Informacji o urlopie zaległym pracodawca nie zamieszcza w wystawianym pracownikowi świadectwie pracy.

W ust. 6 pkt 1 świadectwa pracy pracodawca określa wyłącznie liczbę dni i godzin urlopu wypoczynkowego przysługującego pracownikowi w roku kalendarzowym, w którym ustaje stosunek pracy :

• wykorzystanego w naturze lub
• za który przysługuje ekwiwalent pieniężny.

Jak wynika z pouczenia w zakresie sposobu wystawiania świadectwa pracy pracodawcaliczbę dni i godzin urlopu wypoczynkowego, za które przysługuje ekwiwalent pieniężny wskazuje się w ust. 6 pkt 1 świadectwa jako urlop wykorzystany.

Ponadto w tym punkcie świadectwa pracy należy odrębnie określić liczbę dni i godzin urlopu wypoczynkowego, wykorzystanego przez pracownika do momentu ustania zatrudnienia w trybie „na żądanie” (art. 167 2kp).

W świadectwie pracy nie wskazuje się urlopu zaległego (z lat poprzednich), nawet jeżeli pracodawca wraz z rozwiązaniem stosunku pracy wypłaca za niego pracownikowi ekwiwalent pieniężny.

Z dniem 31 maja 2022 r. ustał stosunek pracy z pracownikiem zatrudnionym w pełnym wymiarze czasu pracy, uprawnionym do 26 dni urlopu w skali roku. Za okres do ustania stosunku pracy (do 31.05.2022 r.) pracownikowi przysługiwało 11 dni urlopu proporcjonalnego za 2022 r.: 5/12 (styczeń-maj 2022 r.) x 26 dni = 10,83 dnia, po zaokrągleniu 11 dni (88 godz.), z czego pracownik wykorzystał 9 dni urlopu „w naturze” (w tym 2 dni w trybie „na żądanie”), a za 2 dni niewykorzystanego urlopu bieżącego otrzymał od pracodawcy ekwiwalent pieniężny.

W przedstawionej sytuacji pracodawca w ust. 6 pkt 1 świadectwa pracy wskazał, że pracownik:

1) wykorzystał urlop wypoczynkowy w wymiarze: 11 dni (88 godz.) (urlop wypoczynkowy wykorzystany w roku kalendarzowym, w którym ustał stosunek pracy), w tym 2 dni (16 godz.) (urlop wypoczynkowy wykorzystany na podstawie art. 167 2Kodeksu pracy w roku kalendarzowym, w którym ustał stosunek pracy).