Instytucja kultury jest obowiązana do uiszczania opłaty abonamentowej za używanie odbiorników radiofonicznych oraz telewizyjnych, po uprzednim ich zarejestrowaniu.

Zgodnie z art. 2 ust. 1 i 2 ustawy z 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych za używanie odbiorników radiofonicznych oraz telewizyjnych pobiera się opłaty abonamentowe. Przy czym domniemywa się, że osoba, która posiada odbiornik radiofoniczny lub telewizyjny w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu, używa tego odbiornika.

Obowiązek uiszczania opłaty abonamentowej powstaje z 1. dniem miesiąca następującego po miesiącu, w którym dokonano rejestracji odbiornika radiofonicznego lub telewizyjnego (art. 2 ust. 3 ustawy). Odbiorniki radiofoniczne i telewizyjne podlegają, do celów pobierania opłat abonamentowych za ich używanie, zarejestrowaniu w placówkach pocztowych. W przypadku stwierdzenia używania niezarejestrowanego odbiornika radiofonicznego lub telewizyjnego pobiera się opłatę w wysokości stanowiącej 30-krotność miesięcznej opłaty abonamentowej obowiązującej w dniu stwierdzenia używania niezarejestrowanego odbiornika (art. 5 ust. 1 i 3 ustawy).

Opłatę abonamentową uiszcza się za każdy odbiornik radiofoniczny i telewizyjny, z zastrzeżeniem, że niezależnie od liczby odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych używanych przez:

• osoby fizyczne w tym samym gospodarstwie domowym lub w samochodzie stanowiącym ich własność,
• podmioty lecznicze niebędące przedsiębiorcami w rozumieniu przepisów o działalności leczniczej, sanatoria, żłobki, publiczne i niepubliczne jednostki organizacyjne systemu oświaty, publiczne i niepubliczne uczelnie, a także domy pomocy społecznej - w tym samym budynku, zespole budynków lub w samochodach będących w używaniu tych instytucji - uiszcza się tylko jedną opłatę, bez względu na liczbę posiadanych odbiorników (art. 2 ust. 4–5 ustawy).