Przede wszystkim należy upewnić się, czy i jaką umowę zawarto z teatrem A w związku z wykonaniem kostiumów. W tej sytuacji projektant i teatr A nie podpisali żadnej umowy. Można więc przyjąć, że doszło do zawarcia umowy ustnej, co jest w pełni dozwolone dla samej realizacji kostiumów oraz otrzymania wynagrodzenia przez autorkę. Niemniej, teatr nie nabył na tej podstawie praw autorskich do projektu kostiumów. Przeniesienie praw autorskich wymaga bowiem bezwzględnie formy pisemnej. Tak samo, jak umowa licencji wyłącznej. Oznacza to, że pełnia praw autorskich do projektów kostiumów pozostała przy autorce, czyli formalnie rzecz biorąc mogła wykorzystać stroje (nawet w niezmienionej formie) na potrzeby innego spektaklu w innym teatrze.

Można przyjąć, że w opisanej sytuacji doszło co najwyżej do zawarcia umowy licencji niewyłącznej, która w odróżnieniu od licencji wyłącznej, nie wymaga formy pisemnej pod rygorem nieważności. Może być zawarta w dowolnej formie, włączając w to formę ustną i dorozumianą.

Z tym że do celów dowodowych, szczególnie w przypadku sporów, zaleca się zawarcie umowy w formie pisemnej lub elektronicznej, aby jasno określić zakres i warunki licencji.

Opisane w pytaniu zachowanie, choć dozwolone prawnie, można uznać za wątpliwe etycznie (tzw. autoplagiat). Tak więc teatr A może podjąć decyzję o zakończeniu wieloletniej współpracy z freelancerem. Także z obawy przed tym, aby takie sytuacje nie powtarzały się w przyszłości, bo może to narazić teatr A na roszczenia ze strony innych podmiotów, dla których projektant przygotował kostiumy, a następnie ponownie je wykorzystał w teatrze A.