W przypadku wskazanym w zapytaniu dodatków, które pracownik otrzymywał w 2021 r. do wynagrodzenia zasadniczego, nie należy przeliczać według stawki minimalnej obowiązującej w 2022 r.

W przypadku ubezpieczonych będących pracownikami, do których wynagrodzenia mają zastosowanie przepisy ustawy o minimalnym wynagrodzeniu za pracę, z tytułu pracy w pełnym wymiarze czasu pracy podstawa wymiaru świadczenia chorobowego nie może być ona niższa od kwoty minimalnego wynagrodzenia za pracę, po odliczeniu kwoty odpowiadającej 13,71% tego wynagrodzenia.

Przy ustalaniu podstawy wymiaru świadczeń chorobowych uwzględnia się przychód pracownika, od którego jest odprowadzana składka na ubezpieczenie chorobowe, po pomniejszeniu o potrącone pracownikowi składki na ubezpieczenia społeczne. Składki te wynoszą 9,76% kwoty przychodu – na ubezpieczenie emerytalne, 1,50% kwoty przychodu – na ubezpieczenia rentowe, oraz 2,45% kwoty przychodu – na ubezpieczenie chorobowe. Łącznie potrącone składki wynoszą 13,71% kwoty przychodu.

Zdarza się, że pracodawca przyznaje swoim pracownikom składnik wynagrodzenia na określony czas. Może to dotyczyć dodatków (np. specjalnych, służbowych, motywacyjnych) na okres zwiększonych obowiązków lub dodatkowych zadań. Są przyznawane przez pracodawcę na jeden okres albo na kolejne okresy, bez przerwy lub z przerwami między poszczególnymi okresami przyznania składnika. Przyznanie składnika na określony czas wynika z warunków określonych w umowie o pracę lub innym akcie, na podstawie którego powstał stosunek pracy.

Warto dodać, że w podstawie wymiaru zasiłków nie uwzględnia się składników wynagrodzenia, jeżeli postanowienia układów zbiorowych pracy lub przepisy o wynagradzaniu nie przewidują zmniejszania ich za okres pobierania zasiłku. Zasada ta ma zastosowanie także przy ustalaniu podstawy wymiaru wynagrodzenia za okres niezdolności do pracy przysługującego na podstawie art. 92 Kodeksu pracy oraz innych zasiłków w razie choroby i macierzyństwa, tj. zasiłku opiekuńczego, zasiłku macierzyńskiego i świadczenia rehabilitacyjnego. Dotyczy ona nie tylko premii, ale także nagród, dodatków i innych składników wynagrodzenia przysługujących pracownikowi za okresy miesięczne, kwartalne, roczne itp.

Ustalając podstawę wymiaru świadczeń w razie choroby i macierzyństwa, uwzględnia się wynagrodzenie miesięczne, które pracownik otrzymał za okres 12 miesięcy kalendarzowych poprzedzających powstanie niezdolności do pracy. Jeżeli pracownik był u pracodawcy zatrudniony przez okres krótszy niż 12 miesięcy kalendarzowych, podstawę wymiaru zasiłku ustala się, uwzględniając wynagrodzenie pracownika z krótszego, faktycznego okresu zatrudnienia, za pełne kalendarzowe miesiące zatrudnienia. Te same zasady ustalania podstawy wymiaru stosuje się do wynagrodzenia za okres choroby, wypłacanego pracownikom na podstawie art. 92 Kodeksu pracy.

W podstawie wymiaru wynagrodzenia za czas choroby, zasiłku chorobowego, a także innych zasiłków w razie choroby i macierzyństwa należy uwzględniać te wszystkie składniki wynagrodzenia:

1) od których odprowadzana jest składka na ubezpieczenie chorobowe oraz

2) co do których obowiązujące u pracodawcy przepisy płacowe albo umowy o pracę

nie zawierają jednoznacznych postanowień o zachowywaniu przez pracownika prawa do tego składnika wynagrodzenia za okres pobierania zasiłku (wynagrodzenia za czas choroby).

Jeżeli spełnione są oba te warunki, należy uznać, że składnik wynagrodzenia nie jest wypłacany za okres pobierania zasiłku i powinien być przyjęty do ustalenia podstawy wymiaru zasiłku.