Wyrok

Sądu Apelacyjnego

z dnia 24 lutego 1994 r.

1. Zatrudnienie pracownika w wieku 70 lat zawierało samo w sobie ryzyko nakazujące szczególną ostrożność w ustaleniu możliwości świadczenia przez niego pracy ze względu na stan zdrowia. W związku z tym zakład pracy winien był zainteresować się zdrowiem pracownika w momencie zatrudnienia go i w momencie ponawiania z nim umowy o pracę oraz w okresie wykonywania przez niego pracy. Fakt pobytu w szpitalu i leczenia się przez pracownika na poważne schorzenia wymagał ze strony pracodawcy podjęcia czynności zmierzających do ustalenia zdolności do pracy.

2. Okoliczność, że praca odbywała się w normalnych warunkach, nie przesądza, iż zawału, którego doznał pracownik, nie można uznać za wypadek przy pracy. Przy uwzględnieniu stanu zdrowia pracownika, który przed konferencją podjął wysiłek polegający na odbyciu całonocnej podróży, pracę w normalnych warunkach należy uznać za zewnętrzną przyczynę wypadku. W niniejszej sprawie przemawia za tym także stan psychiczny pracownika polegający na szczególnym emocjonalnym zaangażowaniu w sprawy zakładu pracy.

Powyższe uwarunkowania nakazują przyjąć, iż zawał, którego doznał pracownik, miał zewnętrzną przyczynę w wykonywaniu obowiązków pracowniczych, stąd całe zdarzenie należy kwalifikować jako wypadek przy pracy w rozumieniu art. 6 ustawy z dnia 12 czerwca 1975 r. o świadczeniach z tytułu wypadku przy pracy i chorób zawodowych (Dz. U. z 1983 r. nr 30, poz. 144).

Pr.Pracy 1995/2/39