Pytanie dotyczy zbiorów prywatnych zgromadzonych przez muzeum, które zawierają dane osobowe, w tym korespondencję prywatną. W większości przypadków muzeum nie ma możliwości uzyskania zgody osób, których dane dotyczą, na przetwarzanie ich danych ani na udostępnianie tych danych innym podmiotom. Część korespondencji trafia do muzeum również w drodze testamentu, a osoby, których dotyczy, nie mają wiedzy o takim przekazaniu. Nie zawsze możliwe jest także ustalenie, czy osoby wymienione w korespondencji nadal żyją. Muzeum prowadzi bibliotekę i czytelnię oraz udostępnia zgromadzone zbiory w innych formach. Czy w takiej sytuacji dopuszczalne jest udostępnianie takich materiałów pracownikom merytorycznym muzeum, po udzieleniu im stosownych upoważnień przez administratora danych, którym jest muzeum? Czy możliwe jest także udostępnianie tych zbiorów osobom z zewnątrz? Czy przed udostępnieniem materiałów osobom zewnętrznym muzeum powinno pobierać od nich oświadczenia dotyczące celu korzystania ze zbiorów?  Czy w przypadku muzeum rejestrowanego, będącego jednostką sektora finansów publicznych, można uznać, że zbiory stanowią mienie publiczne podlegające udostępnieniu, w tym na zasadach dostępu do informacji publicznej? Jeżeli tak, czy podstawą prawną przetwarzania danych mogłoby być wykonanie obowiązku prawnego ciążącego na administratorze, o którym mowa w art. 6 ust. 1 lit. c RODO? Czy muzeum powinno podejmować działania w celu uzyskania zgód osób wymienionych w korespondencji?