Po analizie pytania i zawartych w nim treści stwierdzam, że pytanie nie jest usystematyzowane. Czyta się je bardzo trudno. Zastosowane skróty i mało konkretne wskazanie wątpliwości utrudniają zajęcie stanowiska. Postaram się jednak w miarę możliwości udzielić odpowiedzi na nie.

Dodatkowe wyjaśnienia Czytelnika: Składniki wynagrodzenia głównego księgowego to wynagrodzenie zasadnicze, dodatek stażowy % od wynagrodzenia zasadniczego oraz dodatek funkcyjny określony kwotowo. Nasz regulamin wynagradzania mówi, że do podstawy zasiłku z ubezp. społecznego w razie choroby i macierzyństwa przyjmuje się wynagrodzenia zasadnicze dodatek za wysługę lat, premię dla administracji o obsługi oraz nagrody dla pracowników artystycznych, dodatki funkcyjne i za grę na II instrumencie, koncerty ponadnormowe, objazdówki, pracę w godz. nadliczbowych. W przypadku niezdolności do pracy składniki za dany okres są proporcjonalnie pomniejszane za dni nieobecności spowodowanej chorobą. Stałe procentowe składniki wynagrodzenia takie jak dodatek za wysługę lat, premia dla administracji i obsługi, dodatki funkcyjne i grę na II instrumencie naliczane są od wynagrodzenia faktycznie wypłaconego za okresy, w których nastąpiła niezdolność do pracy. Regulamin nie mówi nic o nagrodzie, czy premii dla dyrektora oraz premii, czy nagrodzie rocznej oraz dodatkowej nagrody rocznej dla wszystkich pracowników jeśli chodzi o podstawę zasiłków.

W pytaniu mowa o nagrodzie rocznej wypłaconej w grudniu 2024 r. (domniemywam, że doszło do pomyłki i chodzi o grudzień, ale 2023 r.), ponieważ do podstawy świadczeń chorobowych nie przyjmujemy składników, które zostaną wypłacone w przyszłości. Jeśli chodzi o nagrody uznaniowe, premię bilansową, które stanowią (jak udało mi się wyczytać zastosowane skróty) procent wynagrodzenia zasadniczego, to należy je przyjąć do podstawy wymiaru świadczenia chorobowego. Każda choroba powoduje, że wynagrodzenie za czas choroby lub zasiłek chorobowy stanowią 80% podstawy wymiaru. Tym samym dodatkowe składniki uzależnione procentowo od wynagrodzenia zasadniczego należy przyjąć do podstawy świadczenia chorobowego. Stoję na stanowisku, że należy również przyjąć nagrodę roczną, ponieważ jest to przeciętna wynagrodzenia z 12 miesięcy. Jeżeli w ciągu tego okresu zainteresowany chorowałby, to przeciętne wynagrodzenie byłoby niższe co oznaczałoby również niższą nagrodę roczną.

Przy ustalaniu podstawy wymiaru świadczeń chorobowych uwzględnia się przychód pracownika, od którego jest odprowadzana składka na ubezpieczenie chorobowe, po pomniejszeniu o potrącone pracownikowi składki na ubezpieczenia społeczne. Składki te wynoszą 9,76% kwoty przychodu – na ubezpieczenie emerytalne, 1,50% kwoty przychodu – na ubezpieczenia rentowe, oraz 2,45% kwoty przychodu – na ubezpieczenie chorobowe. Łącznie potrącone składki wynoszą 13,71% kwoty przychodu. Warto dodać, że w podstawie wymiaru zasiłków nie uwzględnia się składników wynagrodzenia, jeżeli postanowienia układów zbiorowych pracy lub przepisy o wynagradzaniu nie przewidują zmniejszania ich za okres pobierania zasiłku. Zasada ta ma zastosowanie także przy ustalaniu podstawy wymiaru wynagrodzenia za okres niezdolności do pracy przysługującego na podstawie art. 92 Kodeksu pracy oraz innych zasiłków w razie choroby i macierzyństwa, tj. zasiłku opiekuńczego, zasiłku macierzyńskiego i świadczenia rehabilitacyjnego. Dotyczy ona nie tylko premii, ale także nagród, dodatków i innych składników wynagrodzenia przysługujących pracownikowi za okresy miesięczne, kwartalne, roczne itp.

W podstawie wymiaru wynagrodzenia za czas choroby, zasiłku chorobowego, a także innych zasiłków w razie choroby i macierzyństwa należy uwzględniać te wszystkie składniki wynagrodzenia:

1) od których odprowadzana jest składka na ubezpieczenie chorobowe oraz

2) co do których obowiązujące u pracodawcy przepisy płacowe albo umowy o pracę nie zawierają jednoznacznych postanowień o zachowywaniu przez pracownika prawa do tego składnika wynagrodzenia za okres pobierania zasiłku (wynagrodzenia za czas choroby).

Jeżeli spełnione są oba te warunki, należy uznać, że składnik wynagrodzenia nie jest wypłacany za okres pobierania zasiłku i powinien być przyjęty do ustalenia podstawy wymiaru zasiłku.

Taką zasadę należy stosować także do składników wynagrodzenia, których zasady przyznawania i wypłaty nie zostały określone przez pracodawcę żadnym regulaminem lub zawieranymi przez niego z pracownikami umowami o pracę. Zasada ta dotyczyć może także przypadków, gdy premia lub nagroda została wypłacona pracownikowi jednorazowo, np. po wygospodarowaniu przez pracodawcę środków na jej przyznanie.

Dowodem na to, że pracownikowi został wypłacony składnik wynagrodzenia mimo pobierania zasiłków, może być np. lista płac potwierdzająca wypłatę. Jeżeli wynika z niej, że pracownik otrzymał składnik wynagrodzenia, premię, nagrodę itp. w pełnej wysokości mimo pobierania zasiłków, a szczególnie gdy została mu ona wypłacona, mimo że przez cały okres, za który ten składnik wynagrodzenia przysługuje, pracownik pobierał zasiłki, można uznać, że pracownik zachowuje prawo do tego składnika wynagrodzenia za okres pobierania zasiłków.

Do podstawy wymiaru nie należy przyjmować

Podstawy wymiaru zasiłków nie powinny również stanowić:

• składniki wynagrodzenia nieuzależnione bezpośrednio od indywidualnego wkładu pracy pracownika, ale od wyników grupy pracowników lub całego zakładu pracy, wypłacane niezależnie od absencji pracownika, jeżeli wypłata dokonywana jest zarówno za okres wykonywania pracy, jak i za okres pobierania zasiłków,
• nagrody uznaniowe, których wysokość nie jest uregulowana, lecz jest ustalana dowolnie przez pracodawcę, a ich wypłata za okres pobierania zasiłków jest zagwarantowana w regulaminie wynagrodzeń lub w innym przepisie płacowym, bez względu na wysokość tej nagrody w poszczególnych przypadkach.