Wyrok

Przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie była uchwała nr IXk/III/21/2024 Rady Miasta Wejherowa w sprawie przyjęcia przez Radę Miasta Wejherowa planu pracy Komisji Rewizyjnej na 2024 r., na mocy której Rada Miasta zaplanowała dla Komisji Rewizyjnej realizację określonych zadań kontrolnych m.in. w stosunku do Wejherowskiego Centrum Kultury oraz następujących spółek kapitałowych: Miejski Zakład Komunikacji w Wejherowie Sp. z o.o., Ekofabryka Wejherowo Sp. z o.o. oraz Wejherowskie Towarzystwo Budownictwa Społecznego Sp. z o.o. (w których to Gmina Miasto Wejherowo posiada 100 % udziału kapitału gminnego).

Przechodząc do oceny zasadności wniesionej skargi należy na wstępie wskazać, że kwestią sporną w rozpoznawanej sprawie pozostaje w istocie podmiotowy zakres kontroli zleconej Komisji Rewizyjnej przez Radę Miasta zaskarżoną uchwałą, odnoszący się do powyżej wskazanych i wymienionych w tej uchwale spółek prawa handlowego, a także samorządowej instytucji kultury (a więc podmiotów posiadających osobowość prawną).

Zaznaczenia w tym miejscu wymaga, że stosownie dou.s.g. organem stanowiącym i kontrolnym w gminie jest rada gminy (miasta), zaś zgodnie z art. 18a ust. 1 u.s.g. rada gminy kontroluje działalność wójta, gminnych jednostek organizacyjnych oraz jednostek pomocniczych gminy; w tym celu powołuje komisję rewizyjną.

W związku z tym w doktrynie wskazuje się, że do zadań rady gminy (miasta) należy kontrola pracy wójta oraz gminnych jednostek organizacyjnych, przy czym dla sprawnego realizowania funkcji kontrolnej rada powołuje komisję rewizyjną. Jednak komisja rewizyjna (co należy wyraźnie podkreślić) nie jest organem kontrolnym gminy, a jedynie aparatem pomocniczym (wewnętrznym) rady gminy, za którego pomocą rada wykonuje swoją funkcję kontrolną.

Innymi słowy, komisja rewizyjna, dokonując czynności kontrolnych, nie działa samodzielnie, może bowiem wykonywać te czynności wyłącznie w zakresie i trybie ustalonych przez radę, i przedstawia radzie wyniki kontroli wraz ze stosownymi wnioskami. Rozstrzygnięcie w sprawie objętej kontrolą należy wyłącznie do rady gminy (zob. komentarz do art. 18a u.s.g. [w:] B. Dolnicki (red.), Ustawa o samorządzie gminnym. Komentarz, wyd. III, WKP 2021).

Wobec powyższego, w niniejszej sprawie, według skarżącego Wojewody Rada Miasta podejmując przedmiotową uchwałę w zaskarżonej części w sposób istotny naruszyła przepis prawa materialnego, tj. art. 18a ust. 1 u.s.g., bowiem sama nie posiadając kompetencji kontrolnych wobec wyżej wskazanych (samodzielnych prawnie, posiadających osobowość prawną) podmiotów nie mogła w takie uprawnienie wyposażyć Komisji Rewizyjnej.

Przepisart. 18a ust. 1u.s.g. nie statuuje bowiem wobec rady gminy - a w konsekwencji także wobec komisji rewizyjnej - prawa do kontroli zarówno spółek prawa handlowego, jak i samorządowych instytucji kultury, posiadających osobowość prawną, gdyż uprawnienia kontrolne wynikające z tego przepisu ograniczają się wyłącznie do kontroli działalności wójta, gminnych jednostek organizacyjnych oraz jednostek pomocniczych gminy.

Skarżący stanął na stanowisku, że skoro rada gminy, a zatem w konsekwencji komisja rewizyjna, ma kontrolować jedynie działalność wyłącznie wójta, gminnych jednostek organizacyjnych oraz jednostek pomocniczych gminy, to znaczy, że innych podmiotów, w tym spółek prawa handlowego, kontrolować nie może, na co wskazuje powołane przez skarżącego orzecznictwo sądowoadministracyjne (zob. wyroki WSA: w Olsztynie z dnia 16 czerwca 2015 r., sygn. akt II SA/Ol 433/15, a także w Gliwicach z dnia 2 lipca 2019 r., sygn. akt III SA/Gl 472/19 oraz z dnia 25 listopada 2021 r., sygn. akt III SA/Gl 635/21).

To samo tyczy się Wejherowskiego Centrum Kultury, które – zgodnie z ustawą z dnia 25 października 1991 r. o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej (t.j.: Dz. U. z 2024 r., poz. 87 – dalej w skrócie "u.o.d.k.") – z datą wpisu do rejestru prowadzonego przez organizatora (tj. jednostkę samorządu terytorialnego czyli w tym przypadku Miasto Wejherowo), uzyskało odrębną od organizatora osobowość prawną, czego konsekwencją jest samodzielność zarządzania i gospodarowania, wyrażająca się w braku odpowiedzialności organizatora za zobowiązania instytucji kultury (art. 14 ust. 2 u.o.d.k.).

W konsekwencji, w ramach kompetencji kontrolnych wyrażonych wart. 18a ust. 1u.s.g. nie mieści się uprawnienie do kontroli przez radę gminy, a więc w tym komisję rewizyjną, samorządowych instytucji kultury.

Natomiast w ocenie Rady Miasta Wejherowa, w okolicznościach niniejszej sprawy, Rada posiadała kompetencję do kontroli wskazanych podmiotów, a w konsekwencji też mogła swoje uprawnienie kontrolne w tym zakresie scedować na Komisję Rewizyjną. Mianowicie, w ocenie Rady, spółki prawa handlowego, których jedynym właścicielem jest gmina mają szczególny charakter, ponieważ podstawowym celem ich powołania (utworzenia) jest realizacja określonych zadań gminy (art. 9 ust. 1 u.s.g.), a nie przynoszenie zysku, dlatego właśnie przepisy ustawy o samorządzie gminnym w odniesieniu do tych spółek są przepisami szczególnymi w stosunku do przepisów Kodeksu spółek handlowych.

To zaś uzasadnia kompetencje kontrolne rady gminy nad tego rodzaju spółkami, ponieważ rada gminy musi posiadać kompetencje kontrolne w stosunku do wszelkich jednostek organizacyjnych, za pomocą których gmina realizuje spoczywające na niej zadania, zaś przekazanie zadań do spółki nie może bowiem oznaczać wyjęcia ich spod kontroli rady.

Dlatego spółki, których jedynym właścicielem jest gmina, niewątpliwie mieszczą się w pojęciu "gminnych jednostek organizacyjnych", pomimo tego, że posiadają odrębną od gminy osobowość prawną, co zostało potwierdzone przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 29 sierpnia 2019 r. (sygn. akt I OSK 657/19). Stanowisko to dotyczy także wszelkich jednostek organizacyjnych gminy, w tym samorządowych instytucji kultury posiadających osobowość prawną, za pomocą których gmina realizuje spoczywające na niej w tym zakresie zadania.

W ocenie Sądu, w składzie orzekającym w niniejszej sprawie, należy w pełni podzielić stanowisko Rady Miasta Wejherowa, z którego wynika, że rada gminy posiada kompetencje kontrolne w stosunku do wszelkich jednostek organizacyjnych (bez względu na posiadany czy nieposiadany przez nie przymiot osobowości prawnej), za pomocą których gmina realizuje spoczywające na niej zadania, a więc – tak jak w rozpoznawanej sprawie – także wobec utworzonego i działającego na podstawie nadanego przez Radę Miasta Wejherowa statutu Wejherowskiego Centrum Kultury, jak też wobec wskazanych spółek prawa handlowego, w których to Gmina Miasto Wejherowo jest 100%-wym udziałowcem, tj. spółek: Miejski Zakład Komunikacji w Wejherowie Sp. z o.o., Ekofabryka Wejherowo Sp. z o.o. oraz Wejherowskie Towarzystwo Budownictwa Społecznego Sp. z o.o.

W tym zakresie Sąd w pełni podziela ocenę prawną wyrażoną w przywołanym powyżej wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego, jak też poprzedzającym go wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 28 listopada 2018 r. (sygn. akt II SA/Go 779/18).

W uzasadnieniu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim wskazano, że: "U.s.g. nie definiuje pojęcia "gminna jednostka organizacyjna", co więcej analiza tej ustawy wskazuje na panujący w tym zakresie chaos terminologiczny, prowadzący do rozbieżności w wykładni i stosowaniu przepisów odnoszących się do samorządowych jednostek organizacyjnych. Wystarczy choćby wskazać na przepisyi 24b u.s.g.

Pierwszy z tych przepisów posługuje się terminem "kierownik gminnej jednostki organizacyjnej", a drugi zwrotem "kierownik jednostki organizacyjnej gminy", mimo, iż w sposób ewidentny stanowią one swoje uzupełnienie. Skłania to piśmiennictwo do tezy, iż zachodzi tożsamość pojęć "jednostka organizacyjna gminy" i "gminna jednostka organizacyjna", które są używane przez ustawodawcę zamiennie.

Porównując bowiem oba zwroty nie sposób nie zauważyć, że ich brzmienie praktycznie się od siebie nie różni, poza innym szykiem wyrazów występujących w tych zwrotach (por. A. Wierzbica, Ograniczenia antykorupcyjne w samorządzie terytorialnym, Oficyna 2008; A. Wierzbica, Glosa do wyroku SN z dnia 28 lutego 2006 r., II PK 189/05, PPP 2008, nr 2, s. 88; A. Rzetecka-Gil, Glosa do wyroku z dnia 28 lutego 2006 r., II PK 189/05, LEX/el 2007, nr 61954, A. Szewc [w] G. Jyż, Z. Pławecki, Samorząd Gminny. Komentarz, Dom Wydawniczy ABC 2005, wyd. II, tezy do art. 9).

Natomiast w wyroku WSA w Bydgoszczy z dnia 8 stycznia 2009 r., II SA/Bd 878/08 (...), dokonuje się rozróżnienia tych pojęć wskazując, iż pojęcie "gminnej jednostki organizacyjnej" obejmuje zarówno jednostki organizacyjne gminy oraz gminne osoby prawne, natomiast pojęcie "jednostka organizacyjna gminy" oznacza gminną jednostkę organizacyjną, która dodatkowo spełnia warunek bycia częścią struktury organizacyjnej gminy (np. jako zakład czy jednostka budżetowa).

Przeciwko takiemu zdefiniowaniu jednostki organizacyjnej gminy przemawia jednak art. 47 ust. 1 u.s.g., który posługuje się pojęciem "jednostek organizacyjnych gminy nieposiadających osobowości prawnej". Z dodania słów "nieposiadających osobowości prawnej" wnioskować bowiem można, iż są "jednostki organizacyjne gminy", które posiadają osobowość prawną.

Z drugiej strony można wskazać szereg przepisów u.s.g. (np. art. 24f ust. 2 i 4, art. 24h ust. 1, 3 i 5, art. 24k ust. 1 i 3), w których odrębnie wymienia się "kierownika jednostki organizacyjnej gminy" oraz "osobę zarządzającą i członka organu zarządzającego gminną osobą prawną", co świadczy o użyciu pojęcia "jednostka organizacyjna gminy" w wąskim znaczeniu, nieobejmującym podmiotów posiadających osobowość prawną.

Dokonując wykładni pojęcia "gminna jednostka organizacyjna", użytego wart. 18a ust. 1u.s.g. w pierwszej kolejności należy wyjaśnić pojęcie "jednostka organizacyjna". W piśmiennictwie wskazuje się, iż jest to zespół prawnie wyodrębnionych oraz zorganizowanych składników majątkowych i osób, wyposażonych w możliwość działania na określonym polu, w tym występowania w obrocie prawnym niekoniecznie cywilnoprawnym.

Spółki kapitałowe bez wątpienia są jednostkami organizacyjnymi. Spółka kapitałowa to bowiem nic innego, jak wyodrębniony prawnie majątek oraz osoby (akcjonariusze, udziałowcy i członkowie organów), wyposażone w osobowość prawną i z określonymi celami działalności. Potwierdza to art. 33 ustawy z dnia 23 kwietnia 1965 r. - Kodeksy cywilny (t.j.: Dz.U z 2018 r., poz. 1025), według którego osobami prawnymi są Skarb Państwa i jednostki organizacyjne, którym przepisy szczególne przyznają osobowość prawną (por. R. Skwarło, Spółka jest jednostką organizacyjną, Wspólnota 2006/19).

Z semantycznego punktu widzenia "gminną jednostką organizacyjną" jest jednostka utworzona przez gminę w celu wykonywania jej zadań. Normatywną podstawą do takiego rozumowania jest art. 9 ust. 1 u.s.g., zgodnie z którym w celu wykonywania zadań gmina może tworzyć jednostki organizacyjne, a także zawierać umowy z innymi podmiotami, w tym z organizacjami pozarządowymi.

Pod względem strukturalnym gminne jednostki organizacyjne mogą więc stanowić cześć danej jednostki samorządu, jako osoby prawnej (jednostki prawnie niewyodrębnione) albo być podmiotami samodzielnymi, odrębnymi od tej osoby - jako jednostki prawnie wyodrębnione (por. A. Szewc, O pojęciu "jednostka organizacyjna" w polskim prawie samorządu terytorialnego, RPEiS, LXVII, zeszyt 3/2005, W. Niewiadomski, Z. Grzelczak, U.s.g., Warszawa 1990, s. 14). W związku z tym, iż spółki gminne są tworzone i wyposażane w majątek przez gminy, w celu wykonywania ich zadań, mimo, iż posiadają odrębną od gminy osobowość prawną, mieszczą się w pojęciu "gminnych jednostek organizacyjnych". Jest to tzw. szerokie ujęcie tego pojęcia.

Wobec używania przez prawodawcę na gruncie u.s.g. pojęcia "gminna jednostka organizacyjna" (jednostka organizacyjna gminy) w dwóch ujęciach (szerokim i wąskim) podzielić należy stanowisko wyrażane w piśmiennictwie, iż jeśli w ramach danej jednostki redakcyjnej tekstu ustawy (ustępu) poza powyższym pojęciem występuje również pojęcie "gminna osoba prawna" oznacza to użycie tego pojęcia w jego wąskim znaczeniu, nieobejmującym właśnie owych "gminnych osób prawnych". Natomiast gdy ustawodawca używa tego terminu "samodzielnie", bez "sąsiedztwa" gminnej osoby prawnej - wówczas mamy do czynienia z szerokim znaczeniem tego pojęcia (por. A. Rzetecka-Gill, Glosa do wyroku WSA w Bydgoszczy z dnia 8 stycznia 2009 r., II SA/Bd 878/08, Lex 99925).

Skoro więcart. 18a ust. 1u.s.g. nie różnicuje kompetencji kontrolnych na jednostki organizacyjne posiadające osobowość prawną lub nieposiadające osobowości prawnej, to należy uznać, że dotyczą one jednych i drugich, w myśl zasady lege non distinguente nec nostrum est distinguere. Osobowość prawna nie oznacza zupełnej odrębności organizacyjnej.

Osobowość prawna to konstrukcja przede wszystkim z zakresu prawa cywilnego. Gmina jest tworem publicznoprawnym, wyposażonym w osobowość prawną w celu uczestniczenia w obrocie cywilnoprawnym. W strukturze organizacyjnej gminy rozumianej jako związek publicznoprawny funkcjonują różne jednostki organizacyjne, w tym posiadające osobowość prawną, np. spółki oraz nieposiadające osobowości prawnej - zakłady i jednostki budżetowe.

Jedne i drugie organizacyjnie podlegają gminie i są przez nią nadzorowane. Za wyłączeniem spółek spod kontroli rady gminy nie przemawiają też żadne argumenty celowościowe. Nie jest takim argumentem fakt istnienia w spółkach rady nadzorczej. Rada nadzorcza jest wewnętrznym organem kontroli, nie wyłącza potrzeby ani możliwości kontrolowania przez radę gminy (komisję rewizyjną), choć ma wpływ na sposób i zakres wykonywania tej kontroli.

Istnienie tego rodzaju organu ma ułatwić kontrolę nad jednostkami, ale w żadnym razie nie wyłącza uprawnień kontrolnych rady gminy, realizowanych za pośrednictwem komisji rewizyjnej. Pamiętać należy, iż spółki, tak jak inne jednostki organizacyjne gminy, są powoływane w celu wykonywania zadań gminnych, w niektórych gminach te same zadania są wykonywane przez spółki, a w innych przez jednostki lub zakłady budżetowe. Przekazanie zadań do spółki nie może oznaczać wyjęcia ich spod kontroli rady. Trzeba pamiętać, iż w myśl art. 15 ust. 1 u.s.g. rada jest organem stanowiącym i kontrolnym w gminie. Jest to uprawnienie wynikające z prawa publicznego.

Majątek spółki gminnej stanowi mienie komunalne i podlega wszystkim rygorom dysponowania takim mieniem (art. 43 u.s.g.), a zgodnie z art. 2 pkt 6b ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o ograniczeniu prowadzenia działalności gospodarczej przez osoby pełniące funkcje publiczne (t.j.: Dz. U z 2017 r,. poz. 1393) oraz art. 24h-24m u.s.g., członkowie organów zarządzających gminnymi osobami prawnymi podlegają takim samym ograniczeniom i zakazom jak kierownicy innych jednostek organizacyjnych gminy (por. R. Skwarło, ibidem, A. Szewc, U.s.g. Komentarz, Lex 2012, t. 6 do art. 18a, Cz. Martysz [w] B. Dolnicki, U.s.g. Komentarz, WK 2018, t. 2 do art. 18a).

Za powyższą wykładniąart. 18a ust. 1u.s.g. przemawia również przepis art. 24 ust. 2 u.s.g., zgodnie z którym w wykonywaniu mandatu radnego radny ma prawo, jeżeli nie narusza to dóbr osobistych innych osób, do uzyskiwania informacji i materiałów, wstępu do pomieszczeń, w których znajdują się te informacje i materiały, oraz wglądu w działalność urzędu gminy, a także spółek z udziałem gminy, spółek handlowych z udziałem gminnych osób prawnych, gminnych osób prawnych, oraz zakładów, przedsiębiorstw i innych gminnych jednostek organizacyjnych z zachowaniem przepisów o tajemnicy prawnie chronionej.

Powyższy przepis wprowadzony na podstawie art. 1 pkt 9 ustawy z dnia 11 stycznia 2018 r. o zmianie niektórych ustaw w celu zwiększenia udziału obywateli w procesie wybierania, funkcjonowania i kontrolowania niektórych organów publicznych (Dz. U. z 2018 r., poz. 130) jest przejawem uprawnień kontrolnych radnego, w tym również w odniesieniu do spółek z udziałem gminy. W kontekście tego przepisu, skoro radny może podejmować czynności kontrolne w odniesieniu do tego rodzaju podmiotów, nie sposób kwestionować – stosując wykładnię systemową – uprawnień kontrolnych samej rady gminy, która - jak już wskazano powyżej – z punktu widzenia ustrojowego jest nie tylko organem stanowiącym, ale również kontrolnym.

Skoro więc spółki, o których mowa w zakwestionowanej przez Wojewodę uchwale, są jednostkami organizacyjnymi oraz zostały utworzone i wyposażone w majątek przez Miasto (...) w celu wykonywania części jego zadań, co więcej gmina jest ich jedynym udziałowcem, to należało je uznać za gminne jednostki organizacyjne w rozumieniu art. 18a ust. 1 u.s.g., które podlegają kontroli Rady Miasta (...)".

Przywołane stanowisko Sądu I instancji zaaprobował także Naczelny Sąd Administracyjny, który przywołanym wyżej wyroku stwierdził, że: "w pełni podziela stanowisko i jego uzasadnienie co do znaczenia pojęcia "gminna jednostka organizacyjna", użytego w art. 18a ust. 1 u.s.g. Dodatkowo skład orzekający w niniejszej sprawie pragnie podkreślić, że za wykładnią przyjmującą, że w tym przepisie pojęcie to występuje w znaczeniu szerszym przemawia dyrektywa

Z wykładni językowej, zgodnie z którą znaczenie zwrotów powstałych przez połączenie zwrotów prostych należy ustalać zgodnie z regułami syntaktycznymi języka, do którego interpretowana norma należy – por. J. Wróblewski [w:] W. Lang, J. Wróblewski, S. Zawadzki, Teoria państwa i prawa, Warszawa 1979, s. 400. Jeżeli więc, pojęcie "gminna jednostka organizacyjna" występuje w ustawie o samorządzie gminnym w dwóch znaczeniach: szerszym i węższym, i jeżeli w konkretnym przepisie pojęcie to występuje bez bliższego dookreślenia, to reguły syntaktyczne języka polskiego nakazują przyjąć, że występuje ono w szerszym znaczeniu.

(...) Spółki prawa handlowego, których jedynym właścicielem jest gmina, mają szczególny charakter, ponieważ podstawowym celem ich powołania (utworzenia) jest realizacja określonych zadań gminy (art. 9 ust. 1 u.s.g.), a nie przynoszenie zysku. Dlatego też przepisy ustawy o samorządzie gminnym w odniesieniu do tych spółek są przepisami szczególnymi w stosunku do przepisów kodeksu spółek handlowych. To zaś uzasadnia kompetencje kontrolne rady gminy nad tego rodzaju spółkami, ponieważ rada gminy musi posiadać kompetencje kontrolne w stosunku wszelkich jednostek organizacyjnych, za pomocą których gmina realizuje spoczywające na niej zadania (zob. art. 6 i 7 u.s.g.). Przekazanie zadań do spółki nie może bowiem oznaczać wyjęcia ich spod kontroli rady. Z tego względu spółki, których jedynym właścicielem jest gmina, niewątpliwie mieszczą się w pojęciu "gminnych jednostek organizacyjnych", pomimo tego, że posiadają odrębną od gminy osobowość prawną".

Mając powyższe na uwadze, należało uznać, że wykładniaart. 18a ust. 1u.s.g. prowadzi do wniosku, iż gmina posiada uprawnienia kontrolne wobec "gminnych jednostek organizacyjnych", pod pojęciem których należy także rozumieć spółki prawa handlowego, w których dana gmina posiada pełnię władztwa właścicielskiego (por. także wyrok WSA w Opolu z dnia 12 listopada 2024 r., sygn. akt I SA/Op 800/24).

Skoro – jak wskazywał w skardze Wojewoda – Gmina Miasto Wejherowo jest udziałowcem w 100% kapitału gminnego w spółkach: Miejski Zakład Komunikacji w Wejherowie Sp. z o.o., Ekofabryka Wejherowo Sp. z o.o. oraz Wejherowskie Towarzystwo Budownictwa Społecznego Sp. z o.o., przeto brak było podstaw do stwierdzenia nieważności zaskarżonej uchwały w części odnoszącej się do § 1 ust. 1 tiret drugie, trzecie i piąte.

W odniesieniu natomiast do zaskarżonej uchwały w części odnoszącej się do kontroli samorządowej instytucji kulturalnej, tj. Wejherowskiego Centrum Kultury, należy zwrócić uwagę, że przepisu.s.g. wskazuje, iż jednostki samorządu terytorialnego mogą organizować działalność kulturalną, tworząc samorządowe instytucje kultury, dla których prowadzenie takiej działalności jest podstawowym celem statutowym. Prowadzenie działalności kulturalnej jest zadaniem własnym jednostek samorządu terytorialnego o charakterze obowiązkowym (art. 7 ust. 1 pkt 9 u.s.g.).

Ze Statutu Wejherowskiego Centrum Kultury w Wejherowie (stanowiącego załącznik do uchwały nr VIIIk/XXVI/363/2021 Rady Miasta Wejherowa z dnia 15 czerwca 2021 r. w sprawie nadania Statutu samorządowej instytucji kultury – Wejherowskiemu Centrum Kultury w Wejherowie) wynika, że Gmina Miasta Wejherowa działająca poprzez swoje statutowe organy jest Organizatorem WCK – samorządowej instytucji kultury (§ 2), a WCK jest samorządową instytucją kultury posiadającą osobowość prawną, prowadzącą w szczególności działalność kulturalną w formie domu kultury (§ 3), natomiast prowadzenie tej działalności jest jego podstawowym celem statutowym (§ 6 zd. 2).

Działalność statutowa WCK polega na wykonywaniu zadań o charakterze użyteczności publicznej, których celem jest bieżące zaspokajanie potrzeb kulturalnych ludności, głównie mieszkańców Wejherowa, w drodze świadczenia usług (§ 8 ust. 1).

Z § 16 Statutu wynika z kolei, że dotację podmiotową niezbędną do realizacji bieżących zadań statutowych WCK, w tym na utrzymanie i remonty obiektów oraz obciążające koszty działalności podstawowej wynagrodzenia dla pracowników, wraz ze składką na ubezpieczenia społeczne i inne wydatki z tytułu zatrudnienia pracowników – zapewnia co roku w budżecie Miasta Rada Miasta Wejherowa – reprezentująca Organizatora.

Z powyższych uregulowań jednoznacznie wynika, że Wejherowskie Centrum Kultury w Wejherowie stanowi samorządową instytucję kulturalną, która została utworzona przez Gminę Miasto Wejherowo i której podstawowym celem statutowym jest prowadzenie działalności kulturalnej w formie domu kultury i wykonywanie zadań o charakterze użyteczności publicznej, których celem jest bieżące zaspokajanie potrzeb kulturalnych ludności, która to realizacja tego celu jest także finansowana z budżetu Gminy Miasta Wejherowa.

W ocenie Sądu opisane uwarunkowania organizacyjno-prawne Wejherowskiego Centrum Kultury uzasadniają – jak to miało miejsce w przypadku opisanych powyżej spółek prawa handlowego - kompetencje kontrolne rady gminy wobec tej instytucji, gdyż instytucja ta realizuje spoczywające na Gminie Miasta Wejherowa zadania własne m.in. określone wu.s.g. (z § 8 ust. 5 Statutu wynika też, że WCK dodatkowo realizuje zadania z zakresu promocji turystycznej Miasta, co wpisuje się w realizację zadania gminy określonego w art. 7 ust. 1 pkt 18 u.s.g.), które dodatkowo są też finansowane przez tę gminę. To z kolei wskazuje, że Rada Miasta mogła w opisanym zakresie przekazać Komisji Rewizyjnej przysługujące jej uprawnienia kontrolne.

W związku z powyższym brak było też podstaw do stwierdzenia nieważności zaskarżonej uchwały w części odnoszącej się do § 1 ust. 1 tiret pierwsze.

W konsekwencji, uznawszy zarzuty podniesione w skardze za niezasadne, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił wniesioną skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a., o czym orzeczono jak w sentencji wyroku.

Sąd rozpoznał niniejszą sprawę na podstawie art. 119 pkt 2 p.p.s.a., zgodnie z którym sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy. W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawy na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów (art. 120 p.p.s.a.).

Powołane w treści niniejszego uzasadnienia orzeczenia sądów administracyjnych dostępne są w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych (orzeczenia.nsa.gov.pl).