Jeżeli dana wycieczka pracownicza nie wiąże się z powstaniem przychodu ze stosunku pracy, to brak posiadania przez pracodawcę indywidualnej interpretacji wydanej przez organ podatkowy w sprawie tej wycieczki nie jest przeszkodą do nieuznania jej za przychód pracownika.

Zgodnie z art. 11 ust. 1 ustawy o PIT przychodami są, co do zasady, otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń. W myśl art. 12 ust. 1 wspomnianej ustawy, za przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej oraz spółdzielczego stosunku pracy uważa się wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne oraz wartość pieniężną świadczeń w naturze bądź ich ekwiwalenty, bez względu na źródło finansowania tych wypłat i świadczeń, a w szczególności:

• wynagrodzenia zasadnicze,
• wynagrodzenia za godziny nadliczbowe,
• różnego rodzaju dodatki, nagrody, ekwiwalenty za niewykorzystany urlop i wszelkie inne kwoty niezależnie od tego, czy ich wysokość została z góry ustalona, a ponadto
• świadczenia pieniężne ponoszone za pracownika, jak również wartość innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń częściowo odpłatnych.

W wyroku z 8 lipca 2014 r. (sygn. akt K 7/13) Trybunał Konstytucyjny wyraził stanowisko, że status „innych nieodpłatnych świadczeń”, jako przychodu pracownika w rozumieniu art. 11 ust. 1 i art. 12 ust. 1 ustawy o PIT, mają świadczenia, które:

Jeżeli zatem wycieczka pracowników organizowana i finansowana przez pracodawcę nie ma charakteru świadczenia o trzech wymienionych wyżej cechach, to udział pracownika w takiej wycieczce nie powoduje powstania po jego stronie przychodu ze stosunku pracy, a zatem nie powstaje w tym zakresie zobowiązanie podatkowe.

Indywidualna interpretacja pozwala natomiast wyeliminować ryzyko, że organ podatkowy oceni inaczej charakter tej wycieczki i – nie zgadzając się z pracodawcą – stwierdzi, że jednak powstał przychód ze stosunku pracy, do opodatkowania. Jak bowiem stanowi art. 14k ust. 1 Ordynacji podatkowej, zastosowanie się do interpretacji indywidualnej przed jej zmianą, stwierdzeniem jej wygaśnięcia lub przed doręczeniem organowi podatkowemu odpisu prawomocnego orzeczenia sądu administracyjnego uchylającego interpretację indywidualną nie może szkodzić wnioskodawcy, jak również w przypadku nieuwzględnienia jej w rozstrzygnięciu sprawy podatkowej.