniami Kierownika Miejskiej i Gminnej Biblioteki Publicznej w G. (dalej: Kierownik Biblioteki), co doprowadziło do utraty księgozbioru zgromadzonego w Filii nr [...] tej biblioteki. Zdaniem organu Dyrektor Centrum Kultury jest świadomy utraty powierzonego mienia. W ocenie organu brak nadzoru nad organizacją i mieniem Centrum Kultury doprowadził do utraty mienia o wartości nie mniejszej niż [...] zł, co stanowi naruszenie art. 53 ustawy z dnia 29 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. z 2021 r. poz. 305 ze zm.; dalej: u.f.p.).

Organ podał, że drugą przesłanką odwołania Dyrektora Centrum Kultury jest naruszenie przez niegoart. 32 ust. 1 pkt 1ustawy z dnia 23 maja 1991 r. o związkach zawodowych (Dz. U. z 2022 r. poz. 854; dalej: u.z.z.) polegające na wypowiedzeniu umowy o pracę osobie, która pozostawała pod szczególną ochroną na podstawie tego przepisu.

Powołano się również na naruszenieustawy z dnia 17 grudnia 2004 r. o odpowiedzialności za naruszenie dyscypliny finansów publicznych (Dz. U. z 2021 r. poz. 289 ze zm.) polegające na zaciągnięciu zobowiązania bez upoważnienia określonego planem finansowym oraz art. 18c ust. 1 pkt 3 tej ustawy polegające na niewykonaniu lub nienależytym wykonaniu obowiązków w zakresie kontroli zarządczej.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu J.C. zarzucił naruszenie art. 15 ust. 1 i ust. 6 pkt 3 u.o.p.d.k., podnosząc, że zarzucane mu przez organ nieprawidłowości nie zostały wykazane w postępowaniu wyjaśniającym ani dokładnie opisane w uzasadnieniu zarządzenia. Organ nie podał również w sposób precyzyjny przepisów prawa, których naruszenie zarzucił skarżącemu (art. 53 u.f.p. i art. 15 ustawy o odpowiedzialności za naruszenie finansów publicznych zawierają kilka jednostek redakcyjnych).

W odpowiedzi na skargę organ wyjaśnił, że opisane w uzasadnieniu odwołania naruszenie art. 53 u.f.p. dotyczyło ust. 1 tego przepisu. Podał ponadto, że naruszenie przepisów ustawy o odpowiedzialności za naruszenie dyscypliny finansów publicznych miało miejsce podczas realizacji zadania pt.: "Biblioteka Gminna w G. – przebudowa i rozbudowa Centrum Kultury w G.".

W toku prac powstała potrzeba wykonania dodatkowych robót, wycenionych na 120 000 zł, które zostały wykonane za wiedzą i zgodą Dyrektora Centrum Kultury. Dyrektor Centrum Kultury nie dokonał odpowiedniej zmiany w planie finansowym jednostki, kwestionując charakter tych robót i odmawiając zapłaty wykonawcom. Organ dodał, że sporządzona na zlecenie osoby pełniącej obecnie funkcję dyrektora Centrum Kultury opinia biegłego potwierdziła, że ocena organu odnośnie kwalifikacji robót była prawidłowa, co powinno być podstawą do zmiany planu finansowego Centrum Kultury. Organ doprecyzował również, na czym w jego ocenie polegało naruszenie przez Dyrektora Centrum Kultury art. 32 ust. 1 pkt 1 u.z.z., podał w szczególności imię i nazwisko osoby, która otrzymała wypowiedzenie umowy o pracę (tj. A.P., Kierownik Biblioteki).

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu uznał skargę za dopuszczalną.

W ocenie Sądu zarządzenie organu jednostki samorządu terytorialnego w sprawie odwołania dyrektora instytucji kultury jest aktem z zakresu administracji publicznej i podlega kontroli sądu administracyjnego na podstawie art. 3 § 2 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329 ze zm.; dalej: p.p.s.a.). Zarządzenie organu wykonawczego gminy o odwołaniu dyrektora instytucji kultury nie jest aktem tylko z zakresu prawa pracy. Ma podwójny charakter, albowiem obsada stanowiska dyrektora jest formą zarządzania placówką związaną z realizacją przez gminę jej zadania własnego. Odwołany dyrektor może zatem kwestionować przed sądem administracyjnym sam akt odwołania, a skutki tego aktu w zakresie praw pracowniczych – przed sądem powszechnym.

Sąd pierwszej instancji rozpoznał skargę merytorycznie, uznając ją za zasadną. Zdaniem Sądu organ nie uzasadnił w sposób należyty powodów odwołania Dyrektora Centrum Kultury, nie wykazał jednoznacznie, że Dyrektor dopuścił się na zajmowanym stanowisku naruszenia przepisów prawa.

Po pierwsze, organ nie wskazał, która jednostka redakcyjna art. 53 u.f.p. została naruszona przez skarżącego. Organ nie wykazał też związku pomiędzy ujawnionymi nieprawidłowościami w likwidacji księgozbioru i odpowiedzialnością Dyrektora za ten stan rzeczy. Nie podał, jakich konkretnie uchybień dopuścił się w tym względzie.

Po drugie, organ nie wyjaśnił, kogo dotyczyło nieuprawnione wypowiedzenie umowy o pracę oraz nie podał żadnych okoliczności faktycznych z tym związanych.

Po trzecie, ostatni z zarzutów będących podstawą odwołania, dotyczący naruszenia art. 15 i art. 18c ust. 1 pkt 3 ustawy o odpowiedzialności za naruszenie dyscypliny finansów publicznych, jest całkowicie pozbawiony uzasadnienia.

W ocenie Sądu pierwszej instancji brak odpowiedniego uzasadnienia odwołania nie mógł zostać konwalidowany późniejszymi wyjaśnieniami organu, zawartymi w odpowiedzi na skargę. Odpowiedź na skargę nie może zastępować uzasadnienia zarządzenia i stanowić przedmiotu kontroli sądu.

Skargę kasacyjną wniósł Burmistrz G., zaskarżając wyrok w całości. Zarzucił naruszenie:

1. art. 147 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) w zw. z art. 15 ust. 6 pkt 3 u.o.p.d.k. poprzez uznanie, że zaskarżony akt został wydany z naruszeniem prawa, podczas gdy nie pozostawał w wyraźnej sprzeczności z treścią art. 15 ust. 6 pkt 3 u.o.p.d.k.;

2.i 4 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2022 r. poz. 559; dalej: u.s.g.) w zw. z art. 15 ust. 6 pkt 3 u.o.p.d.k. poprzez przyjęcie, że na organie ciąży obowiązek wskazania naruszenia konkretnych (co do najmniejszej jednostki redakcyjnej) przepisów prawa, których naruszenie stanowiło podstawę odwołania Dyrektora Centrum Kultury, w sytuacji gdy przepis art. 15 ust. 6 pkt 3 u.o.p.d.k. nie zobowiązuje wprost organu do wskazania dokładnej normy prawnej, której naruszenia dopuścił się Dyrektor Centrum Kultury;

3. art. 1 i art. 3 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 177 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, art. 30 § 4 w zw. z art. 70 § 2 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. – Kodeks pracy (Dz. U. z 2020 r. poz. 1320 ze zm.; dalej: k.p.) w zw. z art. 15 ust. 7 u.o.p.d.k. oraz art. 476 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. z 2021 r. poz. 1805 ze zm.; dalej: k.p.c.) poprzez wkroczenie sądu administracyjnego w wyłączne kompetencje sądu powszechnego polegające na badaniu przyczyn odwołania dyrektora centrum kultury;

4.u.o.p.d.k. w zw. z art. 7, art. 77 §1 i art. 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r. poz. 735 ze zm.; dalej: k.p.a.) i art. 2 i art. 7 Konstytucji oraz w zw. z art. 30 § 4 w zw. z art. 70 § 2 k.p. poprzez uznanie, że na organie ciążył obowiązek sporządzenia uzasadnienia przyczyn odwołania Dyrektora Centrum Kultury w sposób odmienny niż powszechnie przyjęty w przepisach prawa pracy (art. 30 § 4 k.p.);

5. art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 1 i art. 3 § 1 p.p.s.a. polegające na: (1) wadliwej ocenie stanu faktycznego sprawy; (2) nieprzedstawienie takiej wykładni art. 15 ust. 6 pkt 3 u.o.p.d.k., która wskazywałaby na obowiązek organu wyjaśnienia, w jaki sposób doszedł do przekonania, że Dyrektor Centrum Kultury naruszył przepisy prawa w związku z zajmowanym stanowiskiem; (3) dopuszczeniu się naruszenia przepisów art. 7, art. 77 §1 i art. 107 § 3 k.p.a.

Na podstawie tych zarzutów wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku i oddalenie skargi, a także zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną organu J.C. wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej i zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

1. Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.

2. Nie jest zasadny zarzut naruszenia art. 1 i art. 3 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 177 Konstytucji, art. 30 § 4 w zw. z art. 70 § 2 k.p. w zw. z art. 15 ust. 7 u.o.p.d.k. oraz art. 476 § 1 pkt 1 k.p.c. Słusznie wskazał Sąd pierwszej instancji na ukształtowany w orzecznictwie sądowoadministracyjnym pogląd o podwójnym charakterze prawnym aktów powołania dyrektorów instytucji kultury, który podziela również Naczelny Sąd Administracyjny. Są to z jednej strony akty publicznoprawne, z drugiej strony, wywołują skutki również w sferze prawa pracy. Akt ten ma wprawdzie charakter personalny, ale mimo to nie jest wyłącznie aktem z zakresu prawa pracy – tak obsada, jak i odwołanie ze stanowiska dyrektora instytucji kultury jest formą zarządzania placówką związaną z realizacją przez gminę jej zadania własnego w zakresie działalności kulturalnej, co stanowi zakres administracji publicznej. Jest on podejmowany w sprawie z zakresu administracji publicznej, na podstawie przepisów prawa publicznego i w zakresie wykonania zadań publicznych przypisanych jednostce samorządu terytorialnego, realizowanych za pomocą środków publicznych. Podwójny charakter tego aktu nie może pozbawić możliwości objęcia go kontrolą sądu administracyjnego pod kątem zachowania przewidzianych w przepisach publicznoprawnych wymogów dotyczących aktu odwołania dyrektora instytucji kultury, utworzonej przez jednostkę samorządu terytorialnego.

Tym samym przyjąć należy, że zarządzenie organu wykonawczego gminy o odwołaniu dyrektora gminnej instytucji kultury może być kwestionowane przed sądem administracyjnym, natomiast skutki, jakie wywołuje ten akt w zakresie praw pracowniczych mogą stanowić podstawę do wystąpienia przez odwołanego dyrektora do sądu powszechnego (sądu pracy).

W rozpoznawanej sprawie Sąd pierwszej instancji zasadnie dokonał kontroli spornego zarządzenia pod względem zgodności z prawem, uwzględniając ustawową przesłankę jego wydania, o której mowa wu.o.p.d.k. Trafnie zbadał zasadność zastosowania tej przesłanki w okolicznościach faktycznych sprawy. Bez tego elementu kontrola legalności aktu organu jednostki samorządu terytorialnego byłaby niepełna. Nie doszło zatem do wkroczenia sądu administracyjnego w wyłączne kompetencje sądu powszechnego. Sąd powszechny, jak wcześniej wspomniano, jest właściwy w sprawie w zakresie dotyczącym skutków aktu odwołania z punktu widzenia praw pracowniczych odwołanego dyrektora. Podstawa prawna wydania tego aktu jest natomiast badana przez sąd administracyjny.

Powyższe stanowisko nie narusza art. 177 Konstytucji, zgodnie z którym sądy powszechne sprawują wymiar sprawiedliwości we wszystkich sprawach, z wyjątkiem spraw ustawowo zastrzeżonych dla właściwości innych sądów, w tym spraw, które podlegają kognicji sądów administracyjnych (por. art. 184 Konstytucji).

Tożsame stanowisko wynika z najnowszego orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego, por. wyroki NSA z: 15 lipca 2025 r., II OSK 325/23; 17 września 2024 r., III OSK 4702/21; 5 kwietnia 2022 r., II OSK 3541/19; 13 listopada 2019 r., II OSK 3244/17.

Przepisyk.p. (rozwiązanie umowy o pracę – wskazanie przyczyny) w zw. zk.p. (odwołanie jest równoznaczne z wypowiedzeniem umowy o pracę) nie miały w sprawie zastosowania, podobnie jak art. 15 ust. 7 u.o.p.d.k., zgodnie z którym w sprawach dotyczących powoływania i odwoływania dyrektora instytucji kultury w zakresie nieuregulowanym w ustawie mają zastosowanie przepisy art. 68-72 Kodeksu pracy. Przywołane przepisyk.p. dotyczą skutków odwołania z punktu widzenia praw pracownika (zrównanie w skutkach odwołania z wypowiedzeniem umowy o pracę, sposoby liczenia biegu terminu wypowiedzenia, zapewnienie drogi sądowej przed sądem powszechnym w przypadku naruszenia przepisów dotyczących terminu wypowiedzenia). Ani organ, ani Sąd pierwszej instancji nie stosowały również art. 476 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania cywilnego, zgodnie z którym, przez sprawy z zakresu prawa pracy rozumie się sprawy o roszczenia ze stosunku pracy lub z nim związane. Sąd pierwszej instancji badał legalność zarządzenia o odwołaniu dyrektora, nie zajmował się natomiast roszczeniami ze stosunku pracy.

3. Nieuzasadniony jest również zarzut naruszenia art. 15 ust. 6 pkt 3 u.o.p.d.k. w zw. z art. 7, art. 77 §1 i art. 107 § 3 k.p.a. i art. 2 i art. 7 Konstytucji oraz w zw. z art. 30 § 4 w zw. z art. 70 § 2 k.p.

Ponownie wskazać trzeba, że w sprawie nie miał zastosowania art. 30 § 4 k.p. Przepis ten dotyczy oświadczenia pracodawcy o wypowiedzeniu umowy o pracę, a nie sposobu uzasadniania aktu organu jednostki samorządu terytorialnego o charakterze publicznoprawnym. Nie stosowano również art. 70 § 2 k.p., który przewiduje zrównanie skutków odwołania i wypowiedzenia umowy o pracę (nie zawiera natomiast wskazań co do uzasadnienia aktu odwołania). Wymóg należytego uzasadnienia aktów organu jednostki samorządu terytorialnego o charakterze władczym, podjętych w konkretnych sprawach indywidualnych podmiotów, wywodzony jest w orzecznictwie NSA z treści konstytucyjnej zasady demokratycznego państwa prawnego (art. 2 Konstytucji) oraz zasady praworządności i legalności (art. 7 Konstytucji). Wskazuje się, że wyrażona w art. 7 Konstytucji zasada praworządności, będąca jednym z fundamentów demokratycznego państwa prawnego, o którym mowa w art. 2 Konstytucji, zobowiązuje organy władzy publicznej do działania na podstawie prawa i w jego granicach. Prawo ma być więc zarówno źródłem kompetencji organów, jak i kryterium dopuszczalności podejmowanych przez nie aktów. Dlatego też, żeby uznać taki akt za zgodny z prawem, trzeba mieć pewność, że te przesłanki wystąpiły (por. wyroki NSA z:; 5 kwietnia 2022 r., II OSK 3541/19; 17 listopada 2021 r., II OSK 3072/18; z 26 marca 2021 r., II OSK 2745/20). Pogląd ten podziela także Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznający sprawę, uznając, że akty organów jednostek samorządu terytorialnego powinny zawierać wskazanie motywów, którymi się kierowano. Tylko w taki sposób możliwe jest pełne skontrolowanie legalności tych aktów.

W konsekwencji powyższego Sąd pierwszej instancji słusznie wskazał na brak należytego uzasadnienia zaskarżonego zarządzenia. Brak podania konkretnych norm prawnych (jednostek redakcyjnych) w połączeniu z bardzo ogólnym i nieprecyzyjnym opisem okoliczności faktycznych, które miały w ocenie organu wyczerpywać dyspozycje tych norm, świadczy o tym, że zaskarżone zarządzenie zostało wydane z istotnym naruszeniem prawa.

4. Naczelny Sąd Administracyjny nie dopatrzył się również naruszeniai 4 u.s.g. w zw. z art. 15 ust. 6 pkt 3 u.o.p.d.k. Stosownie do art. 91 ust. 1 u.s.g. uchwała lub zarządzenie organu gminy sprzeczne z prawem są nieważne. W myśl art. 91 ust. 4 u.s.g. w przypadku nieistotnego naruszenia prawa organ nadzoru nie stwierdza nieważności uchwały lub zarządzenia, ograniczając się do wskazania, iż uchwałę lub zarządzenie wydano z naruszeniem prawa. Ustawodawca zastrzegł sankcję nieważności uchwały lub zarządzenia organu gminy wyłącznie do istotnych naruszeń prawa. Przepis art. 91 ust. 4 u.s.g. stanowi zatem regulację szczególną, o której mowa w art. 147 § 1 p.p.s.a., wyłączającą stwierdzenie nieważności uchwały lub aktu wymienionego w art. 3 § 2 pkt 5 lub 6 p.p.s.a., w przypadku wydania z nieistotnym naruszeniem prawa. Żaden z powołanych przepisów nie zawiera uregulowań, które mogłyby służyć jako kryteria przy ustalaniu istotności naruszenia prawa. Kwestia ta została pozostawiona ocenie sądu administracyjnego. W orzecznictwie za istotne naruszenie prawa uznaje się uchybienia prowadzące do skutków, które nie mogą być tolerowane w demokratycznym państwie prawnym. Zalicza się do nich między innymi naruszenie przepisów ustrojowych, prawa materialnego, przepisów regulujących procedury podejmowania uchwał, a także naruszenie zasady działania organów na podstawie i w granicach prawa (art. 7 Konstytucji) i zasady demokratycznego państwa prawnego (art. 2 Konstytucji) poprzez wydanie aktu bez należytego uzasadnienia – w sposób dowolny i arbitralny, który uniemożliwia kontrolę sądowoadministracyjną (por. wyroki NSA z: 1 czerwca 2022 r., II OSK 1465/19 i 26 marca 2021 r., II OSK 2745/20).

Zgodnie zu.o.p.d.k. dyrektor instytucji kultury powołany na czas określony może być odwołany przed upływem tego okresu z powodu naruszenia przepisów prawa w związku z zajmowanym stanowiskiem. Nie ulega wątpliwości, że należyte uzasadnienie odwołania, obejmujące podanie konkretnych przepisów prawa, których naruszenia dopuścił się dyrektor, jak i okoliczności faktycznych sprawy, jest niezbędne do dokonania prawidłowej i pełnej kontroli legalności aktu organu jednostki samorządu terytorialnego o odwołaniu dyrektora. Z tego względu Sąd pierwszej instancji trafnie stwierdził, że zaskarżone zarządzenie zostało podjęte z istotnym naruszeniem prawa w rozumieniu art. 91 ust. 4 u.s.g.

5. Nie doszło ponadto do naruszenia art. 147 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 15 ust. 6 pkt 3 u.o.p.d.k. Sąd pierwszej instancji słusznie uznał, że sporne zarządzenie zostało wydane z istotnym naruszeniem tego przepisu. Jeśli chodzi o pierwsze z powołanych w uzasadnieniu zarządzenia naruszeń, których miał dopuścić się Dyrektor Centrum Kultury w związku z zajmowanym stanowiskiem, wskazać należy przede wszystkim na brak wykazania związku przyczynowego pomiędzy nieprawidłowościami w likwidacji księgozbioru a odpowiedzialnością Dyrektora Centrum Kultury. Organ nie wykazał, że Dyrektor dopuścił się jakichkolwiek zaniedbań. Postępowanie karne prowadzone przez Komisariat Policji w G. w sprawie przywłaszczenia powierzonego mienia w postaci [...] książek należących do Filii Nr [...] Biblioteki Publicznej w G. zostało umorzone wobec braku danych dostatecznie uzasadniających podejrzenie przestępstwa. Organ nie wyjaśnił nawet, w jaki sposób wyliczył straty i nie przedstawił dowodów, na których się oparł, dokonując tych wyliczeń. Podany przez organ przepis art. 53 u.f.p. zawiera normy porządkujące podmiotowy zakres odpowiedzialności za gospodarkę finansową jednostek sektora finansów publicznych. Zgodnie z art. 53 ust. 1 u.f.p. kierownik jednostki sektora finansów publicznych jest odpowiedzialny za całość gospodarki finansowej tej jednostki, z zastrzeżeniem ust. 5. Przepis ten ma ogólny charakter i powinien być interpretowany łącznie z innymi przepisami regulującymi w sposób bardziej szczegółowy uprawnienia i obowiązki kierownika jednostki w zakresie gospodarowania środkami publicznym (A. Ostrowska, /w:/ Finanse publiczne. Komentarz, red. J.M. Salachna, M. Tyniewicki, Warszawa 2024, art. 53).

Drugie naruszenie zarzucane przez organ Dyrektorowi Centrum Kultury dotyczy przepisuart. 32 ust. 1 pkt 1u.z.z., zgodnie z którym pracodawca bez zgody zarządu zakładowej organizacji związkowej nie może wypowiedzieć ani rozwiązać stosunku prawnego ze wskazanym uchwałą zarządu jego członkiem lub z inną osobą wykonującą pracę zarobkową będącą członkiem danej zakładowej organizacji związkowej, upoważnioną do reprezentowania tej organizacji wobec pracodawcy albo organu lub osoby dokonującej za pracodawcę czynności w sprawach z zakresu prawa pracy – z wyjątkiem przypadku ogłoszenia upadłości lub likwidacji pracodawcy, a także jeżeli dopuszczają to przepisy odrębne.

Jak słusznie zauważył Sąd pierwszej instancji, organ w uzasadnieniu odwołania nie podał, kogo dotyczyło nieuprawnione wypowiedzenie umowy o pracę ani nie wykazał, że doszło do niego w sposób nieuprawniony. Nie można uznać tych danych za "powszechnie znane i oczywiste" już chociażby z tego względu, że strona przeciwna na żadnym etapie postępowania nie przyznała, że wie, czego dotyczy stawiany jej zarzut. Co więcej, w piśmie Międzyzakładowej Organizacji Związkowej Bibliotekarzy [...] z 25 kwietnia 2022 r. wskazano na to, że (co najmniej) dwie pracownice otrzymały wypowiedzenia umów o pracę z rąk Dyrektora Centrum Kultury (B.P. i A.P.). Obie złożyły następnie pozwy do sądu powszechnego (sądu pracy). Na marginesie zaznaczyć należy, że z akt sprawy nie wynika, czy w tych sprawach zapadły już rozstrzygnięcia.

Niezależnie od powyższego, jeśli przyjąć, jak wskazywał organ w odpowiedzi na skargę i w skardze kasacyjnej, że osobą, której Dyrektor Centrum Kultury wypowiedział umowę o pracę w sposób nieuprawniony, jest A.P., to wskazać należy, że okoliczności faktyczne tego wypowiedzenia nie zostały w pełni wyjaśnione. Nie wykazano chociażby, że uchwała nr [...] Międzyzakładowej Organizacji Związkowej Bibliotekarzy [...] z 14 marca 2022 r., z której wynika, że szczególną ochroną w sprawach ze stosunku pracy objęta została w okresie od 14 marca 2022 r. do 14 marca 2023 r. A.P., została doręczona Dyrektorowi przed wypowiedzeniem A.P. umowy o pracę (tj. przed 30 marca 2022 r.). W aktach nie ma zwrotnego potwierdzenia odbioru pisma skierowanego do Dyrektora Centrum Kultury w tej sprawie ani prezentaty (k. 19) czy potwierdzenia wysłania pisma drogą elektroniczną.

Trzeci zarzut postawiony Dyrektorowi Centrum Kultury przez organ dotyczył naruszenia art. 15 i art. 18c ust. 1 pkt 3 ustawy o odpowiedzialności za naruszenie dyscypliny finansów publicznych. Jak słusznie wskazał Sąd pierwszej instancji zarzut ten nie został należycie uzasadniony. Organ wskazał na zaciągnięcie zobowiązania bez upoważnienia określonego planem finansowym, nie przedstawił jednak żadnych konkretnych informacji (o jakie zobowiązanie chodzi, itd.), podobnie nie wyjaśnił też zarzutu polegającego na: "niewykonaniu lub nienależytym wykonaniu obowiązków w zakresie kontroli zarządczej, co miało wpływ na zaciągnięcie zobowiązań". W skardze kasacyjnej nie odniesiono się do tych kwestii.

Tym samym wskazać należy, że organ dopuścił się istotnego naruszenia art. 15 ust. 6 pkt 3 u.o.p.d.k., nie wykazał bowiem, że spełniona została przesłanka naruszenia przez Dyrektora Centrum Kultury przepisów prawa w związku z zajmowanym przez niego stanowiskiem.

6. Nie jest zasadny również zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 1 i art. 3 § 1 p.p.s.a. W ramach zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. nie można skutecznie kwestionować ustaleń stanu faktycznego, jak też dokonanej przez Sąd pierwszej instancji kontroli prawidłowości wykładni i zastosowania prawa materialnego przez organ. W ramach rozpatrywania zarzutu naruszenia tego przepisu Naczelny Sąd Administracyjny zobowiązany jest do kontroli zgodności uzasadnienia zaskarżonego wyroku z wymogami wynikającymi z powyższej normy prawnej. Skarżący kasacyjnie nie zakwestionował spełnienia tych wymogów przez Sąd pierwszej instancji. Wyrok Sądu pierwszej instancji poddaje się kontroli instancyjnej.

7. Mając na uwadze powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną.

8. O kosztach orzeczono na podstawie art. 204 pkt 2 p.p.s.a.