W umowie o pracę należy m. in. określić wynagrodzenie za pracę odpowiadające rodzajowi pracy, ze wskazaniem składników wynagrodzenia (art. 29 § pkt 3 Kodeksu pracy). Nie trzeba jednak podawać procentowej wysokości dodatku za wieloletnią pracę (tzw. dodatku stażowego). Nie jest to wskazane, gdyż powodowałoby konieczność corocznego dokonywania zmiany umowy o pracę. Wystarczy wymienić w umowie składniki wynagrodzenia: wynagrodzenie zasadnicze z podaniem jego kwoty, dodatek funkcyjny (jeżeli pracownik ma go otrzymywać) z podaniem jego kwoty i dodatek za wieloletnią pracę ze wskazaniem, iż jest on wypłacany zgodnie z <a >art. 31 ust. 2 uodk.

Instytucja kultury może żądać od kandydata do zatrudnienia dostarczenia świadectw pracy przed podpisaniem umowy o pracę, w szczególności po to, aby wyliczyć wysokość przysługującego pracownikowi dodatku stażowego (art. 22 1§ 1 pkt 6, § 2 i § 5 Kodeksu pracy). Jednak – jak wspomniano wyżej – podawanie procentowej wysokości dodatku za wieloletnią pracę w umowie nie jest konieczne, ani wskazane.

Postanowienie w umowie o pracę, w punkcie dotyczącym wynagrodzenia może brzmieć nieco inaczej: „Wynagrodzenie: wynagrodzenie zasadnicze w wysokości …. zł brutto miesięcznie i inne składniki wynagrodzenia, zgodnie z obowiązującym u pracodawcy Regulaminem wynagradzania” (art. 31d ust. 2 i 3 uodk). Jeżeli pracownik ma otrzymywać dodatek funkcyjny, należy w umowie podać jego kwotę brutto.

Można pracownikowi podać informację o przysługującym mu dodatku stażowym odrębnym pismem, po podpisaniu umowy i udokumentowaniu przez pracownika odpowiedniego stażu pracy.