Świadczenie wypłacane pracownikom GOK, który nie tworzy zakładowego funduszu świadczeń socjalnych, jest świadczeniem urlopowym w rozumieniu art. 3 ust. 4 ustawy o ZFŚS. Wypłaca się je raz w roku, najpóźniej w dniu poprzedzającym rozpoczęcie przez pracownika urlopu wypoczynkowego obejmującego co najmniej 14 kolejnych dni kalendarzowych. Wysokość świadczenia nie może przekroczyć wysokości odpisu podstawowego obowiązującego w danym roku, a dla pracowników zatrudnionych w niepełnym wymiarze czasu pracy ustala się ją proporcjonalnie. Jeżeli przyjęto limit 2.943,23 zł dla pełnego etatu, wypłata 2.900 zł mieści się w ustawowym limicie.

Świadczenie urlopowe wypłacane na podstawie art. 3 ustawy o ZFŚS nie jest świadczeniem z funduszu socjalnego, lecz świadczeniem finansowanym ze środków obrotowych pracodawcy. W związku z tym nie korzysta ze zwolnienia podatkowego do 1.000 zł, o którym mowa w art. 21 ust. 1 pkt 67 ustawy o PIT.

Zwolnienie to dotyczy wyłącznie świadczeń finansowanych z ZFŚS lub funduszy związków zawodowych. Świadczenie urlopowe stanowi zatem w całości opodatkowany przychód ze stosunku pracy. Ewentualne pomniejszenie zaliczki o miesięczną kwotę zmniejszającą podatek może wynikać jedynie z faktu złożenia przez pracownika PIT‑2 i dotyczy całej listy płac za dany miesiąc, a nie samego świadczenia.

W zakresie składek ZUS świadczenie urlopowe wypłacone zgodnie z art. 3 ust. 4 ustawy o ZFŚS jest wyłączone z podstawy wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne i zdrowotne, do wysokości rocznego odpisu podstawowego.

Oznacza to, że wypłata 2.900 zł przy limicie 2.943,23 zł nie podlega oskładkowaniu. Składki ZUS pojawiłyby się dopiero w przypadku przekroczenia limitu lub gdyby świadczenie nie spełniało warunków ustawowych (np. wypłata nie w związku z 14‑dniowym urlopem).

Świadczenie urlopowe, jako świadczenie pracownicze finansowane ze środków obrotowych, nie jest klasyfikowane w paragrafie 4440, który dotyczy odpisów na ZFŚS. Właściwym paragrafem klasyfikacji budżetowej jest § 3020 – Wydatki osobowe niezaliczone do wynagrodzeń, natomiast składki pracodawcy – gdyby wystąpiły – ujmuje się w § 4110 i § 4120. W księgach rachunkowych świadczenie ujmuje się jak inne świadczenia pracownicze: obciążając konto kosztowe świadczeń pracowniczych i rozrachunki z pracownikami, a zaliczkę na PIT – na koncie rozrachunków z urzędem skarbowym.

W praktyce oznacza to, że świadczenie urlopowe w wysokości 2.900 zł jest w całości opodatkowane, nie podlega składkom ZUS, mieści się w limicie ustawowym i powinno być klasyfikowane w § 3020. Jest to świadczenie „bez ZUS, ale z PIT”, pod warunkiem że spełnia wszystkie wymogi ustawowe i nie przekracza limitu odpisu podstawowego.