Wyrok

Pismem z dnia 8 stycznia 2025 r. Wojewoda Łódzki, reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na uchwałę Rady Gminy Biała z dnia 26 listopada 2024 r., nr IX/56/24 w sprawie uchwalenia statutu Gminnego Ośrodka Kultury i Sportu w Białej.

Zaskarżonej uchwale Wojewoda zarzucił istotne naruszenie prawa, tj.art. 13 ust. 2 pkt 3ustawy z dnia 25 października 1991 r. o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej (tj.: Dz.U. z 2024 r., poz. 87) – dalej: ustawa o działalności kulturalnej; poprzez:
- brak wskazania w załączniku do przedmiotowej uchwały, tj. statutu Gminnego Ośrodka Kultury i Sportu w Białej (dalej: statut) organów doradczych oraz sposobu ich powoływania;
- brak wskazania w statucie konkretnego trybu wyboru Dyrektora Gminnego Ośrodka Kultury i Sportu w Białej (§ 12 ust. 2 statutu);
- ustalenie w § 19 statutu otwartego katalogu źródeł dochodów finansowych Gminnego Ośrodka Kultury i Sportu w Białej;
co stanowi niewypełnienie delegacji ustawowej wynikającej z wskazanego przepisu;

Z uwagi na powyższe naruszenia strona skarżąca wnosiła o stwierdzenie nieważności kwestionowanej uchwały w całości oraz zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi organ nadzoru podniósł, że zawiadomieniem o wszczęciu postępowania nadzorczego z dnia 9 grudnia 2024 r. powiadomił Radę Gminy Biała o zastrzeżeniach, co do legalności regulacji zawartych w uchwale. W wyjaśnieniach udzielonych w dniu 16 grudnia 2024 r. Przewodniczący Rady Gminy Biała nie podzielił uwag organu nadzoru, wskazał jednak, że

Rada w najbliższym czasie będzie dożyła do podjęcia uchwały, w której nowy statut Gminnego Ośrodka Kultury i Sportu w Białej będzie uwzględniał rzeczone zastrzeżenia.

Dalej strona skarżąca wskazała, iż jak wynika z treści kwestionowanego statutu, wbrew wymogom wynikającym zart. 13 ust. 2 pkt 3ustawy o działalności kulturalnej, nie reguluje on kwestii organów doradczych oraz sposobu ich powoływania. Skarżąca podkreśliła, że wskazany wyżej art. 13 ust. 2 ustawy ma charakter zamknięty, wymieniający w sposób enumeratywny kwestie, które winny zostać uregulowane w statucie instytucji kultury.

Zdaniem strony skarżącej istotnym naruszeniemart. 13 ust. 2 pkt 3ustawy o działalności kulturalnej również pozostaje treść § 12 ust. 2 statutu, zgodnie z którym "Dyrektora powołuje i odwołuje wójt, który ustala zakres jego obowiązków i odpowiedzialności". Skarżąca zaznaczyła, że przepisy ustawy o działalności kulturalnej przewidują kilka różnych i wykluczających się wzajemnie trybów powoływania dyrektora instytucji kultury, który może być:

1) powołany przez organizatora po zasięgnięciu opinii związków zawodowych działających w tej instytucji kultury oraz stowarzyszeń zawodowych i właściwych ze względu na rodzaj działalności prowadzonej przez instytucję (art. 15 ustawy),

2) wskazany w wyniku wyłonienia zarządcy (art. 15a ustawy),

3) wyłoniony w drodze konkursu (art. 16 ustawy).

Zdaniem skarżącej pozostawienie w tym zakresie organowi wykonawczemu jednostki samorządu terytorialnego dowolności w istocie wypacza sens regulacji zawartej wart. 13 ust. 2 pkt 3ustawy o działalności kulturalnej, co potwierdza stanowisko judykatury, w której wskazuje się, że statut winien określać, czy kandydata na stanowisko dyrektora powołuje organizator oraz czy wyłania się go w drodze konkursu.

Wskazane w tym przepisie zagadnienia zostały przez ustawodawcę uznane nie tylko za niezbędne, ale także za przedmiotowo istotne dla wypełnienia funkcji, jaką ma pełnić statut. Tym samym brak konkretnych regulacji w zakresie sposobu powoływania dyrektora i pozostawienie tych zagadnień do rozstrzygnięcia organowi wykonawczemu, wykonującemu zadania organizatora instytucji kultury, pozostaje w opozycji doart. 13 ust. 2 pkt 3 ustawy o działalności kulturalnej orazoraz art. 41 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, a tak skonstruowany przepis statutu nie normuje w sposób prawidłowy kwestii związanych ze sposobem powoływania organu zarządzającego instytucją kultury, jaką jest Gminny Ośrodek Kultury i Sportu w Białej. Natomiast, co do kwestionowanego § 19 statutu strona skarżąca wskazała, iż określając źródła finansowania Gminnego Ośrodka Kultury i Sportu w Białej użyto określenia "oraz innych źródeł" kreując tym samym otwarty katalog tych źródeł.

Tymczasem jak wynika zart. 13 ust. 2 pkt 3ustawy o działalności kulturalnej od prawodawcy miejscowego, który nie ma możliwości przekazania kompetencji do określania dalszych źródeł finansowania instytucji kultury, wymaga się konkretnego określenia tej kwestii.

W odpowiedzi na skargę Wójt Gminy Biała, reprezentujący Radę Gminy Biała, wnosił o jej oddalenie, ewentualnie z daleko posuniętej ostrożności procesowej o jej częściowe uwzględnienie, poprzez stwierdzenie nieważności § 19 kwestionowanego statutu w zakresie wyrazów "i inne źródła dozwolone prawem".

W uzasadnieniu organ wskazał, iż wbrew stanowisku strony skarżącej postanowienia statutu wprost odnoszą się od kwestii organów doradczych oraz sposobu ich powoływania, co wynika z treści § 15 statutu, zgodnie z którym "Dyrektor może powołać organy doradcze, których nazwę i zadania winien określać regulamin organizacyjny".

Jednocześnie podkreślił, iż pomimo brzmieniaart. 13 ust. 2 pkt 3ustawy o działalności kulturalnej, na etapie uchwalania statutu instytucji kultury nie sposób wymagać określenia organów doradczych, w szczególności, gdy w danej chwili nie przewidziano ich powołania. Tego rodzaju konieczność stanowiłaby zbyt daleko idącą ingerencję w prowadzenie i funkcjonowanie przedmiotowej instytucji kultury, poprzez narzucenie z góry obowiązku powołania organów doradczych, która to kwestia została pozostawiona uznaniu organizatora.

Odnośnie do stawianego zarzutu braku wskazania konkretnego trybu powoływania Dyrektora Gminnego Ośrodka Kultury i Sportu w Białej, zdaniem organu treść kwestionowanego § 12 ust. 2 statutu, w szczególności użyty zwrot "Dyrektora powołuje" niewątpliwie nawiązuje do trybu określonego w art. 15 ustawy o działalności kulturalnej.

Tym samym zarzuty skargi, co do naruszenia w powyższym zakresieart. 13 ust. 2 pkt 3ustawy uznać należy za niezasadne. Natomiast odnośnie do użytego w § 19 statutu zwrotu "z innych źródeł dozwolonych prawem" organ wskazał, że zawarcie otwartego katalogu źródeł finansowania umożliwia bardziej elastyczne kształtowanie źródeł finansowania danej jednostki.

Obecny na rozprawie w dniu 9 kwietnia 2025 r. pełnomocnik Wojewody Łódzkiego popierał wniesioną skargę, zawarte w niej zarzuty i wnioski.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz.U. z 2024 r., poz. 1267) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 5 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz.U. z 2023 r., poz. 1634) – dalej: p.p.s.a., sądy administracyjne właściwe są w sprawach z zakresu kontroli zgodności z prawem uchwał organów jednostek samorządu terytorialnego oraz aktów organów administracji rządowej stanowiących przepisy prawa miejscowego.

Należy przy tym dodać, że w tych sprawach Sąd rozstrzyga w granicach sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a (art. 134 § 1 ustawy p.p.s.a.). Sąd uwzględniając skargę na uchwałę lub akt, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6 stwierdza nieważność tej uchwały lub aktu w całości lub w części albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności (art. 147 § 1 ustawy p.p.s.a.).

W rozpoznawanej sprawie, jak już wcześniej wskazano przedmiotem skargi Wojewoda Łódzki, reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, uczynił uchwałę Rady Gminy Biała z dnia 26 listopada 2024 r., nr IX/56/24 w sprawie uchwalenia statutu Gminnego Ośrodka Kultury i Sportu w Białej. Przyjęty statut stanowił załącznik do podjętej uchwały.

Podstawę prawną podjęcia zaskarżonej uchwały stanowił, ustawy z 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tekst jedn.: Dz.U. z 2024 r., poz. 1465 ze zm.) – dalej: u.s.g.; art. 13 ust. 1 i 2 ustawy z 25 października 1991 r. o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej (tekst jedn.: Dz.U. z 2024 r., poz. 87) - dalej: ustawa o działalności kulturalnej.

Wskazać na wstępie należy, że przysługująca Wojewodzie Łódzkiemu legitymacja do wniesienia przedmiotowej skargi wynika zu.s.g., zgodnie z którym po upływie terminu wskazanego w art. 91 ust. 1 organ nadzoru nie może we własnym zakresie stwierdzić nieważności uchwały lub zarządzenia organu gminy. W tym przypadku organ nadzoru może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego.

Przy czym jak stanowi w/w przepisustawy uchwała lub zarządzenie organu gminy sprzeczne z prawem są nieważne. O nieważności uchwały lub zarządzenia w całości lub w części orzeka organ nadzoru w terminie nie dłuższym niż 30 dni od dnia doręczenia uchwały lub zarządzenia, w trybie określonym w art. 90.

Wobec powyższego, po upływie wskazanego wyżej 30 dniowego terminu organ nadzoru może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego, co stanowi realizację jednego z przysługujących mu uprawnień, służących wykonywaniu nadzoru nad działalnością gminy na podstawie kryterium zgodności z prawem (art. 85 u.s.g.). Przy czym zgodnie z art. 94 ust. 1 u.s.g. nie stwierdza się nieważności uchwały lub zarządzenia organu gminy po upływie jednego roku od dnia ich podjęcia, chyba że uchybiono obowiązkowi przedłożenia uchwały lub zarządzenia w terminie określonym w art. 90 ust. 1, albo jeżeli są one aktem prawa miejscowego (art. 94 ust. 1 u.s.g.).

Stwierdzenie nieważności uchwały może zostać orzeczone tylko wtedy, gdy uchwała pozostaje w wyraźnej sprzeczności z określonym przepisem prawnym i gdy wynika to wprost z treści tego przepisu, a przy tym owa sprzeczność na charakter istotny.

Do kategorii istotnych naruszeń prawa orzecznictwo sądów administracyjnych i doktryna zaliczają np. naruszenie przepisów wyznaczających kompetencje do podejmowania uchwał, przepisów podstawy prawnej podejmowanych uchwał, przepisów ustrojowych, przepisów prawa materialnego - przez ich wadliwą wykładnię - oraz przepisów regulujących procedurę podejmowania uchwał.

Za istotne naruszenie prawa uznaje się uchybienie prowadzące do skutków, które nie mogą być tolerowane w demokratycznym państwie prawnym (por. A. Matan (w:) Ustawa o samorządzie gminnym. Komentarz, wyd. III, red. B. Dolnicki, Warszawa 2021, art. 91).

Wskazać również należy, że akty prawa miejscowego, w rozumieniu art. 87 ust. 2 i art. 94 Konstytucji RP, są źródłami powszechnie obowiązującego prawa Rzeczypospolitej Polskiej na obszarze działania organów, które je ustanowiły. Ustanawianie aktów prawa miejscowego należy do kompetencji organów samorządu terytorialnego, które czynią to wyłącznie na podstawie i w granicach upoważnień zawartych w ustawie.

Zasady i tryb wydawania aktów prawa miejscowego określa ustawa. W świetle art. 7 Konstytucji RP organy władzy publicznej działają na podstawie i w granicach prawa. Oznacza to, że materia uregulowana wydanym aktem normatywnym powinna wynikać z upoważnienia ustawowego i nie może przekraczać zakresu tego upoważnienia.

Regulacje zawarte w akcie prawa miejscowego mają na celu jedynie uzupełnienie przepisów powszechnie obowiązujących rangi ustawowej, kształtujących prawa i obowiązki ich adresatów. Uwzględniając hierarchiczność źródeł prawa akty tego typu mają charakter zależny od źródeł prawa wyższego rzędu, czego konsekwencją jest stanowisko, że nie mogą normować materii uregulowanych aktami wyższego rzędu, a nadto nie mogą wykraczać poza zakres delegacji ustawowej.

Zasady podejmowania uchwał lub aktów organu gminy wyznaczają przepisy powołanej wyżej ustawy o samorządzie gminnym. Przepis art. 40 u.s.g. przyznaje gminie prawo stanowienia aktów prawa miejscowego obowiązujących na obszarze gminy na podstawie upoważnień ustawowych (ust. 1).

Oznacza to, że jeżeli podstawą aktu prawa miejscowego (uchwały) jest upoważnienie ustawowe, rada gminy nie może w żaden sposób wystąpić poza przedmiotowe granice upoważnienia zawartego w ustawie. Jednocześnie zobowiązana jest do pełnego, określonego przyznanym jej zakresem upoważnienia, uregulowania danej kwestii.

Przekroczenie powyższych zasad stanowi istotne naruszenie prawa, kreujące podstawę do stwierdzenia nieważności podjętego aktu. Zgodnie bowiem z przywołanym wcześniejart. 91 ust. 1zdanie 1 u.s.g., uchwała lub zarządzenie organu gminy sprzeczne z prawem są nieważne.

Przechodząc do merytorycznej oceny przedmiotowej skargi Sąd stwierdza, iż wywodzone w niej zarzuty Wojewody Łódzkiego, co do naruszeniaart. 13 ust. 2 pkt 3o działalności kulturalnej zasługują na uwzględnienie, co czyni skargę w pełni zasadną.

Odnosząc się do kwestii prawidłowego uregulowania postanowień statutu Gminnego Ośrodka Kultury i Sportu w Białej w zakresie trybu powoływania organu zarządzającego (Dyrektora), jak i organów doradczych wskazać należy, iż art. 13 ust. 2 ustawy o działalności kulturalnej zawiera enumeratywne wyliczenie kwestii, które organ stanowiący gminy jest zobligowany zawrzeć w statucie instytucji kultury, a do których, co wynika z pkt 2 powołanego przepisu zalicza się kwestię określenia organów zarządzających i doradczych oraz sposobu ich powoływania.

Użyciem przez ustawodawcę sformułowania "statut zawiera" świadczy o całościowym uregulowaniu i tym samym wyklucza możliwość uznania, że jest to przykładowe uregulowanie zakresu statutu, gdyż w takim wypadku racjonalny ustawodawca użyłby zwrotów "w szczególności", "a zwłaszcza. Należy przy tym pamiętać, że statut jako akt pod ustawowy, nie może odmiennie normować kwestii wcześniej uregulowanych w akcie wyższego rzędu.

W ocenie Sądu, zakwestionowany niniejszą skargą statut, wbrew argumentacji organu, nie realizuje wynikającego zart. 13 ust. 2 pkt 3ustawy o działalności kulturalnej obowiązku organu stanowiącego gminy, odnośnie do kwestii wskazania i sposobu powołania organów doradczych.

Zawarty w § 15 statutu zwrot "Dyrektor może powołać organy doradcze, których nazwę i zadania winien określać regulamin organizacyjny" nie przesądza bowiem o "istnieniu" organów doradczych i nie zawiera jakichkolwiek postanowień, co do trybu ich powoływania.

Tymczasem jak słusznie wskazuje strona skarżąca użyty przez ustawodawcę w art. 13 pkt 2 ustawy o działalności kulturalnej zwrot "statut zawiera" świadczy o konieczności całościowego uregulowania w statucie instytucji kultury wszystkich wskazanych w nim kwestii. Co więcej, brzmienie powołanego § 15 statutu wskazuje, iż w nieuprawniony doszło do przekazania kompetencji ustawowo przyznanych w tym zakresie Radzie Gminy, na rzecz organu zarządzającego instytucją kultury.

Zdaniem Sądu również § 12 ust. 2 statutu nie normuje w sposób prawidłowy kwestii związanych ze sposobem powoływania organu zarządzającego Gminnego Ośrodka Kultury i Sportu w Białej. Bezsporne pomiędzy stronami pozostaje, iż ustawa o działalności kulturalnej wskazuje więcej niż jedną formę powoływania organu zarządzającego instytucją kultury. Organ zarządzający może być:

1) powołany przez organizatora po zasięgnięciu opinii związków zawodowych działających w tej instytucji kultury oraz stowarzyszeń zawodowych i twórczych właściwych ze względu na rodzaj działalności prowadzonej przez instytucję (art. 15 ust. 1 ustawy o działalności kulturalnej);

2) wskazany w wyniku wyłonienia zarządcy (art. 15a ustawy);

3) powołany przez organizatora po wyłonieniu w drodze konkursu (art. 16 ustawy).

Owa wielość dopuszczanych prawem form powoływania organu zarządzającego instytucją kultury obliguje zatem organ stanowiący gminy do skonkretyzowania w treści statutu tej instytucji, który z tych trybów ma zastosowanie (por. wyrok NSA z1 marca 2022 r., III OSK 754/21; wyrok WSA w Łodzi z 6 marca 2024 r., II SA/Ł31/24; www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

Przy czym podkreślenia w tym miejscu wymaga, że Sąd rozpoznający niniejszą skargę podziela co do zasady wyrażane w orzecznictwie ogólne stanowisko, że norma kompetencyjna zawarta wart. 13 ust. 2 pkt 3ustawy o działalności kulturalnej nie stoi na przeszkodzie w uregulowaniu kwestii trybu powołania dyrektora poprzez odesłanie do odpowiednich przepisów ustawy.

Jednakże, zdaniem Sądu, to odesłanie nie może niwelować obowiązku wybrania i określenia konkretnego sposobu powoływania w tym wypadku dyrektora przez organ stanowiący. Z tego odesłania musiałoby wynikać jaki sposób został wybrany (por. wyrok WSA w Rzeszowie z 15 września 2020 r., II SA/WRz 41/20; www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

Tym samym obowiązkiem Rady Gminy Biała było wskazanie w uchwalanym Statucie, który z ustawowo regulowanych trybów powoływania dyrektora instytucji kultury znajdzie zastosowanie w przypadku Dyrektora Gminnego Ośrodka Kultury i Sportu w Białej.

Brak pełnej i prawidłowej regulacji tej kwestii w kwestionowanym skargą § 12 ust. 2 statutu stanowi istotę naruszeniaart. 13 ust. 2 pkt 3ustawy o działalności kulturalnej, jak również pozostaje w sprzeczności z art. 40 ust. 2 pkt 2 oraz art. 41 ust. 1 u.s.g.

Jednocześnie wbrew stanowisku organu prezentowanym w udzielonej odpowiedzi na skargę nie znajduje uzasadnienia stwierdzenie, iż konkretny tryb powołania Dyrektora przedmiotowej instytucji kultury, określony w art. 15 ustawy o działalności kulturalnej, wynika z treści § 12 ust. 2 statutu, poprzez wskazanie w jego postanowieniach, że "Dyrektora powołuje i odwołuje Wójt, który ustala zakres jego obowiązków i odpowiedzialności".

Wskazać bowiem należy, iż obowiązkiem organu stanowiącego gminy jest redagowanie treści przepisów prawa miejscowego w takiej formie, aby w sposób dokładny i zrozumiały dla adresatów zawartych w nich norm wyrażały intencje uchwałodawcy, co wynika z § 6 w zw. z § 143 załącznika do rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie "Zasad techniki prawodawczej" (tj. Dz.U. z 2016 poz. 283).

Ponadto zaznaczyć należy, że niezależnie od wybranej przewidzianej ustawą formy wyłonienia organu zarządzającego instytucją kultury, tu Gminnego Ośrodka Kultury i Sportu w Białej, jej dyrektora zawsze powołuje organizator, za którego uznać należy Gminę (por. wyrok WSA w Bydgoszczy z 6 grudnia 2010 r., II SA/Bd 1184/10; www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Natomiast organem wykonawczym gminy, wykonującym uchwały rady gminy i zadania gminy określone przepisami prawa, jest wójt (burmistrz, prezydent), co wynika 26 ust. 1 i art. 30 ust. 1u.s.g.

Natomiast, co od kwestionowanego § 19 statutu w zakresie w jakim jako źródła Gminnego Ośrodka Kultury i Sportu w Białej wskazano "inne źródła dozwolone prawem", Sąd rozpoznający niniejszą skargę podziela stanowisko Wojewody Łódzkiego, co do braku możliwości przekazania kompetencji do określania dalszych źródeł finansowania instytucji kultury innemu podmiotowi, na co pozwala treść kwestionowanego zapisu.

Przyjęta przez Radę Gminy Biała konstrukcja oznacza, że inny organ niż Rada, w drodze innego aktu niż uchwała, będzie mógł doprecyzować nieprzewidziane przez uchwałę źródła finansowania. Tymczasem, stosownie doart. 13 ust. 2 pkt 3ustawy działalności kulturalnej, wyłącznie organ stanowiący jednostki samorządu terytorialnego jest uprawniony do ich określenia.

Oznacza to, że Rada we wskazanym fragmencie § 19 statutu bez wyraźnego upoważnienia ustawowego przekazała innemu podmiotowi kompetencję do dookreślenia wskazanego elementu i tym samym w sposób istotny naruszyła w/wart. 13 ust. 2 pkt 3ustawy (por. wyrok WSA we Wrocławiu z 27 września 2022 r., II SA/Wr 152/22; wyrok WSA w Gliwicach z 30 marca 2022 r., II SA/Gl 19/22; www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

Jednocześnie Sąd nie będąc związany zarzutami skargi (art. 134 § 1 p.p.s.a.) stwierdza, iż § 16 i § 17 kwestionowanego statutu stanowi de facto zmodyfikowane powtórzenie treści art. 27 ust. 1 i ust. 3 ustawy o działalności kulturalnej.

W orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, że akty prawa miejscowego nie mogą zawierać powtórzeń ustawowych ani też ich modyfikować lub uzupełniać, gdyż jest to niezgodne z zasadami prawidłowej legislacji. Rada gminy nie może jeszcze raz normować materii uregulowanych w obowiązujących ustawach, a uchwała zawierająca takie unormowania, jako istotnie naruszająca prawo, powinna być uznana za nieważną w części, w jakiej zawiera takie regulacje.

Powtórzony przepis ustawy będzie interpretowany w kontekście uchwały, w której go powtórzono, co może w istocie prowadzić do całkowitej lub częściowej zmiany intencji prawodawcy. W sytuacji gdy w jednym akcie następuje pomieszanie materii ustawowej i tej, którą winien normować program w granicach ustanowionego upoważnienia ustawowego, dochodzi do obniżenia rangi przepisów ustawowych do rangi przepisów prawa miejscowego.

Ponadto porządek prawny narusza modyfikowanie przepisu ustawowego przez akt wykonawczy niższego rzędu - co dopuszczalne jest tylko w granicach wyraźnie przewidzianego upoważnienia (por.m.in. wyrok NSA z 5 kwietnia 2013 r., II GSK 2114/11; www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

Reasumując Sąd stwierdza, iż brak należytego uregulowania w statucie Gminnego Ośrodka Kultury i Sportu w Białej obligatoryjnych kwestii, o których mowa wart. 13 ust. 2 pkt 3ustawy o działalności kulturalnej, jak również nieuprawnione powtórzenie i modyfikacja treści powszechnie obowiązującego art. 27 ust. 1 i ust. 3 ustawy stanowi istotne naruszenie prawa, którego zakres niewątpliwe wpływający na możliwość prawidłowego funkcjonowania tej instytucji kultury w oparciu o prawidłowo skonstruowany statut, uzasadnia stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały w całości.

Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 147 § 1 p.p.s.a. stwierdził nieważności zaskarżonej uchwały w całości (pkt 1 wyroku). W przedmiocie kosztów postępowania sądowoadminsitracyjnego, na które składały się koszty zastępstwa procesowego strony skarżącej w kwocie 480 zł, Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. (pkt 2 wyroku).