Wyrok

Zarządzeniem nr 167/2025 z dnia 31 lipca 2025 r. Burmistrz [...] (Burmistrz, organ), działając na podstawie art. 30 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2024 r. poz. 1465),art. 15 ust. 1i 6 pkt 3 ustawy z dnia 25 października 1991 r. o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej (Dz. U. z 2024 r. poz. 87 – u.o.p.d.k.), oraz art. 70 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy (Dz. U. z 2025 r. poz. 277 – k.p.), odwołał N. K. (skarżąca, strona) ze stanowiska Dyrektora [...] Domu Kultury. Jako okoliczności faktyczne stanowiące podstawę odwołania Dyrektora, Burmistrz wskazał następujące przyczyny:
- nie przystąpienie do inwentaryzacji budowy [...] Domu Kultury;
- nie przystąpienie do zabezpieczenia dachu na budynku [...] Domu Kultury, bezpośrednio po odstąpieniu od umowy przez wykonawcę, co naraziło [...] Dom Kultury na szkodę;
- nie ogłoszenie postępowania o zamówienie publiczne na dokończenie budowy [...] Domu Kultury;
- zawarcie umowy z Inwestorem Zastępczym z naruszeniem przepisów ustawy o finansach publicznych.

Pełnomocnik strony wywiódł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie skargę na powyższe zarządzenie, zarzucając mu naruszenie: art. 15 ust. 1 u.o.p.d.k. poprzez odwołanie Dyrektora [...] Domu Kultury bez wymaganej ustawą opinii stowarzyszeń zawodowych i twórczych właściwych ze względu na rodzaj działalności prowadzonej przez instytucję orazart. 15 ust. 6u.o.p.d.k. poprzez odwołanie Dyrektora [...] Domu Kultury przed upływem okresu, na który został powołany z nieuzasadnionych i niemieszczących się w ustawowym katalogu przyczyn, jak również z powodu działań niezwiązanych z zajmowanym stanowiskiem.

Wskazał, że aktem powołania z dnia 26 maja 2025 r. Burmistrz powołał skarżącą na stanowisko Dyrektora [...] Domu Kultury na czas określony od dnia 27 maja 2025 r. do dnia 26 maja 2028 r. w pełnym wymiarze czasu pracy. Z aktu odwołania z dnia 31 lipca 2025 r. nie wynika aby przez odwołaniem skarżącej ze stanowiska Dyrektora organ zasięgał opinii stowarzyszeń zawodowych i twórczych właściwych ze względu na rodzaj działalności prowadzonej przez instytucję.

Organizator, który zamierza odwołać dyrektora instytucji kultury ma obowiązek uzyskać rzetelne i obiektywne stanowisko stowarzyszeń celem wszechstronnej i uczciwej oceny zasadności odwołania. Nie może też wybierać stowarzyszeń do konsultacji w sposób przypadkowy i bezrefleksyjny.

Obowiązkiem organizatora jest uzyskanie jak najbardziej obiektywnego i rzetelnego stanowiska, ze strony współdziałających z odwoływanym dyrektorem organizacji i stowarzyszeń, celem wszechstronnej i uczciwej oceny zasadności odwołania dyrektora instytucji kultury, w odniesieniu nie tylko do stawianych mu zarzutów, ale również mając na względzie jego dotychczasowe dokonania, współpracę z innymi instytucjami kultury w zakresie prowadzonej działalności oraz przede wszystkim dla rozważenia zasadności odwołania z punktu widzenia dobra i interesu placówki kulturalnej zatrudniającej odwoływanego dyrektora.

Nadtoart. 15u.o.p.d.k., który zawiera enumeratywne wyliczenie przyczyn odwołania dyrektora instytucji kultury, jest przepisem o charakterze szczególnym, co wyklucza możliwość stosowania przepisów i zasad kodeksu pracy (art. 70k.p.). Określenie w ustawie konkretnych przyczyn uzasadniających odwołanie niewątpliwie ma na celu zapewnienie wzmożonej trwałości terminowego stosunku pracy z powołania przewidzianego w tej ustawie.

Odwołanie dyrektora instytucji kultury podlega przy tym kontroli sądowej, a sprawa o roszczenia wynikające z wadliwości takiego odwołania jest sprawą o roszczenia ze stosunku pracy w rozumieniu art. 476 § 1 pkt 1 k.p.c. Przyczyny wskazane w zarządzeniu z dnia 31 lipca 2025 r. nie mieszczą się w katalogu określonym art. 15 ust. 6 u.o.p.d.k., jak również nie są związane z pełnionym przez skarżącą stanowiskiem Dyrektora [...] Domu Kultury. Odnosząc się do enumeratywnie wskazanych w zarządzeniu przyczyn odwołania skarżącej pełnomocnik wskazał:

Ad. Przyczyna 1 nieprzystąpienie do inwentaryzacji budowy [...] Domu Kultury - w/w zarzut nie dotyczy okresu, gdy N. K. pracowała na stanowisku Dyrektora [...] Domu Kultury, na które została powołana z dniu 26 maja 2025 r. Wobec powyższego zarzut ten nie jest związany z zajmowanym przez nią stanowiskiem Dyrektora od 27 maja 2025 r.;

Ad. 2 nieprzystąpienie do zabezpieczenia dachu na budynku [...] Domu Kultury bezpośrednio po odstąpieniu od umowy przez wykonawcę, co naraziło [...] Dom Kultury na szkodę - wykonawca odstąpił od umowy 9 czerwca 2024 r. w czasie, gdy N. K. była zatrudniona jako p.o. Dyrektora [...] Domu Kultury a nie jako Dyrektor [...] Domu Kultury, na które to stanowisko została powołana z dniu 26 maja 2025 r.;

Ad. 3 nieogłoszenie postępowania o zamówienia publiczne na dokończenie budowy [...] Domu Kultury - w/w zarzut nie dotyczy okresu, gdy N. K. pełniła stanowisko Dyrektora [...] Domu Kultury, na które została powołana z dniu 26 maja 2025 r.;

Ad. 4 zawarcie umowy z Inwestorem Zastępczym z naruszeniem przepisów ustawy o finansach publicznych - umowa z Inwestorem Zastępczym została zawarta w dniu 28 kwietnia 2025 r. w czasie, gdy skarżąca była zatrudniona jako p.o. Dyrektora [...] Domu Kultury a nie jako Dyrektor [...] Domu Kultury, na które to stanowisko została powołana z dniu 26 maja 2025 r. Wobec powyższego zarzut ten nie jest związany z zajmowanym przez nią stanowiskiem. Wskazując na powyższe wniósł o stwierdzenie nieważności zakwestionowanego zarządzenia.

W odpowiedzi na skargę pełnomocnik organu wniósł o jej oddalenie. Wskazał, że zarządzenie o odwołaniu (analogicznie do zarządzenia o powołaniu skarżącej) nie musi zawierać adnotacji czy też punktu o przeprowadzeniu procedury konsultacji dla swojej ważności.

Przyjmując tego rodzaju retorykę, należałoby przyjąć, iż objęty sankcją nieważności, jest już sam akt powołania skarżącej, a zatem skarga na akt jej odwołania jest bezprzedmiotowa albowiem dotyczy rozwiązania stosunku prawnego, który nigdy nie powstał. Art. 15 ust. 1 u.o.p.d.k. nie wskazuje wymagań formalno-prawnych co do trybu i formy konsultacji aktu powołania i odwołania. Tylko całkowite pominięcie przez organizatora wymaganych działań konsultacyjnych stanowi istotne naruszenie prawa.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 15 ust. 6 u.o.p.d.k. wskazał, że zarządzenie o odwołaniu dyrektora instytucji kultury nie musi zawierać w swoim uzasadnieniu wskazania konkretnych przepisów prawa naruszonych przez dyrektora. Dla odwołania dyrektora instytucji kultury wystarczające jest każde naruszenie prawa związane z zajmowanym stanowiskiem, w tym również postanowień umowy zawartej z organizatorem. Osoba pełniąca funkcję kierowniczą ponosi zwiększoną odpowiedzialność związaną z kierowaniem daną jednostką i naruszenie prawa może być podstawą do jej odwołania.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje:

Stosownie do art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Z kolei zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 – p.p.s.a.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Dokonując oceny zaskarżonego zarządzenia w oparciu o wyżej wskazane kryterium Sąd uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie.

W pierwszej kolejności należy wskazać, że rzeczone zarządzenie jest aktem podlegającym zaskarżeniu do sądu administracyjnego, jest to bowiem akt określony w art. 3 § 2 pkt 6 p.p.s.a., tj. akt organu jednostki samorządu terytorialnego, inny niż akt prawa miejscowego, podjęty w sprawie z zakresu administracji publicznej.

W aktualnym orzecznictwie sądowoadministracyjnym ugruntowany jest pogląd, który to Sąd w składzie orzekającym w pełni podziela, że możliwość wniesienia skargi do sądu administracyjnego na zarządzenie organu wykonawczego gminy o odwołaniu dyrektora instytucji kultury wynika z tego, że akt ten choć ma charakter personalny, to nie jest aktem stricte prywatnoprawnym, gdyż obsada stanowiska dyrektora jest formą zarządzania placówką związaną z realizacją przez gminę jej zadania własnego w zakresie działalności kulturalnej, co niewątpliwie wchodzi w zakres administracji publicznej.

Wprawdzie akt odwołania dyrektora wywołuje również skutki w sferze prawa pracy, jednak okoliczność ta ma takie następstwo, że odwołany dyrektor może kwestionować sam akt odwołania (zarządzenie organu gminy) przed sądem administracyjnym, natomiast własnego interesu - w sferze skutków, jakie ów akt wywołuje w zakresie praw pracowniczych - może dochodzić przed sądem pracy (por. wyroki NSA: z dnia 22 listopada 2017 r., sygn. akt II OSK 481/16, z dnia 10 marca 2021 r., sygn. akt III OSK 132/21, z dnia 8 marca 2023 r., sygn. akt II OSK 2492/21, publ.: CBOSA).

Konsekwencją przyjęcia podwójnego charakteru aktów odwołujących dyrektora instytucji kultury ze stanowiska, jako aktów publicznoprawnych a zarazem aktów wywołujących skutki w sferze prawa pracy, jest ograniczenie zakresu sądowej kontroli przedmiotowych zarządzeń wyłącznie do kwestii związanych z zachowaniem wymogów ich podjęcia, określonych w przepisach prawa o charakterze publicznym oraz przepisów prawa materialnego regulujących przyczyny uzasadniające zwolnienie z zajmowanego stanowiska przed czasem, na który nastąpiło powołanie. To natomiast, czy wskazana w zarządzeniu przyczyna odwołania jest rzeczywista i prawdziwa podlega kontroli sądu powszechnego - sądu pracy w toku ewentualnego postępowania z zakresu prawa pracy (tak wyrok Sądu Najwyższego z dnia 19 lutego 2013 r., sygn. akt I PK 200/12, publ. OSNP 2014/2/19).

Wskazać również należy, że stosownie doart. 101 ust. 1ustawy o samorządzie gminnym (u.s.g.) każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem, podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. Odwołanie ze stanowiska dyrektora instytucji kultury kształtuje sytuację prawną osoby odwołanej, zatem interes prawny skarżącej został naruszony zaskarżonym zarządzeniem, którego legalność skarżąca kwestionuje.

Przechodząc zatem do oceny legalności zaskarżonego zarządzenia wskazać należy, że zgodnie zart. 91 ust. 1u.s.g. uchwała lub zarządzenie organu gminy sprzeczne z prawem są nieważne. Do istotnych wad uchwały czy też zarządzenia organu jednostki samorządu terytorialnego, skutkujących stwierdzeniem ich nieważności, zalicza się naruszenie przepisów wyznaczających kompetencję organów samorządu do podejmowania uchwał czy zarządzeń, naruszenie podstawy prawnej ich podjęcia, naruszenie przepisów prawa ustrojowego, prawa materialnego oraz przepisów regulujących procedury podejmowania uchwał czy zarządzeń (por. np. wyrok NSA z dnia 25 kwietnia 2025 r., sygn. akt I OSK 1715/23, a także Z. Kmieciak, M. Stahl: Akty nadzoru nad działalnością samorządu terytorialnego, Samorząd terytorialny 2001/1-2, s. 102).

Zart. 15 ust. 1i ust. 2 u.o.p.d.k. wynika, że dyrektor instytucji kultury powoływany jest na czas określony - w przypadku dyrektora instytucji kultury innej niż instytucja artystyczna, dyrektora powołuje się na okres od trzech do siedmiu lat. Skarżąca została powołana na stanowisko Dyrektora [...] Domu Kultury na okres 3 lat.

Zgodnie zart. 15 ust. 6u.o.p.d.k. dyrektor instytucji kultury powołany na czas określony może być odwołany przed upływem tego okresu:

1) na własną prośbę;

2) z powodu choroby trwale uniemożliwiającej wykonywanie obowiązków;

3) z powodu naruszenia przepisów prawa w związku z zajmowanym stanowiskiem;

4) w przypadku odstąpienia od realizacji umowy, o której mowa w ust. 5;

5) w przypadku przekazania państwowej instytucji kultury w trybie art. 21a ust. 2-6

Przepisy u.o.p.d.k. nie określają szczegółowo procedury, po przeprowadzeniu której organizator wydaje akt odwołujący dyrektora instytucji kultury ze stanowiska.

Z przepisu art. 15 ust. 1 u.o.p.d.k. wynika, że przed odwołaniem dyrektora należy zasięgnąć opinii związków zawodowych działających w tej instytucji kultury oraz stowarzyszeń zawodowych i twórczych właściwych ze względu na rodzaj działalności prowadzonej przez instytucję. Przed podjęciem zaskarżonego zarządzenia obowiązek ten został przez organ dochowany. Jak wynika bowiem z przedłożonych akt sprawy, organ zasięgnął opinii tych samych stowarzyszeń, towarzystw oraz ochotniczej straży pożarnej, które opiniowały skarżącą przed jej powołaniem na stanowisko dyrektora.

Wprawdzie opinie stowarzyszeń twórczych nie wiążą organu przy podejmowaniu decyzji o odwołaniu dyrektora instytucji kultury (taka jest istota opinii), ale nie oznacza to, że proces konsultacji można całkowicie zbagatelizować. Proces opiniowania odwołania jest obligatoryjny, zapytania o opinie powinny być skierowane wprawdzie nie do wszystkich stowarzyszeń twórczych działających na danym terenie, ale do powiązanych z tą instytucją kultury przez rodzaj działalności prowadzonej przez tę instytucję, przynajmniej tych, które z nią współpracowały.

Należy też zauważyć, że obowiązek zasięgania opinii nie powinien też być podnoszony do rangi wymagania, którego praktyczna realizacja byłaby niemożliwa bądź znacznie utrudniona, np. przez poszukiwanie przez organ stowarzyszeń zawodowych lub twórczych na terenie całego kraju. Potrzeba zachowania wymagań natury formalnej nie może stać na przeszkodzie prawa organizatora do powołania czy też odwołania dyrektora instytucji kultury, za której funkcjonowanie w pierwszej kolejności odpowiada (wyrok NSA z 14 października 2020 r. sygn. akt II OSK 1535/20, CBOSA).

Brak sformalizowania reguł postępowania wiążącego się z odwołaniem ze stanowiska nie może jednak oznaczać możliwości podjęcia tego aktu w sposób dowolny. Przesłanki odwołania ze stanowiska zostały określone w art. 15 ust. 6 u.o.p.d.k. i stanowią katalog zamknięty podstaw upoważniających organizatora do odwołania dyrektora instytucji kultury powołanego na czas określony.

W orzecznictwie sądowoadministracyjnym podkreśla się, że uzasadnienie aktu odwołującego dyrektora instytucji kultury z zajmowanego stanowiska powinno zawierać ocenę organu dokładnie i szczegółowo uzasadniającą powody wydania tego aktu. Zaniedbania po stronie dyrektora, które mają prowadzić do odwołania go ze stanowiska, powinny być wykazane w postępowaniu poprzedzającym podjęcie aktu wywołującego tenże skutek prawny, w uzasadnieniu aktu muszą także być szczegółowo wskazane zarzucane mu nieprawidłowości (por. np. wyroki NSA: z dnia 28 stycznia 2020 r., sygn. akt II OSK 717/18, z dnia 17 kwietnia 2023 r., sygn. akt II OSK 1190/20).

Podstawą odwołania skarżącej ze stanowiska jest przepisart. 15 ust. 6 pkt 3u.o.p.d.k. Przesłanka odwołania "z powodu naruszenia przepisów w związku z zajmowanym stanowiskiem" oznacza, że dyrektor może być odwołany w razie wykazania związku funkcjonalnego pomiędzy naruszeniem przepisów prawa a zajmowanym stanowiskiem.

W ocenie Sądu, zakres przedmiotowy tej odpowiedzialności obejmuje jedynie takie zachowania na zajmowanym stanowisku, których skutkiem jest oczywiste lub odpowiednio potwierdzone złamanie obowiązującego prawa. Konstrukcja normatywna przepisu wskazuje bowiem, że organizator może odwołać dyrektora, jeżeli jednoznacznie wykaże, że na zajmowanym stanowisku dopuścił się naruszenia przepisów prawa. Podkreślić przy tym należy, że nie jest rolą Sądu dokonywanie ustaleń faktycznych, dotyczących tego, czy skarżąca jako dyrektor instytucji kultury naruszyła przepisy prawa - i jakie - oraz w związku z zajmowanym stanowiskiem, a kontrola legalności zaskarżonego zarządzenia.

W ocenie Sądu organ, formułując zarzuty ujęte w czterech punktach, nie wykazał naruszenia przez skarżącą przepisów prawa w związku z zajmowanym przez nią stanowiskiem. W sformułowanych zarzutach nie wskazano na konkretne naruszenie przepisów prawa. Sformułowane zarzuty są ogólnikowe, nie są też należycie powiązane z żadnymi konkretnymi dokumentami, dowodami. Zauważyć również należy, że zakwestionowane zarządzenie nie zostało w żaden sposób uzasadnione.

Brak sformalizowania reguł odwołania dyrektora z zajmowanego stanowiska nie oznacza jednak możliwości dokonania tej czynności w sposób dowolny. Podstawowe znaczenie, zdaniem Sądu, przypisać trzeba prawidłowemu wykazaniu przez organ administracji zaistnienia sytuacji odpowiadającej materialnoprawnym podstawom podjęcia aktu odwołującego dyrektora. Organ powinien zatem swoje działanie właściwie udokumentować celem umożliwienia jego ewentualnej weryfikacji przez sąd administracyjny, gdyby odwołany dyrektor instytucji kultury podjął decyzję o zaskarżeniu wydanego aktu celem zbadania jego legalności przez sąd administracyjny.

W ocenie Sądu, ocena, czy w danej sprawie wystąpiły przesłanki określone w art. 15 ust. 6 u.o.p.d.k. mieści się w zakresie kompetencji organizatora, jednak nie może mieć ona charakteru dowolnego i arbitralnego. W związku z tym, wydanie takiego aktu wymaga uzasadnienia, z którego wynikałoby, na jakiej podstawie dokonano odwołania i jakie okoliczności legły u jego podstaw, w szczególności czy są one prawdziwe, rzeczywiste i zgodne z prawem. Brak stosownego uzasadnienia uniemożliwia przeprowadzenie kontroli powodów odwołania i w związku z tym zgodności z prawem aktu odwołania.

W uzasadnieniu aktu odwołującego dyrektora z zajmowanego stanowiska ocena ta musi być dokładnie i szczegółowo umotywowana. W przypadku powołania się na naruszenia prawa po stronie dyrektora, na które wskazuje organ, a które mają prowadzić do odwołania go ze stanowiska dyrektora instytucji, naruszenia te muszą być wykazane w postępowaniu poprzedzającym podjęcie zarządzenia. W uzasadnieniu zaś samego aktu odwołania dyrektora muszą zostać szczegółowo wskazane zarzucane mu nieprawidłowości oraz winny one zostać przekonująco umotywowane.

Wymóg należytego uzasadnienia władczego aktu w sprawie z zakresu administracji publicznej wynika z ogólnych zasad ustrojowych zawartych w Konstytucji RP, w tym zwłaszcza z zasady demokratycznego państwa prawnego - art. 2 oraz z zasad praworządności i legalności - art. 7 (por. wyrok NSA z 19.06.2024 r., II OSK 2381/21).

Ponadto, sporządzenie uzasadnienia umożliwia kontrolę stosowania prawa, przez co wymusza na organie administracji publicznej również swego rodzaju dyscyplinę przy podejmowaniu rozstrzygnięcia – poprzez wyjaśnienie przesłanek, którymi kierował się przy jego podejmowaniu. Poprawnie sporządzone uzasadnienie takiego zarządzenia pozwala zatem na przekonanie o zasadności stanowiska zajętego przez organ jednostki samorządu terytorialnego. Przekonanie to dotyczy zarówno podmiotów dokonujących kontroli, jak i adresatów.

Przenosząc powyższe uwagi na grunt niniejszej sprawy stwierdzić należy, że organ nie wykazał, że działania skarżącej noszą znamiona naruszenia przepisów prawa w związku z zajmowanym stanowiskiem. Burmistrz ograniczył się do wydania zarządzenia, w którym podał przyczyny odwołania skarżącej, jednocześnie bez uzasadnienia tegoż zarządzenia i odniesienia się do konkretnych dokumentów, które pozwoliłyby na ocenę ich zasadności.

W sentencji zarządzenia nie powiązał przyczyn odwołania z żadnymi konkretnymi przepisami prawa, które strona miała naruszyć w związku z zajmowanym stanowiskiem. Samo tylko podanie przyczyn odwołania, bez powołania konkretnych okoliczności oraz powołania się na zgromadzone w tym zakresie dokumenty, nie można uznać za wystarczające dla przyjęcia, że naruszenie prawa faktycznie miało miejsce. Powyższe świadczy o arbitralnym i dowolnym działaniu organu. Takie stanowisko jak zawarte w zaskarżonym zarządzeniu nie poddaje się bowiem weryfikacji, gdyż nie sposób sprawdzić zasadności podnoszonych w tym zakresie argumentów.

To na organie spoczywa obowiązek takiego sformułowania rozstrzygnięć, by były one zgodne z literą prawa, transparentne i wyjaśniały powody odwołania. Wymóg należytego uzasadnienia władczego aktu w sprawie z zakresu administracji publicznej wynika z zasady demokratycznego państwa prawnego (art. 2 konstytucji RP) oraz z zasady praworządności i legalności (art. 7 Konstytucji RP). Ocena, jaką wyraża organizator stosując art. 15 ust. 6 u.o.p.d.k. nie może mieć charakteru dowolnego i arbitralnego. Oznacza to, że w uzasadnieniu samego aktu odwołania muszą zostać szczegółowo wskazane zarzucane nieprawidłowości oraz powinno zostać przekonująco umotywowane wypełnienie przez nie ustawowych przesłanek.

Dalszą kwestią pozostaje, że motywy te powinny dać się zweryfikować w świetle okoliczności znajdujących potwierdzenie w dowodach zgromadzonych w aktach sprawy. Dowody te mają być skonfrontowane z wywodem przeprowadzonym w uzasadnieniu, ukazując jego związek ze stanem faktycznym sprawy, nie mogą jednak tego wywodu zastąpić. Sąd administracyjny nie jest uprawniony do samodzielnego poszukiwania motywów zarządzenia w oparciu o podaną podstawę prawną i udostępnioną dokumentację. Funkcja Sądu sprowadza się do oceny rzeczywistego stanowiska organu uprawnionego do podjęcia zarządzenia, czyli tego, któremu organ dał wyraz w przewidziany prawem sposób, nie zaś do odtwarzania stanowiska, jakie mogło leżeć u jego podstaw. Samodzielna rekonstrukcja przesłanek odwołania byłaby wyjściem poza dopuszczalne granice kontroli sądowej, będącym jednocześnie w istocie wkroczeniem w kompetencje kontrolowanego organu.

Reasumując, zbyt ogólnikowe stwierdzenie naruszenia przepisów prawa, bez ich wskazania, bez zapoznania skarżącej z dokumentami obrazującymi naruszenia prawa, uniemożliwiając jej tym samym odniesienie się do ich treści uniemożliwiają kontrolę sądu czy zarzucane naruszenia miały miejsce i czynią kontrolowany akt arbitralnym i dowolnym.

Mając powyższe na uwadze Sąd stwierdził, że zaskarżone zarządzenie zostało podjęte z istotnym naruszeniem materialnoprawnej podstawy jego wydania tj. art. 15 ust. 6 pkt 3 u.o.p.d.k. poprzez niewłaściwe, pozbawione należytego uzasadnienia zastosowanie tego przepisu w stanie faktycznym niniejszej sprawy. Z tego względu Sąd na podstawie art. 147 p.p.s.a. orzekł o nieważności zaskarżonego zarządzenia (pkt I sentencji wyroku).

O kosztach postępowania (punkt II sentencji wyroku) Sąd orzekł w oparciu o art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. Zasądzone od organu na rzecz skarżącej koszty postępowania obejmują wpis sądowy od skargi oraz wynagrodzenie pełnomocnika będącego adwokatem.

Stwierdzić również należy, że wniosek pełnomocnika organu o zawieszenie postępowania na zasadzie art. 125 § 1 pkt 2 p.p.s.a. nie miał wpływu na ocenę legalności zarządzenia, ani też na tok postepowania przed sądem administracyjnym.