Jeżeli staż pracy pracownicy wynosi 13 lat, wówczas dodatek za wieloletnią pracę w wysokości 13% należy obliczać od całości miesięcznego wynagrodzenia zasadniczego wynikającego z umowy o pracę, otrzymywanego z tytułu pracy na obu wymienionych w pytaniu stanowiskach.Do stażu pracy można zaliczyć okres pracy w gospodarstwie rolnym rodziców, udokumentowany zeznaniem co najmniej dwóch świadków.

Zgodnie z art. 31 ust. 2 uodk pracownikowi instytucji kultury przysługuje dodatek za wieloletnią pracę w wysokości wynoszącej po 5 latach pracy 5% miesięcznego wynagrodzenia zasadniczego. Dodatek ten wzrasta o 1% za każdy dalszy rok pracy aż do osiągnięcia 20% miesięcznego wynagrodzenia zasadniczego.

W myśl art. 31 ust. 3 ustawy, do okresów pracy uprawniających do dodatku za wieloletnią pracę wlicza się wszystkie poprzednie zakończone okresy zatrudnienia oraz inne udowodnione okresy, jeżeli na podstawie przepisów odrębnych podlegają one wliczeniu do okresu pracy, od którego zależą uprawnienia pracownicze.

Jeżeli pracownica jest zatrudniona w ramach jednej umowy o pracę, w której postanowiono, iż w wymiarze 0,5 etatu ma pracować jako młodszy bibliotekarz, a w wymiarze 0,5 etatu – jako główna księgowa, to jeżeli staż pracy pracownicy wynosi 13 lat, wówczas dodatek za wieloletnią pracę w wysokości 13% należy obliczać od całości miesięcznego wynagrodzenia zasadniczego wynikającego z tej umowy, otrzymywanego z tytułu pracy na obu wymienionych stanowiskach. Nie ma bowiem przepisu, który pozwalałby stosować odmienne zasady obliczania dodatku za wieloletnią pracę, w zależności od stanowisk zajmowanych przez pracownika instytucji kultury lub od rodzajów wykonywanej pracy.

Jak stanowi art. 1 ustawy z 20 lipca 1990 r. o wliczaniu okresów pracy w indywidualnym gospodarstwie rolnym do pracowniczego stażu pracy (Dz.U. Nr 54, poz. 310), ilekroć przepisy prawa lub postanowienia układu zbiorowego pracy albo porozumienia w sprawie zakładowego systemu wynagradzania przewidują wliczanie do stażu pracy, od którego zależą uprawnienia pracownika wynikające ze stosunku pracy, okresów zatrudnienia w innych zakładach pracy, do stażu tego wlicza się pracownikowi także:

Nie dotyczy to przypadków, gdy w myśl danego przepisu lub postanowienia do stażu pracy wlicza się tylko okresy zatrudnienia w danym zakładzie pracy, w określonej branży albo okresy pracy na określonych stanowiskach lub pracy wykonywanej w szczególnych warunkach.

Z opisu stanu faktycznego przedstawionego w pytaniu wynika, że dotyczy on przypadku pracy w gospodarstwie rolnym, wskazanego wyżej w pkt 3 (art. 1 ust. 1 pkt 3 ustawy)

Jeżeli chodzi o rozumienie pojęcia domownika (użyte w art. 1 ust. 1 pkt 3 ustawy), to w okresie od 1 stycznia 1983 r. do 31 grudnia 1990 r., zgodnie z art. 2 pkt 2 nieobowiązującej już obecnie ustawy z 14 grudnia 1982 r. o ubezpieczeniu społecznym rolników indywidualnych i członków ich rodzin (Dz.U. z 1989 r. Nr 24, poz. 133 ze zm.), przez domownika rozumiało się członków rodziny rolnika i inne osoby pracujące w gospodarstwie rolnym, jeżeli pozostawały we wspólnym gospodarstwie domowym z rolnikiem, ukończyły 16 lat, nie podlegały obowiązkowi ubezpieczenia na podstawie innych przepisów, a ponadto praca w gospodarstwie rolnym stanowiła ich główne źródło utrzymania.

Natomiast od 1 stycznia 1991 r., zgodnie z art. 6 pkt 2 ustawy z 20 grudnia 1990 r. o ubezpieczeniu społecznym rolników (tekst jedn. Dz.U. z 2024 r. poz. 90 ze zm.), za domownika uważa się osobę bliską rolnikowi, która:

a) ukończyła 16 lat,

b) pozostaje z rolnikiem we wspólnym gospodarstwie domowym lub zamieszkuje na terenie jego gospodarstwa rolnego albo w bliskim sąsiedztwie,

c) stale pracuje w tym gospodarstwie rolnym i nie jest związana z rolnikiem stosunkiem pracy.

Jak wskazał Sąd Apelacyjny w Lublinie – III Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w wyroku z 9 czerwca 2021 r., III AUa 267/20, za osoby bliskie rolnikowi w rozumieniu art. 6 pkt 2 ustawy o ubezpieczeniu społecznym rolników zwykło się uznawać osoby mające z rolnikiem takie więzi osobiste (rodzinne lub quasi rodzinne), które wyjaśniają przyczynę wykonywania pracy na rachunek rolnika bez wynagrodzenia z tego tytułu.

Przeważnie są to zatem osoby zaliczane do członków najbliższej rodziny rolnika, czyli zstępni i ich współmałżonkowie, wstępni oraz rodzeństwo, ewentualnie dalsi członkowie rodziny, powinowaci lub konkubenci, o ile łączą ich z rolnikiem bliskie więzy i prowadzą oni z rolnikiem wspólne gospodarstwo domowe.

W myśl art. 2 ww. ustawy, okresów pracy w indywidualnym gospodarstwie rolnym, o których mowa w art. 1, nie wlicza się do okresu zatrudnienia, od którego zależy nabycie prawa do urlopu wypoczynkowego lub innego świadczenia przysługującego z upływem roku pracy lub okresu krótszego niż jeden rok.

Jak stanowi art. 3 ww. ustawy, na wniosek zainteresowanej osoby właściwy urząd gminy jest obowiązany stwierdzić, zgodnie z art. 1, okresy jej pracy w indywidualnym gospodarstwie rolnym, wydając stosowne zaświadczenie w celu przedłożenia w zakładzie pracy. Jeżeli urząd gminy nie dysponuje dokumentami uzasadniającymi wydanie zaświadczenia o pracy zainteresowanej osoby w indywidualnym gospodarstwie rolnym, zawiadamia ją o tej okoliczności na piśmie. W takim wypadku okresy pracy w indywidualnym gospodarstwie rolnym mogą być udowodnione zeznaniami co najmniej dwóch świadków zamieszkujących w tym czasie na terenie, na którym jest położone to gospodarstwo rolne.

Z powyższego wynika, że ustawowo przewidzianymi dowodami pracy w gospodarstwie rolnym mogą być:

• zaświadczenie wydane przez urząd gminy,
• zeznania co najmniej dwóch świadków zamieszkujących w tym czasie na terenie, na którym jest położone to gospodarstwo rolne.