Jeśli są umocowania do zwiększania funduszu, to koszty z tego tytułu są kosztami bilansowymi. Natomiast przepisy ustawy o CIT wskazują, iż kosztem podatkowym są jedynie opisy i zwiększenia, które w rozumieniu przepisów o zakładowym funduszu świadczeń socjalnych obciążają koszty działalności pracodawcy, jeżeli środki pieniężne stanowiące równowartość tych odpisów i zwiększeń zostały wpłacone na rachunek Funduszu. Oznacza to, że warunkiem zaliczenia do KUP jest nie tylko umocowanie prawne zwiększenia, ale i przekazanie środków na rachunek ZFŚS.

Wysokość odpisu na zakładowy fundusz Świadczeń socjalnych wynika z ustawy z 4 marca 1994 r o zakładowym funduszu świadczeń socjalnych. Jak wskazuje art. 3 ust. 1, fundusz tworzą pracodawcy zatrudniający według stanu na dzień 1 stycznia danego roku, co najmniej 50 pracowników w przeliczeniu na pełne etaty. Z kolei art. 3 ust. 1c mówi, iż pracodawcy zatrudniający według stanu na dzień 1 stycznia danego roku, co najmniej 20 i mniej niż 50 pracowników w przeliczeniu na pełne etaty, tworzą fundusz na wniosek zakładowej organizacji związkowej. Jak wskazuje z kolei art. 4 u pracodawców, o których mowa w art. 3 ust. 1 i 1c, układ zbiorowy pracy może dowolnie kształtować wysokość odpisu na fundusz. Może również postanawiać, że fundusz nie będzie tworzony.

Zgodnie z ust. 2 u pracodawców określonych w art. 3 ust. 1 i 1c, których pracownicy nie są objęci układem zbiorowym pracy, postanowienia w sprawach, o których mowa w ust. 1, może zawierać regulamin wynagradzania. Oznacza to, że rektor jednostki jest związany postawieniami albo układu zbiorowego albo regulaminu wynagradzania.