1.

1) Ustalmy, kto w omawianej sytuacji jest producentem płyty. Prawa pokrewne do fonogramu i prawa majątkowe do utworu zbiorowego (np. w postaci płyty CD) przysługują bowiem z mocy prawa producentowi. W nauce prawa autorskiego przez producenta rozumie się osobę fizyczną lub prawną, która podejmuje inicjatywę i ponosi koszty sporządzenia danego dobra niematerialnego, a ponadto co najmniej posiada wpływ (nadzór) na przebieg i rezultat tego procesu („Prawo autorskie”, J. Barta, R. Markiewicz, 3. wydanie, Warszawa 2013, s. 95-96).

2)

W konkretnej sytuacji może być jednak trudno ustalić, kto takim producentem faktyczne jest, zwłaszcza gdy np. część nakładu organizacyjnego ponosi we własnym imieniu inny podmiot. Jeżeli całość kosztów ponosi np. instytucja kultury, można przyjąć, że to właśnie ta instytucja jest producentem, a zatem nabywa z mocy prawa autorskie prawa majątkowe do zarejestrowanej płyty. Firma, której powierza się zarejestrowanie i wyprodukowanie płyty będzie zatem spełniać rolę podwykonawcy i należy z tym podmiotem zawrzeć umowę sublicencji na jednorazowe wydanie płyty zawierającej wykonane przez orkiestrę utwory (np. we wspomnianym nakładzie 200 egzemplarzy).

2.

Co do zastrzeżenia ZAIKS należy zauważyć, że jest dopuszczalne, aby w umowie licencyjnej za zgodą obu stron określić, że umowa obejmuje jednorazowe utrwalenie utworu na nośnikach w podanej liczbie egzemplarzy (np. 200). Oznacza to, że w razie chęci sporządzenia dodatkowego nakładu płyt będzie koniecznie zawarcie z ZAIKS nowej umowy licencyjnej.

3.

Z muzykami wchodzącymi w skład orkiestry należy podpisać umowy o dzieło obejmujące artystyczne wykonanie utworów podlegających rejestracji.