Moim zdaniem, twórców, którzy otrzymują tantiemy za pośrednictwem organizacji non profit, nie powinni być uwzględniani do liczby zatrudnionych, o których mowa w art. 23 ust 2 ustawy o ochronie sygnalistów, dalej uos.

Podkreślić należy, iż obowiązek stosowania regulacji objętych rozdziałem 3 uos (zgłoszenia wewnętrzne) stosuje się do podmiotu, na rzecz którego według stanu na dzień 1 stycznia lub 1 lipca danego roku wykonuje pracę zarobkową co najmniej 50 osób. Do liczby 50 osób wykonujących pracę zarobkową na rzecz podmiotu prawnego wlicza się pracowników w przeliczeniu na pełne etaty lub osoby świadczące pracę za wynagrodzeniem na innej podstawie niż stosunek pracy, jeżeli nie zatrudniają do tego rodzaju pracy innych osób, niezależnie od podstawy zatrudnienia (art. 23 ust. 1 i 2). Jeżeli zatem osoba będąca stroną umowy o udzielenie świadczeń wykonuje umowę osobiście, bez posługiwania się w tym celu innymi osobami, osoba ta powinna być wliczona do grona osób wykonujących pracę zarobkową na potrzeby ustalenia limitu zatrudnienia wskazanego w tym przepisie.

W opisanym przypadku należy przede wszystkim ocenić, jaki charakter maja tantiemy i czy rzeczywiście artyści wykonują pracę zarobkową na rzecz organizacji wypłacającej im tantiemy. Ustawa o prawach autorskich nie zawiera definicji tantiem, jednak pewne zapisy mogą wskazywać, że tantiemy są wynagrodzeniem za korzystanie z utworu lub z tytułu jego sprzedaży. Jeżeli wynagrodzenie twórcy zależy od wysokości wpływów z korzystania z utworu, twórca ma prawo do otrzymania informacji i wglądu w dokumenty, które pozwolą na określenie wysokości tego wynagrodzenia, a wynagrodzenie twórcy jest określone procentowo od ceny sprzedaży utworu.